ΓNΩMH Ξυπόλητο τάγμα…

Σε λίγες ημέρες τελειώνει η μεταγραφική περίοδος και ο απολογισμός των
αγοραπωλησιών θυμίζει ξυπόλητο τάγμα, αν εξαιρέσουμε φυσικά τη μεταγραφή του
σπουδαίου Ριβάλντο στον Ολυμπιακό. Ξυπόλυτο, διότι δεν υπήρξε παίκτης που να
τον πέταξαν στα αζήτητα και να μην έτρεξαν οι εγχώριοι ρακοσυλλέκτες να τον
μαζέψουν. Τάγμα, διότι στην ποδοσφαιρική ιεραρχία, τα στρατιωτάκια τρέχουν από
δω και από κει για να κάνουν τα θελήματα του διοικητή, ο οποίος θέλει να
αγοράσει «φτηνά και καλά». Φαίνεται παράλογο, αλλά σε μια σειρά από
υπερμοντέρνα στάδια θα παίξουν παίκτες δεύτερης και τρίτης διαλογής, με τον
Ριβάλντο να είναι σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα. Το χειρότερο, βεβαίως, δεν είναι
αυτό. Αυτοί που θα πατήσουν στους χλοοτάπητες του Ολυμπιακού Σταδίου, του
Καραϊσκάκη και του Παγκρητίου στην πλειονότητά τους θα είναι ξένα υποπροϊόντα.
Στους Έλληνες παίκτες που απέδειξαν την αξία τους συνιστάται να μην έχουν
παράλογες απαιτήσεις. Να μη ζητούν δηλαδή χρήματα, αλλά να αγωνίζονται τζάμπα.
Τώρα πώς γίνεται αυτοί που παίζουν τζάμπα να αποφέρουν χρυσάφι στους πονηρούς
ιδιοκτήτες είναι μια άλλη ιστορία. Ο Σεϊταρίδης, για παράδειγμα, έπαιρνε
20.000.000 δραχμές τον χρόνο από τον Παναθηναϊκό, αλλά πουλήθηκε ένα
δισεκατομμύριο. Πενήντα φορές πάνω από την αξία που τον είχαν κοστολογήσει! Ο
Καψής, ο Ζαγοράκης, ο Κατσουράνης είναι πρωταθλητές Ευρώπης, αλλά κάποιοι στην
Ελλάδα δεν τους πλήρωναν καθόλου. Αν μπορούσαν όμως να τους πουλήσουν θα
τσέπωναν εκατοντάδες εκατομμύρια. Από ποιους λοιπόν να ζητήσουμε να φτιάξουν
το ποδόσφαιρο; Να γεμίσουν τη βιτρίνα του με ανόθευτα προϊόντα; Από τους
μαυραγορίτες που βγάζουν από τη μύγα ξύγκι; Ή από τους άλλους που εμφανίζονται
μόνον στα πανηγύρια;