Aνήλικοι ναυαγοί στον ωκεανό

H περιπέτεια της οικογένειας Τάμβοϊ θα μπορούσε κάλλιστα να εμπνεύσει μια
κινηματογραφική ταινία. Διαθέτει όλα τα απαραίτητα συστατικά: ένα (σύντομο)
θαλάσσιο ταξίδι, ανεμελιά κι έπειτα αγωνία, τρία παιδιά που μετατρέπονται σε
σύγχρονους Ροβινσώνες, ένα τέλος με ανάμεικτα συναισθήματα χαράς και θλίψης…

H ιστορία τους, όμως, είναι πραγματική. Όλα ξεκίνησαν την περασμένη Τρίτη. Ο
50χρονος Χάλι Τάμβοϊ, ένας πάστορας από τη Νήσο Μπαντού, στον πορθμό Τόρες,
ανάμεσα στην Αυστραλία και τη Νέα Γουινέα, μάζεψε την πολυμελή οικογένειά του
και όλοι μαζί ξεκίνησαν με το σκάφος τους, μήκους τεσσεράμισι μέτρων, για τη
γειτονική Νήσο Θέρσντεϊ. Το ταξίδι δεν επρόκειτο να διαρκέσει περισσότερες από
δύο ώρες. Και η ατμόσφαιρα ήταν γιορτινή. Ένας συγγενής τους γιόρταζε τα 21α
γενέθλιά του. Ο Χάλι, η σύζυγός του, οι κόρες τους, η 15χρονη Έλις και η
10χρονη Νορίτα, οι γιοι τους, ο 11χρονος Μπαλά και ο τρίχρονος Κλάρενς,
τραγουδούσαν, αστειεύονταν και απολάμβαναν τη βόλτα.

Ναυάγιο

Σαράντα λεπτά αργότερα, όμως, η μηχανή του σκάφους έσβησε. Ο Χάλι προσπάθησε
να τη θέσει ξανά σε λειτουργία. Ξαφνικά, όμως, το σκάφος αναποδογύρισε. Ο Χάλι
είπε στα τρία μεγαλύτερα παιδιά του να πέσουν στη θάλασσα και να κολυμπήσουν
μέχρι το κοντινότερο νησάκι. Εκείνος θα έμενε μαζί με τη μητέρα και τον
μικρότερο αδελφό τους. H Έλις, η Νορίτα και ο Μπαλά κοιτούσαν τακτικά πίσω.
Κάθε φορά, έβλεπαν μέσα στο νερό τη μητέρα και τον πατέρα τους.

Ώσπου κάποια στιγμή δεν μπορούσαν πλέον να τους δουν. Τα ίδια έμειναν ώρες
μέσα στο νερό. Διήνυσαν κολυμπώντας μία απόσταση περίπου 9,5 χιλιομέτρων.
Κίνδυνος υποθερμίας δεν υπήρχε, τα νερά στην περιοχή είναι ζεστά. Ο Πορθμός
Τόρες, ωστόσο, κρύβει πολλούς άλλους κινδύνους: καρχαρίες, κροκόδειλους του
αλμυρού νερού, τσούχτρες… Τα τρία παιδιά έφθασαν σε μια βραχονησίδα. Έμειναν
εκεί τρεις ημέρες, εκτεθειμένα, πεινασμένα, φοβισμένα. Ξημέρωσε Παρασκευή.
Είχαν αρχίσει πλέον να απελπίζονται. Πιο τολμηρός φάνηκε ο Μπαλά. «Πάμε», είπε
στα κορίτσια. «Πρέπει να κολυμπήσουμε κι άλλο. Αλλιώς θα πεθάνουμε».

«Δαμάσκηνα» και καρύδες

Οι τρεις ναυαγοί. Ο Μπαλά, η Νορίτα και η Έλις (από τα αριστερά προς τα δεξιά) εντοπίστηκαν έξι ημέρες αφότου το σκάφος των γονιών τους αναποδογύρισε. Στην μεγάλη φωτογραφία, η Νήσος Ματού. Τα τρία παιδιά έφθασαν σε αυτό κολυμπώντας συνολικά 18,5 χιλιόμετρα

Τα τρία αδέλφια κολύμπησαν ακόμη τρία χιλιόμετρα. Αφέθηκαν στην παλίρροια και
έφθασαν σε ένα μικροσκοπικό νησάκι. Βρήκαν εκεί ξερές καρύδες, τις οποίες
ξεφλούδισαν με τα δόντια τους, φρούτα γόνγκαϊ, γνωστά και ως δαμάσκηνα του
Πορθμού Τόρες, και στρείδια που άνοιξαν επάνω στα βράχια. Μακριά στον
ορίζοντα, μπορούσαν να δουν την κορυφή ενός φοίνικα, σημάδι ενός ακόμα νησιού.
Ο Μπαλά πήρε και πάλι την πρωτοβουλία. Τα τρία παιδιά ρίχτηκαν και πάλι στη
θάλασσα. Έξι ακόμα χιλιόμετρα. Ένα ακόμα νησί, το Ματού. Οι ημέρες περνούσαν.
Είχε φθάσει πλέον η Δευτέρα.

Σώθηκαν

Ήταν περίπου 4.30 το απόγευμα και ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει. H Έλις, η
Νορίτα και ο Μπαλά είχαν ήδη συμπληρώσει έξι ημέρες ως ναυαγοί. Και τότε,
είδαν να πλησιάζει στο νησί με μία βάρκα ένας θείος τους. Έτρεξαν, τον
αγκάλιασαν, του αφηγήθηκαν τι είχε συμβεί και του είπαν «πρέπει να βρεις τη
μαμά και τον μπαμπά».

H περιπέτεια των τριών παιδιών είχε χαρούμενο τέλος. Παρά την ταλαιπωρία,
είναι καλά στην υγεία τους και δεν χρειάστηκαν νοσηλεία. Ο πατέρας, η μητέρα
και ο μικρότερος αδελφός τους, ωστόσο, εξακολουθούν να αγνοούνται και
εκφράζονται φόβοι πως έχουν πνιγεί. Απόλυτα «χάπι-εντ» υπάρχουν συνήθως μόνο
στον κινηματογράφο.

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη