ΛHΔA TAΣOΠOΥΛOΥ «Eίναι άγριο θέατρο η Eπίδαυρος»

«Το πρώτο που οφείλω να πω για την “Ανδρομάχη” είναι πως δεν πρόκειται για

τραγωδία. Θα μπορούσε να την ονομάσει κανείς “έργο περιπέτειας”. Έχει κάποιες

τραγικές στιγμές αλλά όχι κάποιο “παχύ” κομμάτι τραγωδίας. Έχει στιγμές

συγκινησιακές, έχει και ιλαρά στοιχεία τα οποία και θα “βγάλουμε” στην

παράσταση, αλλά όχι εν είδει ειρωνικού δράματος, όπως είχαμε κάνει στον

“Ίωνα”, στην “Ελένη” ή στην “Ιφιγένεια εν Ταύροις”. Δεν πρόκειται για ειρωνικό

δράμα».

H Λήδα Τασοπούλου και πάλι στην Επίδαυρο, την οποία γνωρίζει όσο λίγοι

ηθοποιοί μας: με το «Αμφι-θέατρο» και τον επώνυμο ρόλο στην «Ανδρομάχη» του

Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου. Ώριμη πια, με μια πιο ανθρώπινη

ματιά στα πράγματα της ζωής, αλλά πάντα ταμένη στο θέατρο και, κυρίως, στο

αρχαίο δράμα. Και επιπλέον με την πείρα τεσσάρων σκηνοθεσιών στους ώμους της.

«Εκείνο που έχει μεγάλη σημασία για μένα είναι ο ρόλος. Εκπληκτικός! Είναι να

απορεί κανείς γιατί δεν ανεβαίνει συχνά αυτό το έργο…».

Ίσως διότι η Ανδρομάχη χάνεται από το μέσον του δράματος. Κι αυτό δεν

αρέσει στις πρωταγωνίστριες…

«Αν είναι αυτός ο λόγος που δεν παίζεται είναι τόσο αστείο… Ή μάλλον είναι

τραγικό. Ο λόγος δηλαδή που δεν παίζεται είναι τραγικός. Και όχι το έργο! Ίσως

αυτό να αποδεικνύει – τα λέει όλα! – και το πώς “προσεγγίζεται” πια το αρχαίο

δράμα σήμερα… Και το λέω εγώ που έχω παίξει περίπου τα πάντα στην αρχαία

τραγωδία. Αλλά έχω κάνει και τη βουβή Ειρήνη και ρόλο βουβό στους

Επιτρέποντες…

Αυτό που με ενδιέφερε πάντα, σε κάθε παράσταση, ήταν όλοι οι άλλοι ρόλοι, όλο

το χτίσιμο της παράστασης και τελευταία ο δικός μου ο ρόλος. Κι ακόμα έτσι

είμαι. Ίσως και γι’ αυτό πέρασα τόσο “αυτονόητα” στη σκηνοθεσία.

Είναι, εξάλλου, τόσο περιεκτικός ο ρόλος της Ανδρομάχης… Μοιρασμένη ανάμεσα

σε ένα φοβερό πάθος – ως προς αυτό, την Ηλέκτρα μου θυμίζει – και σε μία

κρυστάλλινη λογική η οποία τη μετατρέπει πολλές στιγμές σε ένα είδος

δικηγόρου. Μου φαίνεται επίσης πάρα πολλές στιγμές σαν ένα αντίστροφο της

Μήδειας. Έχει πολύ ανεπτυγμένη τη μητρική αίσθηση και έχει αποδεχθεί τη

σκλαβιά της».

Είναι η ένατη γυναικεία μορφή του Ευριπίδη που παίζει στην Επίδαυρο, μου

επισημαίνει. «Και νομίζω ότι έτσι κλείνω έναν μεγάλο κύκλο. Είναι πολλά πια τα

καλοκαίρια μου στην Επίδαυρο… Τριάντα ένα καλοκαίρια και είκοσι πέντε

ρόλοι».

Αναφερθήκατε στη στροφή σας στη σκηνοθεσία. Το αρχαίο δράμα είναι στα

σκηνοθετικά σας σχέδια; Έχετε ασχοληθεί τόσο πολύ ως ηθοποιός…

«Και βέβαια είναι».

Και η ματιά σας στο αρχαίο δράμα θα μπορούσε να είναι κάτι ολότελα

διαφορετικό από τη ματιά του Σπύρου Ευαγγελάτου;

«Σίγουρα ναι».

