Δρόμοι

«Ξεχάστε…

… το σχολείο για τον γιο σας, δεν είναι αρκετά έξυπνος», είπε η δασκάλα και
μέσα σε μια στιγμή μετέτρεψε το όνειρο του πατέρα – για το οποίο πλήρωνε πάνω
από 5.000 ευρώ τον χρόνο σε ιδιωτικό σχολείο – σε εφιάλτη. «Να τον στείλετε σε
ένα κατώτερο σχολείο και να τον πάτε σε ένα ψυχολόγο», συμβούλευσε η δασκάλα
τον πατέρα του εννιάχρονου παιδιού Μάικλ Γουέμπερ, δημοσιογράφο στην «Ίβνινγκ
Στάνταρντ». «Μα γιατί;» ψέλλισε εκείνος. «Δεν ξέρετε; Πάσχει από δυσπραξία».
Κατάπληκτος, ο πατέρας ετοιμάστηκε να βομβαρδίσει τη δασκάλα με εκατοντάδες
ερωτήσεις, αλλά εκείνη δεν είχε καιρό, βγήκε βιαστικά από την αίθουσα.

H δυσπραξία…

… όπως έμαθε αργότερα ο δημοσιογράφος μας, είναι η νέα δυσλεξία, ένας
ιατρικός όρος που πετάνε κάθε τόσο δάσκαλοι και γονείς, όταν θέλουν να βρουν
ένα πρόσχημα για τις κακές επιδόσεις των παιδιών. Ασφαλώς, κάποια παιδιά
πάσχουν αληθινά. Μα άλλα είναι απλώς θύματα σχολείων που προτιμούν να ρίχνουν
το φταίξιμο στα παιδιά παρά να παραδέχονται τις δικές τους ανεπάρκειες. Για να
προστατεύσουν τους κακούς δασκάλους τους, τα σχολεία κολλάνε την ταμπέλα της
«δυσπραξίας» στους μαθητές τους. H διάγνωση της δασκάλας για τον γιο του άναψε
φωτιές στον Γουέμπερ. Στην αρχή, του φάνηκε λογική. Το παιδί δεν κατάφερνε
σπουδαία πράγματα. Σε σύγκριση με άλλους συνομήλικούς του, υστερούσε στην
ανάγνωση, την αριθμητική και την αφομοίωση των γνώσεων. H διάγνωση ήταν
καταδικαστική. «Ο δείκτης νοημοσύνης του είναι πολύ χαμηλός». Ο πατέρας
αναγκάστηκε να πέσει στα πόδια του σχολικού ψυχολόγου. Μα το αποτέλεσμα δεν
ήταν διαφορετικό. «Δυσπραξία».

Δυο χρόνια…

… συνέχεια πλήρωνε ο Γουέμπερ ειδικούς δασκάλους και ειδικούς ψυχολόγους για
να θεραπεύσει το πρόβλημα του παιδιού του. Στο τέλος του δεύτερου χρόνου, το
παιδί εξακολουθούσε να είναι το τελευταίο στην τάξη. Και τότε ήρθε το φως με
τη μορφή ενός άλλου παιδοψυχολόγου. «Ο γιος σας δεν έχει δυσπραξία»,
ανήγγειλε. «Τι;» αναφώνησε ο πατέρας. «Είναι απλό. Δεν διδάχτηκε ποτέ σωστά τα
μαθηματικά στο σχολείο και αυτό τον έκανε να χάσει την αυτοπεποίθησή του και
σε όλα τα άλλα μαθήματα». H αποκάλυψη ήταν εκπληκτική. Ο ψυχολόγος σύστησε
στον Γουέμπερ να στείλει το παιδί του σε έναν φροντιστή μαθηματικών. Βρήκε
έναν με 150 ευρώ την ώρα. «Μπορείτε να κάνετε κάτι;», τον ρώτησε με απόγνωση.
«Ναι, βέβαια». Ήταν Οκτώβριος. Και οι εξετάσεις θα γίνονταν τον Ιούνιο.

Στο διάστημα…

… αυτό, ο Μάικλ Γουέμπερ παρατήρησε την πιο εκπληκτική μεταμόρφωση. Ένα
δειλό παιδί έγινε ένας μαθητής γεμάτος αυτοπεποίθηση. Στις εξετάσεις ήρθε από
τους πρώτους. Όταν ο πατέρας διηγήθηκε την πονεμένη ιστορία του σε μια παλιά
φίλη του, γνωστή παιδοψυχολόγο της Αγγλίας, εκείνη του είπε: «Τη δυσπραξία και
άλλες ετικέτες τις κολλάνε στα παιδιά πολύ πρόχειρα. Τις περισσότερες φορές,
αυτές οι διαγνώσεις χρησιμεύουν σαν καλάθια αχρήστων».