Pοκ στα χρόνια της Kαλομοίρας

Οι παλαιοροκάδες μένουν πίσω, στα καθίσματα πια. Μπροστά στριμώχνονται οι νεώτεροι «οπαδοί», που έχουν ακούσει από τους «μεγαλύτερους» και θέλουν να ‘ναι εκεί, μπροστά, για να αγγίξουν τον «μύθο» (δεν είναι Καλομοίρα αυτό, είναι άλλο, κλασικό…)

Έμοιαζε με συνέδριο παλαιοροκάδων η προχθεσινή συναυλία των Doors στον
Λυκαβηττό. Οι πιο μικροί από αυτούς, στριμωγμένοι μπροστά με το γηπεδικό τους
ταμπεραμέντο στα ύψη, οι μεγαλύτεροι καθισμένοι πιο πίσω και στις εξέδρες ώστε
να ανεφοδιάζονται συχνά με μπίρες (το… εθνικό ποτό των παλαιοροκάδων), οι
χίπις σε ένα σαρωτικό comeback ήταν σκορπισμένοι στις παρυφές του κυρίως όγκου
του κοινού για να χορεύουν ελεύθερα και να εκστασιάζονται και οι πιο τολμηροί
(και αν είναι τολμηροί οι παλαιοροκάδες!) «χαλί» στρωμένο στα βραχάκια και στα
πετρώδη υψώματα της γύρω περιοχής. Πού ήσουν Μόρισον να έβλεπες!

Ή… πάλι καλά που δεν ήσουν εκεί. Γιατί αυτή η νεο-Doors κομπανία τα είχε όλα
– τον Μάνζαρεκ, τον Κρίγκερ, τον «σωσία» του Τζιμ (Ίαν Άσμπουρι, τραγουδιστή
των Cult) αλλά ένα δεν είχε, το βασικό. Ψυχή δεν είχε – και, συνεπώς, λόγο
ύπαρξης. Κάτι που το πακέτο των Doors διέθετε γραμμένο με καθαρά και
ευανάγνωστα γράμματα στη συσκευασία.

H συναυλία των Doors του 21ου αιώνα έμοιαζε βγαλμένη από άλλες εποχές
(αφού αν δεν τα ‘ριχναν κανονικά στον Μπους, θα νόμιζες πως πρόεδρος των ΗΠΑ
ήταν ο Νίξον) – είχε ακόμη και τα επεισόδια, με τραυματίες δυστυχώς, που για
καιρό είχαμε ξεχάσει. H αρτιότητα, όμως, του σχήματος, ποσώς απασχολούσε το
κοινό των παλαιοροκάδων, στο καλοκαίρι αυτό των συγκινήσεων, που άνοιξε με τον
πιο εντυπωσιακό τρόπο και τους Γερμανούς αειθαλείς ρόκερς, Scorpions, επί
σκηνής. Με μεταλλικές σταθερές και κλασικές του Κλάους Μάινε κορόνες. Είχε και
Deep Purple και Πίτερ Γκάμπριελ και Stooges με Ίγγι Ποπ από τα παλιά και το
reunion των Pixies, που ως επανασύνδεση είχε κάτι από την αίσθηση του
καινούργιου, όπως και του Ίγγι με τους Stooges του.

Και τα καλά νέα για το «κλασικό κοινό του ροκ» συνεχίζουν να έρχονται. Μαζί με
τον Ίαν Άντερσον των Jethro Tull, που έρχεται για συναυλία, με τους Uriah
Heep, με τους Saxon. To χθεσινό ροκ είναι σήμερα εδώ… και θα γεμίσει στάδια.

Τι είναι εκείνο που κρατάει ένα μεγάλο πυρήνα κολλημένο στις παλιές
αξίες; Είναι ίσως πως δεν είχαμε δει τους Jethro Tull, ας πούμε, στην ώρα
τους. Είναι το ότι, δεδομένων των οικονομικών, δεν ρισκάρεις να δεις ένα νέο
όνομα, όταν το κόστος της συναυλίας είναι υψηλό (αφού το νέο όνομα είναι
μεγάλο στο εξωτερικό – π.χ., θα «αντέχαμε» μια συναυλία των Strokes και των
White Stripes;) και το εισιτήριο τσουχτερό. Είναι οι διοργανωτές που δεν τους
«παίρνει» πια να ρισκάρουν, οπότε Scorpions θέλεις; Scorpions πάρε να έχεις!
Είναι τα ραδιόφωνα με τα βασανιστικά play list τους («πήραμε διαφήμιση, άρα
παίξε το τραγούδι!»), το χαμένο πάθος των παραγωγών και η αφόρητη ανία των
ραδιοκυμάτων. Είναι και, αυτό, τελικά το «ή Doors ή Καλομοίρα-μαζική
κατανάλωση» και όλα για όλους, γιατί αυτούς – πώς τους είπες; – τους Wilco,
καλοί βρε παιδί μου, αλλά η μάνα μου δεν τους ξέρει. Οπότε μέχρι να ενημερωθεί
και η μαμά θα χρειαστεί λίγος χρόνος…

