MATIEΣ H Xρ. Λαδά 3

Εδώ άρχισα τη δημοσιογραφική μου καριέρα. Στα «NEA». Προσλήφθηκα την 1η
Μαρτίου 1959. Συμπλήρωσα ήδη 45 χρόνια. Στην ίδια εφημερίδα. Είμαι ο
παλαιότερος, μετά τον Χρ. Λαμπράκη και τον Λ. Καραπαναγιώτη. Το «Χρήστου Λαδά
3» είναι η ταυτότητά μου. Ήμουν ανύπαντρος όταν ανέβηκα, για πρώτη φορά, τα
σκαλιά του κτιρίου. Και τώρα, έχω δυο παιδιά και δυο εγγόνια.

Γυρίζω με συγκίνηση στις πίσω μου σελίδες. Στο υπόγειο ήταν το Πιεστήριο. Στο
ισόγειο, το Λογιστήριο, με τον Σκλια και τον Τζαρντίλη. Στον πρώτο όροφο, το
«Βήμα». Στον δεύτερο, «TA NEA» και η «Ομάδα». Στον τρίτο, ο «Ταχυδρόμος» και ο
«Οικονομικός». Στον τέταρτο, το Τυπογραφείο, με το μεγάλο μάρμαρο, τις
λινοτυπικές, τον Αμαξίδη, τον Θαν. Παπαδόπουλο, και «τα κόκαλα στην κουβέρτα»,
για «εξάρες» και, δυστυχώς και για «ντόρτια», τις μέρες των Χριστουγέννων.

Οι λινοτύπες, μ’ ένα μπουκάλι γάλα, κάθε μέρα, για να καθαρίζουν «τα μέσα
τους» από το αντιμόνιο. Εμείς, οι συντάκτες, με τριμμένα πανταλόνια και
«γυρισμένα» σακάκια οι περισσότεροι. Ο καφετζής, ο Χρήστος, με τον δίσκο του
γεμάτο «μέτριους». Σε κάποια γωνιά ο Γιάννης Μαρίνος, με το ραδιοφωνάκι του.
Και κάθε μέρα, ο ηρωικός εκείνος Φανίτσιος, ο Ηπειρώτης, που μας χάριζε την
εφημεριδούλα του και μας πουλούσε φτηνές γραβάτες.

Πόσος κόσμος πέρασε απ’ αυτά τα γραφεία! Πολιτικοί, διπλωμάτες, συγγραφείς,
μουσικοί, ηθοποιοί, διανοούμενοι. Στη «Λέσχη των Φιλελευθέρων», απέναντι, πήγε
ο Γ. Παπανδρέου, για να καταγγείλει το βασιλικό πραξικόπημα. Τα πλήθη, που
είχαν κατακλύσει τους δρόμους, τον καλούσαν να βγει στη μεγάλη μπαλκονόπορτα.
Και ο «Γέρος» βγήκε. Και η μέρα άρχισε να σπαρταράει. Κατάπληκτη. Και
τροπαιοφόρος.

Και ποιους δεν θυμάμαι, από τους συναδέλφους… Ο Συριώτης, ο Δημάκος, ο
Νίτσος, ο Καραπαναγιώτης, ο Πασαλάρης, ο Ψαθάς, ο Μούσης, ο Καβαφάκης, ο
Κοτσαρίδας, ο Ρούσσος, ο Παλαιολόγος, ο Κάτρης, ο Μαγγανάρης, ο Βαρίκας, ο
Καψής. Δημοσιογράφοι μεγάλοι, με προσωπικό γράψιμο, με πολεμικές ανταποκρίσεις
μέσα από τη φωτιά του μετώπου, με τεράστιες επιτυχίες στο ρεπορτάζ, με «πηγές»
ανεξάντλητες.

Ναι. Στη «Χρήστου Λαδά 3» βρίσκεται η ψυχή μου. Γνωρίζω τους τοίχους και τις
πόρτες, γνωρίζω τις μυρωδιές, γνωρίζω τα χρώματα που παίρνει το καλοκαίρι,
λίγο μετά τη βιαστική φυγή της άνοιξης. Το θέατρο «Κεντρικόν», το περίπτερο
της γωνίας, οι ρολογάδες, το μικρό εστιατόριο του οδού Κολοκοτρώνη, ο
«Ίκαρος», με τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Γκάτσο, όλ’ αυτά σε τούτη τη
γειτονιά, τη μοναδική.

H ζωή, όμως, προχωράει. Αντίο, Χρήστου Λαδά. Καλημέρα Μιχαλακοπούλου.