MATIEΣ Πασαρέλα

Κανονικά, θα έπρεπε να γράψω για τον θρίαμβο της Εθνικής μας στην Πορτογαλία,
αμέσως μετά τον τελικό – τη Δευτέρα, προχθές. Περίμενα, όμως, και την υποδοχή
των παικτών στην Αθήνα. Και είχα δίκιο. Γιατί αυτή η υποδοχή ήταν έξω από κάθε
φαντασία! A-πο-θε-ω-τι-κή. Ο κόσμος, εκατοντάδες χιλιάδες, γιόρταζε και
τιμούσε. Με χαρά, αγάπη και, κυρίως, ευγνωμοσύνη. Τιμούσε τους νέους, που του
χάρισαν μια ανάσα υπερηφάνειας. Γιατί όντας ρεαλιστές, όπως θα ‘λεγε και ο
Τσε, είχαν βάλει στόχο το αδύνατο. Και τον πέτυχαν.

Δεν έχει ξαναζήσει τέτοιες ώρες ο Έλληνας! Ουδέποτε στο παρελθόν έχει αδειάσει
όλα τα μαγαζιά, από σημαίες. Περνάει τη ζωή του στη «χώρα της σφαλιάρας», όπου
κανείς δεν τον υπολογίζει. Μιζέρια και πάλι μιζέρια. Είχε, λοιπόν, ανάγκη
μεγάλη, να φύγει απ’ αυτό το τέλμα. Να αισθανθεί ότι υπάρχει, ότι τον
υπολογίζουν, ότι μπορεί να κερδίζει. Και, μάλιστα, ξένους, που ολόκληρη η
υφήλιος ασχολείται μονίμως μαζί τους.

Και τώρα που θ’ αρχίσει να κατακάθεται, σιγά σιγά, η χρυσόσκονη, θα ‘θελα να
ξαναπώ ότι το ποδόσφαιρο είναι, όπως πιστεύω, πολύ σοβαρή υπόθεση. Γι’ αυτό τα
‘χει βάλει με όλα τα καθεστώτα και έχει νικήσει. Και ακριβώς επειδή είναι πολύ
σοβαρή υπόθεση, δεν προσφέρεται για πασαρέλα διαφόρων, καλλιτεχνών ιδίως, που
δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στο γήπεδο, νομίζουν ότι το πέναλτι
χτυπιέται με… κεφαλιά, αλλ’ ωστόσο, μόλις μυριστούν τηλεόραση, προβολή,
φιγούρα και όλα τα αηδιαστικά παρεμφερή, τρέχουν να πιάσουν «πρώτο τραπέζι
πίστα».

Από την πασαρέλα, εξαιρώ τους πολιτικούς. Μου άρεσε, αίφνης, που ο Καραμανλής
– κι ας μίλησαν ορισμένοι για λαϊκισμό – μόλις μπήκε το γκολ του Χαριστέα,
ξέχασε πως είναι Πρωθυπουργός και πετάχτηκε πάνω, σαν ελατήριο, μαζί με τη
γυναίκα του, για να πανηγυρίσει. Μου άρεσε που ήταν παρών στο γήπεδο, με όλη
του την οικογένεια, ο Παπανδρέου. Μου άρεσε που ταξίδεψαν στη Λισαβώνα, για το
ματς, Ρουσόπουλος, Ορφανός, Πετραλιά, Λιάνης, Ευθυμίου και τόσοι άλλοι. Μου
άρεσε, τέλος, που είδα τη Μιλένα, τυλιγμένη σε μια σημαία, να τρέχει με ένα
μηχανάκι στη B. Σοφίας, μαζί με τον άντρα της και να ουρλιάζει, σαν
χουλιγκάνα, για τη νίκη, τη νύχτα της Κυριακής. Είναι καλά, όλ’ αυτά, για το
ποδόσφαιρο. Αλλά και για τους πολιτικούς. Που δεν μπορεί να είναι, πλέον,
γκρίζα ατσαλάκωτα κοστούμια, μα άνθρωποι, όπως όλοι.

Και η συνέχεια; Πιστεύω, ότι η κυβέρνηση είναι ευκαιρία να πάρει σοβαρές
αποφάσεις. Να διώξει από τις ομάδες τους γνωστούς λωποδύτες που διέσυραν
το δημοφιλέστερο άθλημα, για να πλουτίσουν. Να διώξει οριστικά, από τα γήπεδα,
τους αλήτες οπαδούς. Και, τέλος, να εξυγιάνει την ολέθρια διαιτησία.

Μέσα στη μεγάλη χαρά για το τρόπαιο και η μεγάλη λύπη: πέθανε ο Νίκος
Κεσσανλής. Πρωτοπόρος, σπουδαίος ζωγράφος. Και ξεχωριστός φίλος. Με ιδέες, με
πάθος, με τόλμη. Χρύσα, κουράγιο…