H ελληνική φιλοξενία

Τις αρετές της ελληνικής φιλοξενίας εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων εξυμνεί ο
κ. Γεώργιος Κούτρας:

«Στις 20 Ιουνίου 2004 εκδηλώθηκε ένα σπάνιο για την εποχή είδος φιλοξενίας στη
Δρακότρυπα του Δήμου Μουζακίου, που ενθαρρύνει τη σημερινή ζωή που κατά το
πλείστον είναι κλαυθμώνας αστοργίας, ιδιοτέλειας και σκληρότητας.

Συγκεκριμένα: Ένα πούλμαν με πενήντα άτομα ξεκίνησε από τη Λάρισα για το
μοναστήρι της Αγίας Τριάδας Δρακότρυπας (Σκλάταινας). Πλην όμως, το πούλμαν
έφθασε με τους επιβαίνοντες Λαρισαίους στην πλατεία του χωριού και σταμάτησε
καθ’ ότι ο στενός δρόμος δεν επέτρεπε την παραπέρα πορεία. Μέσα σε μηδέν χρόνο
δέκα ντόπιοι προθυμοποιήθηκαν από μόνοι τους, πήραν τα ιδιωτικά τους
αυτοκίνητα και μετέφεραν τους 50 προσκυνητές στο μοναστήρι!!

Οι εκδρομείς τα έχασαν και τούτο διότι η σημερινή μας ζωή στέρεψε από τέτοιου
είδους πράξεις. Όλα μετριούνται και αξιολογούνται με βάση το ατομικό συμφέρον.

Στην Αθήνα η αξία του ανθρώπου τείνει να μηδενιστεί. Πεθαίνει ο άνθρωπος στο
πεζοδρόμιο και κανείς δεν συγκινείται να σταματήσει για να μεταφέρει με το
αυτοκίνητό του τον συνάνθρωπο στο Νοσοκομείο. Αλλά, Ελλάδα δεν είναι μόνον η
Αθήνα.

Οι Αγραφιώτες φυλάνε Θερμοπύλες, φυλάνε ως κόρην οφθαλμού, τη φιλοξενία, που
γεννήθηκε μαζί με τους πρώτους Έλληνες στους πανάρχαιους χρόνους, στα ίδια
χώματα που ζουν αυτοί σήμερα. Και αυτό δεν το κάνουν για να δημιουργήσουν
εντυπώσεις ή για να συγκινήσουν τους αρμόδιους για την προς αυτούς
συμπαράστασή τους, αλλά γιατί πιστεύουν στη φιλοξενία, διότι αισθάνονται την
ανάγκη να εκφράζουν την αγάπη τους προς τους ξένους. H φιλοξενία είναι ψυχική
λειτουργία που αναζητεί την επικοινωνία του ανθρώπου με τον κοινωνικό του
περίγυρο. Ο άνθρωπος που δεν έχει την αρετή της φιλοξενίας δεν μπορεί να είναι
ειλικρινής στις σχέσεις του με τους άλλους, δεν μπορεί να είναι δίκαιος και
φιλαλήθης. Ο στερούμενος της φιλοξενίας θυσιάζει τους γύρω του στο στενό
ατομικό του συμφέρον. Για την ικανοποίηση αυτού του προσωπικού συμφέροντος
εφαρμόζει κάθε αθέμιτο και ανήθικο μέσο (ψέμα – κλεψιά, κ.λπ.). Τον άλλο μήνα
οι “αετονύχηδες” στην προσπάθειά τους να θησαυρίσουν από τους Ολυμπιακούς
Αγώνες θα πατήσουν επί πτωμάτων αδιαφορώντας για την ντροπή που θα προσάψουν
στην πατρίδα, που γέννησε τον θεσμό των Ολυμπιακών Αγώνων.

H Ελλάδα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 προσδοκά δόξα και όχι ατίμωση.

Αυτός ο θεσμός δεν είναι κερδοφόρα επιχείρηση ούτε για την ελληνική πολιτεία
ούτε για τους Έλληνες πολίτες. Στην αρχαία Ελλάδα οι Ολυμπιακοί Αγώνες
γίνονταν για να ενστερνιστούν οι Έλληνες τις αρχές της ευγενούς άμιλλας, της
συνεργασίας και της τιμιότητας.

Το κράτος οφείλει στον ολίγο χρόνο που μένει να οργανωθεί εις τρόπον ώστε την
κάθε ασχημοσύνη να την πατάσσει στο ξεκίνημά της.

Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να αμαυρώσει το όνομα “ΕΛΛΑΔΑ”, το οποίο
αναδείχθηκε μέσα από αγώνες κοινωνικούς, αγώνες αθλητικούς, μεγάλες θυσίες και
επίπονες πρωτοβουλίες».