Άφησε κληρονομιά την «τρέλα» και το γέλιο

Δαιμόνια ηθοποιός! Δαιμόνια κωμική ηθοποιός! Με ταμπεραμέντο σαρωτικό! H

προσωποποίηση της αυτοσχεδιαστικής ικανότητας και της αμεσότητας! Ένας κλόουν

θηλυκός! Να βγαίνει με κάτι υπέροχες, σκιστές τουαλέτες, ερωτικότατη, να

τραγουδάει με μια ζεστή φωνή και μετά να κάνει μια τούμπα – ακόμα κι όταν

είχαν περάσει τα χρόνια… – και να «πέφτει» όλο το θέατρο. H Ρένα

Βλαχοπούλου. Που απήλθε χθες της επίγειας ζωής στα ογδόντα ένα της χρόνια,

αφήνοντάς μας για κληρονομιά, χωρίς διαθήκη, το γέλιο. Το γέλιο που, γάργαρο,

αυθόρμητα θα πηγάζει πάντα από τις θεατρικές μας μνήμες και κυρίως από τις

τυπωμένες στο φιλμ σπαρταριστές εικόνες της.

Κερκυραία. Όνομα και πράμα: «τρέλα» – με την καλή έννοια -, αστεία,

πειράγματα, φάρσες, γέλιο, τραγούδι… Σύμβολο της Κέρκυρας, η Ρένα. «Τρελο –

Κερκυραία»! Το αγάπησε το νησί. Και οι Κερκυραίοι δεν την αγάπησαν απλώς –

δικό τους άνθρωπο τη θεωρούσαν.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1923 – κατά το λεξικό «Έλληνες ηθοποιοί» του

Θεόδωρου Έξαρχου και των Εκδόσεων «Δωδώνη», δεν της άρεσε καθόλου να μιλάει

για την ηλικία της… -, πέμπτο παιδί του κόντε Βλαχόπουλου της κερκυραϊκής

αριστοκρατίας και της φτωχής κόρης μιας υπηρέτριας που δούλευε στο πατρικό

του, με την οποία αγαπήθηκαν και, παρά τον πόλεμο των γονιών του νέου,

παντρεύτηκαν και απέκτησαν εννιά παιδιά.

«Θεατρινάκι» από μικρό, με φωνή υπέροχη, πανέμορφο, γλυκό κορίτσι, μελαχρινό,

με καταπληκτικές γάμπες, η Ρένα άρχισε από τα δεκάξι της να τραγουδάει σε ένα

ζαχαροπλαστείο της Σπιανάδας. Εκεί, το 1938, γνώρισε τον ποδοσφαιριστή Κώστα

Βασιλείου, όπως γράφει ο Μάκης Δελαπόρτας στο βιβλίο του «Βίβα Ρένα»,

βιογραφία της ηθοποιού (Εκδόσεις «Άγκυρα»), ερωτεύτηκαν και έφυγαν μαζί στην

Αθήνα όπου παντρεύτηκαν.

Μαζί θα βρεθούν το καλοκαίρι του ’39 στο βαριετέ «Όασις» του Ζαππείου όπου ο

Μίμης Τραϊφόρος παρουσίαζε νέα ταλέντα. H Ρένα θα ανεβεί στη σκηνή για να την

ακούσουν. Και δεν θα ξανακατεβεί. Ο Τραϊφόρος της προτείνει αμέσως να

εμφανίζεται σε μόνιμη βάση στην «Όαση» ως τραγουδίστρια. Θα εμφανιστεί την

επομένη με δανεική τουαλέτα που θα την πατήσει και θα πέσει: η Ρένα

Βλαχοπούλου έχει γεννηθεί. Για δεκαπέντε χρόνια θα κάνει καταπληκτική καριέρα

ως τραγουδίστρια αλλά το κωμικό τάλαντό της θα «κοιμάται».

Λίγες ημέρες μετά το επίσημο ντεμπούτο της κάνει και το πρώτο της σουξέ:

«Μικρή χωριατοπούλα», ένα τραγούδι που θα της γράψει ο Πωλ Μενεστρέλ – αυτό,

που με τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο θα μετατραπεί, με αλλαγή των στίχων του από

τον Γιώργο Οικονομίδη, στο πασίγνωστο «Κορόιδο Μουσολίνι».

Τον χειμώνα του 1939-40 εμφανίζεται για πρώτη φορά και στο θέατρο – πάντα ως

τραγουδίστρια. Θέατρο «Μοντιάλ» του Μακέδου, επιθεώρηση και επικεφαλής του

θιάσου η Σοφία Βέμπο, η Άννα και η Μαρία Καλουτά και ο Κυριάκος Μαυρέας.

H κήρυξη του πολέμου για την Ρένα Βλαχοπούλου θα είναι συνδεδεμένη με ένα

τραγικό γεγονός: οι γονείς της σκοτώνονται στο μεγάλο βομβαρδισμό της Κέρκυρας

από τους Ιταλούς.

Ο γάμος της με τον Κώστα Βασιλείου δεν θα κρατήσει πολύ. Το 1942, λίγο μετά τη

διάλυσή του, δεύτερος σύζυγός της θα γίνει ο τραπεζίτης Γιάννης Κωστόπουλος.

Ούτε όμως και ο γάμος αυτός θα μακροημερεύσει. H καριέρα της νεαρής ακόμα

γυναίκας έχει πάρει την ανηφόρα και είναι δύσκολο να συνδυαστεί με τον έγγαμο

βίο.

Στην Αμερική με τον Σπάρτακο

H γνωριμία της με τον συνθέτη και πιανίστα Γιάννη Σπάρτακο είναι καθοριστική.