Έχετε σκεφθεί και τον κλειστό χώρο για να το ανεβάσετε;

«Πάρα πολύ. Θα ήθελα από εκεί να ξεκινήσω. Με μια πολύ νέα κοπέλα σε έναν ρόλο

που δεν έχω παίξει εγώ ποτέ – την Αντιγόνη ας πούμε. Έναν ρόλο που δεν

συμπάθησα ποτέ, αλλά θα ήθελα να τον διδάξω σε μια εικοσάρα – εικοσιπεντάρα.

Και να το κάνω σε μια παράσταση κλειστού χώρου.

H Επίδαυρος είναι ένα πολύ άγριο θέατρο – ένας χώρος σχεδόν απάνθρωπος. Θέλει

πολύ κόπο και πολύ πόνο. Και σε αφήνει κενό για πολλές μέρες μετά την

παράσταση. Αν μάλιστα είσαι άνθρωπος που δεν ικανοποιείται με τίποτα και έχει

μεγάλες απαιτήσεις από τον εαυτό του, ε, τότε είναι το χάος… Μόνο δυο τρία

πολύ ωραία παγωτά μπορούν να με φέρουν στα ίσα μου. Τίποτα άλλο».

Γελάει με το βροντερό της γέλιο.

Έχετε εισέλθει στην ωριμότητά σας ως γυναίκα και ως ηθοποιός. Πώς νιώθετε;

Και πώς βλέπετε σήμερα τα πράγματα;

«Με τον ίδιο ενθουσιασμό. Αλλά δεν πιστεύω ότι ουσιαστικά έχω πετύχει τίποτα.

Πιστεύω ότι αφ’ ης γεννήθηκα έπρεπε να “δικαιολογήσω” κάποια πράγματα. Δουλεύω

από πολύ μικρό παιδί. Σ’ αυτό με “ντρεσάρανε” οι γονείς μου. Να “τρέχω” σαν

άλογο! Δεν μπορούσα να σταματήσω! Ώς τα είκοσί μου, χωρίς να στερηθώ τίποτα,

είχα τελειώσει ένα μικρό πανεπιστήμιο. Κι αυτό με έκανε ανικανοποίητη. Στους

ρόλους μου, στις σκηνοθεσίες μου… Ίσως αυτό να με κρατάει και στη ζωή.

Σίγουρα με κρατάει στον αγώνα να πετύχω ακόμα πιο πολλά. Είναι απληστία;

Μπορεί. Δεν ξέρω. Αλλά δεν το έχω αυτό στη ζωή. Μόνο στη δουλειά μου. Κι όσο

περνούν τα χρόνια αντί να μικραίνει αυτή η “σκάλα” και να δω επιτέλους τι

κρύβεται εκεί ψηλά, να δω το τοπίο, η “σκάλα” μεγαλώνει. Δεν τελειώνει αυτό το

ψάξιμο…».

«Πέρασα κρίση μητρότητας»

Κρίση ηλικίας έχετε νιώσει;

«Κρίση μητρότητας, ναι. Γιατί μου φεύγουν τα παιδιά από τα χέρια πια. Και δεν

πρόλαβα να τα χαρώ όσο θα ήθελα. Κρίση ηλικίας, όχι. Ίσως επειδή λατρεύω τις

νέες κοπέλες στη δουλειά μου και θέλω πολύ να δουλεύω μαζί τους. Ταυτίζομαι…

Και σπάζω τα όρια του χρόνου».

Μου μιλάει με ενθουσιασμό για τους μαθητές της στο Ναύπλιο, στο Τμήμα

Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, όπου διδάσκει. «Με τρελαίνει

να δείχνω πώς να πιάνει τα ηνία, σε ένα πλάσμα, και ιδιαίτερα όταν είναι

ταλαντούχο και όμορφο. Νιώθω ότι έτσι δεν πάει τίποτα χαμένο».

Το μέλλον πώς το βλέπετε;

«Να έχω υγεία μόνο. Πάνω απ’ όλα αυτό. Τον τελευταίο καιρό έχουν γυρίσει

πολλές φορές οι τροχοί για μένα, σε όλα τα επίπεδα, τόσο έντονα και τόσο

ανεπάντεχα που μόνο αυτή είναι η ευχή μου. Να έχω υγεία για να μπορώ να

παιδεύομαι». Γελάει.

INFO

H «Ανδρομάχη» παίζεται στην Επίδαυρο απόψε και αύριο στις 21.00. Τιμές

εισιτηρίων: 44, 34, 24, 18, (για φοιτητές κ.ά.) 9 ευρώ. Προπώληση και με

πιστωτική κάρτα από τα ταμεία του Ελληνικού Φεστιβάλ (Πανεπιστημίου 39, στη

στοά, τηλ. 210-9282.900).