«Είναι τυμβωρυχία…»

Ο Γιάννης Πετρίδης ήταν από τους πρώτους που έπαιξαν Doors στο ελληνικό
ραδιόφωνο – και ίσως από εκείνους τους πολύ λίγους που συνεχίζουν να το
τιμούν, κάνοντας αναφορές και φωτίζοντας πτυχές του και πρόσωπα, ανάμεσα στις
καινούργιες κυκλοφορίες που παρουσιάζει στο καθημερινό του ραντεβού «Από τις 4
στις 5» στο Δεύτερο Πρόγραμμα της EPT. Είδε όμως αυτή τη συναυλία σαν
«τυμβωρυχία». «Αυτά τα πράγματα ήταν σημαντικά τότε και έτσι το καταλαβαίνω,
αλλά αυτό που με στενοχωρεί είναι πως χάνουμε όλα όσα συμβαίνουν τώρα. Και
είναι μια εποχή που πραγματικά έχουν εμφανιστεί πολλά, καινούργια και πολύ
ενδιαφέροντα ονόματα στο ροκ, έχουν δώσει καλές δουλειές και είναι κρίμα που
δεν τα βλέπουμε και εμείς εδώ, όπως αλλού, στην ώρα τους».

Πατεράδες και γιοι εν δράσει

Βλέπεις, ο Τζιμ Μόρισον πάει… Όμως να που οι Doors βρήκαν έναν «σωσία» για να τον αντικαταστήσουν, όσο ο μύθος ακόμη πουλάει. Να ‘χουν κάτι οι παλαιοροκάδες να θυμούνται και οι νεώτεροι να φαντάζονται πως βλέπουν από κοντά

Πατέρας και γιος ανέβηκαν στον Λόφο, εκείνος για να θυμηθεί τότε που
πρωτάκουσε το «People are Strange» και να μοιραστεί την αίσθηση του ροκ με τον
πιτσιρικά, που δεν είναι πάνω από 12 χρόνων, γιατί, ζουν, λέει, μόνιμα στον
Καναδά, αλλά δεν θα έχαναν αυτήν την ευκαιρία. Είναι, ωστόσο, κάποιοι που
φεύγουν. Λίγοι, αλλά φεύγουν. Πριν από τα μέσα της συναυλίας. Τους ακούς κοντά
στην έξοδο να λένε: δεν περίμενα ότι θα ήταν όπως τότε… αλλά δεν περίμενα κι
αυτό. Καμία συνοχή σαν συγκρότημα. Είναι μια κοπέλα που χορεύει εκστασιασμένη.
Ίσως για όλα αυτά που ονειρεύτηκε κάποτε ακούγοντας το «L. Α Woman», και γι’
αυτά αξίζει το εισιτήριο, αξίζουν οι Doors, αξίζει αυτό το κομμάτι του ροκ,
και ο καθένας έχει δικαίωμα να κρατάει στην καρδιά του ό,τι θέλει.

Τη γνωστή πόζα του Τζιμ Μόρισον, που είναι γυμνός από τη μέση και πάνω, αυτή
φοράνε στα τι σερτ τους (τα πουλούσαν έξω σε πάγκους) οι φαν. Λίγο
ανατριχιαστικό ίσως – εκείνος πέθανε και ο τραγουδιστής τώρα του μοιάζει και
κάνει τις κινήσεις του και κάπως τον μεθυσμένο στο Whiskey Bar. Αλλα οι φαν
θέλουν όλο το πακέτο. H νοσταλγία και αυτό το «κλάσικ ροκ» δεν αγοράζονται
κομμάτι κομμάτι. Το θέλεις σύνολο.