Δρόμοι

Στην αρχή…

… ήταν το τσεκούρι, ύστερα το εγχειρίδιο, κατόπιν το σπαθί. Μακρύ ήταν το
ταξίδι της ανθρωπότητας από την εποχή του Λίθου μέχρι την εποχή του Σιδήρου
και τα όπλα ήταν πάντα τα πρώτα εργαλεία της. Τέτοια όπλα δείχνει η έκθεση που
γίνεται στο Τρέντο της Ιταλίας – τη σιδερένια ψυχή της ισχύος και του θανάτου,
λέει ο Μάριο Μπαουντίνο στην εφημερίδα «Στάμπα». Μα εκείνο από τα εκθέματα που
κάνει ίσως τη μεγαλύτερη εντύπωση, πλάι σε ένα σπαθί, είναι ένα περίτεχνο
σιδερένιο ξυράφι που βρέθηκε σε έναν αρχαίο τάφο. Δείχνει μαζί την υψηλή
καταγωγή του νεκρού, αλλά, έτσι όπως είναι τοποθετημένο πλάι στο σπαθί, και τη
συμβολική δύναμη της λάμας, που μπορεί να σκοτώνει μα και να κάνει όμορφο τον
άνδρα που την κρατάει στο χέρι.

Ο Μπόρχες…

… αναρωτιέται σε ένα ποίημά του αφιερωμένο σε κάποιο πρόγονό του που είχε
πέσει σε μια μάχη από τις πολλές του δέκατου ένατου αιώνα: «Πεθαίνουν άραγε
και τα σπαθιά;» Οι άνθρωποι σκοτώνονται, πεθαίνουν, μα αυτά μένουν, αστραφτερά
ή σκουριασμένα, τσακισμένα και στρεβλωμένα έτσι που κανείς πια να μην μπορεί
να τα χρησιμοποιήσει, πεταμένα σε μια ακροθαλασσιά, ένα ποτάμι ή μια λίμνη –
όπως το σπαθί του βασιλιά Αρθούρου που το είχε πάρει στη φροντίδα της η Κυρά
της Λίμνης.

Οι αρχαίοι…

… δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν πως η απόγνωση μπορεί να γίνει όπλο. Ο
αυτόχειρας βομβιστής είναι ένα όπλο που έχει πλεονέκτημα σε σχέση με τα
συμβατικά όπλα. Γιατί είναι απλό, πάμφθηνο όσο και μια τριτοκοσμική ζωή, δεν
χρειάζεται περίπλοκο στρατιωτικό σχεδιασμό, επιλέγει τον χρόνο και τον τόπο
της επίθεσης, εγγυάται μαζικές απώλειες και ο δράστης δεν συλλαμβάνεται ποτέ
για να μιλήσει στην ανάκριση – ο θάνατός του είναι βέβαιος. Οι αρχαίοι δεν θα
μπορούσαν ποτέ να φανταστούν πως ένα αερόστατο μπορεί να προστατέψει από ένα
τέτοιο όπλο.

Πλους αεροστάτου…

… Πλήθος μέγα περιστοίχιζε το αερόστατον, και ηκούοντο πανταχόθεν πολύτονες
αναφωνήσεις, που σκάζαν κάθε τόσον, σαν ώριμα μπουμπούκια υπό την επήρειαν
ηλίου φλογερού. Εις τα κράσπεδα της μεγάλης κοσμοσυρροής, μία μόνον εξαίρεσις
υπήρχε. Εις εν ακρότατον σημείον της ομηγύρεως, μια ομάς εκ δεκαπέντε περίπου
ανδρών, παρετήρει, ουχί το αερόστατον, αλλά μίαν νεαράν ακροβάτιδα, ήτις, υπό
τους ήχους ενός ντεφιού, που έσειε ένας νεώτερος αδελφός της, εξετέλει διάφορα
γυμνάσματα με μεγάλην ευκαμψίαν και δεξιοτεχνίαν. H νεάνις αυτή, ήτο ευειδής
και χαρίεσσα. Εις μίαν στιγμήν δε, ενώ περιεστρέφετο επί των χειρών, με τους
πόδας της εις τον αέρα, εσχίσθη, εν αγνοία της, η περισκελίς της εις καίριον
σημείον, εις τρόπον ώστε, εις ωρισμένην φάσιν της ακροβασίας, να φαίνεται το
αιδοίον της ευκρινώς.