Θα της γράψει τα πρώτα τζαζίστικα τραγούδια της στα οποία και θα διαπρέψει –

«βασίλισσα της τζαζ» την αποκαλούσε ο Τύπος της εποχής -, θα συνεργαστούν για

πάρα πολλά χρόνια, θα περιοδεύσουν σε όλο τον κόσμο, θα εμφανιστούν επί μεγάλο

χρονικό διάστημα στην Αμερική… Πολύ σύντομα, μάλιστα, η Ρένα Βλαχοπούλου θα

αρχίσει και να ηχογραφεί δίσκους – γραμμοφώνου τότε – με την «Οντεόν».

Στο μεταξύ θα συνεργαστεί με τους θιάσους Βασίλη Αργυρόπουλου, Παρασκευά

Οικονόμου, Γιάννη Πρινέα – Σπ. Τριχά, Ορέστη Μακρή – Σπύρου Πατρίκιου, Μίμη

Κοκκίνη – Γεωργίας Βασιλειάδου – Κώστα Δούκα…

Το καλοκαίρι του ’52 θα περάσει στο, εν πλήρει δόξη τότε, «Ακροπόλ» του Βασίλη

Μπουρνέλλη, ενώ το ’53 συγκροτεί θίασο με Μαρίκα Κρεββατά, Ρένα Ντορ, Αλέκο

Λειβαδίτη, Γιώργο Γαβριηλίδη.

«Άλα πασά μου…» και καθιέρωση σε σανίδι και οθόνη

Το καλοκαίρι του 1954 φτάνει η μεγάλη στιγμή. Θέατρο «Βέμπο», επιθεώρηση

«Σουσουράδα» και η Ρένα Βλαχοπούλου κάνει, πλάι στον Νίκο Σταυρίδη, το πρώτο

της νούμερο που το γράφει ο Μίμης Τραϊφόρος: «Άλα, πασά μου, κάνε μου τέτοια».

Μεγάλη επιτυχία! Καθιερώνεται ως κωμική ηθοποιός. Το κωμικό τάλαντο που

«κοιμόταν» θα αφυπνιστεί χωρίς η τραγουδίστρια Ρένα Βλαχοπούλου να σβήσει.

Γίνεται πρώτο όνομα. Και από τη δεκαετία του ’60, μέσα από τις ταινίες της,

«σταρ».

Τη συναντούμε πρωταγωνίστρια σε όλους τους μεγάλους μουσικούς θιάσους της

εποχής μαζί με τα πρώτα ονόματα: Νίκο Σταυρίδη, Κώστα Χατζηχρήστο, Χρήστο

Ευθυμίου, Μπελίντα, Γιάννη Γκιωνάκη, Σπεράντζα Βρανά, Βασίλη Αυλωνίτη, Μπέττυ

Μοσχονά, Νινή Τζάνετ, Γιώργο Κωνσταντίνου, Ζωζώ Σαπουντζάκη, Σταύρο Παράβα,

Γιώργο Πάντζα… Θα κάνει επιθεώρηση κυρίως αλλά και πρόζα – κωμωδίες.

Το καλοκαίρι του ’62 θα παίξει στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, ενώ το

’79 θα πρωταγωνιστήσει στο «Λυσιστράτη ’79», διασκευή σε μουσική κωμωδία από

τον Γιώργο Σκούρτη της «Λυσιστράτης» του Αριστοφάνη με σκηνοθέτη τον Γιάννη

Δαλιανίδη – παράσταση που δεν θα έχει επιτυχία.

Στο τέλος της δεκαετίας του ’80 θα αρχίσει η κάμψη μετά από μια σοβαρή

γαστρορραγία που έπαθε. Αλλά δεν το βάζει ακόμα κάτω. Πάντα κομψή δεν θα έχει

όμως πια την ενέργεια που είχε, θα τραγουδάει πλέι μπακ…

Έκανε επιθεώρηση για τελευταία φορά στο «Ακροπόλ» τη σεζόν 1992 – 1993 («Για

την Ελλάδα, ρε γαμώτο») ενώ τελευταία της παράσταση ήταν τον χειμώνα 1993- 94,

στο θέατρο «Μπροντγουαίη», «H χαρτοπαίχτρα» του Δημήτρη Ψαθά με το ρόλο της

Αλέκας που είχε δοξάσει στον κινηματογράφο. Ένας δίσκος με τραγούδια σε τζαζ

ύφος που ακολούθησε, το 1997, δεν ήταν στο ύψος του εκρηκτικού ταλάντου της.

Το 1967 η Ρένα Βλαχοπούλου θα κάνει τον τρίτο της γάμο: με τον έμπορο Γιώργο

Λαφαζάνη, ένα γοητευτικό τζέντλεμαν. Αγαπήθηκαν πολύ, δέθηκαν, τον φρόντιζε,

τον περιποιούνταν, του μαγείρευε κι εκείνος της στάθηκε με αγάπη και στοργή ώς

το τέλος.

Το ελληνικό μουσικό θέατρο χάνει ένα κορυφαίο στέλεχός του, από εκείνα που το

στήριξαν και το δόξασαν και που σπάνια βγαίνουν πια. Εμείς όμως έχουμε

παρηγοριά. Κάθε φορά που θα τη βλέπουμε μαζί με τα παιδιά μας και τα εγγόνια

μας στις μικρές οθόνες μας, στις ίδιες και στις ίδιες ταινίες της, στους

ίδιους και στους ίδιους ρόλους της, ξανά και ξανά, έστω και έχοντας μάθει

απέξω πια τις ατάκες της, πάντα θα σπαρταρούμε από τα γέλια και θα κλαίμε από

τα γέλια. Κυρία Ρένα, «τρελο – Κερκυραία», καλό ταξίδι. Κι ευχαριστούμε για τα

δώρα που μας χαρίσατε.