ANAΛΩΣIMA Eίμαστε όλοι ευρωπαϊστές

Σαν να μας αρέσει η Ευρώπη αυτές τις ημέρες, έτσι δεν είναι; Σαν πιο
ενδιαφέρουσα να φαίνεται όταν μπορείς να αναδεικνύεσαι στους κόλπους της
πρωταθλητής, όταν σε αποθεώνουν σε όλες τις γλώσσες της, όλα τα πρωτοσέλιδά
της, και γιατρεύονται μεμιάς αισθήματα μειονεξίας και φόβοι. Ας έβλεπα εκείνο
το βράδυ που πιάσαν και βούρκωναν τα μάτια μου ανεξέλεγκτα, ας έβλεπα από μια
μεριά, με τη διαύγεια που δίνουν τα δάκρυα, όλους τους φίλους και γνωστούς,
παλιούς κι αγαπημένους ή νέους που εξίσου απορρίπτουν και σνομπάρουν Ευρώπη
και υπόλοιπο κόσμο, τι έκαναν; Δεν ούρλιαζαν από χαρά, δεν έκλαιγαν και δεν
γελούσαν, δεν τους έφυγαν αλλού τα σαγόνια κι αλλού τα μάγουλα από συγκίνηση,
τι στιγμή που έμπαινε το νικητήριο γκολ, την ώρα της απονομής; Κι αν τους
συνέβη αυτό, δεν αποδεικνύεται ότι ενδιαφέρονται τελικά για την Ευρώπη; Είναι
καλή η Ευρώπη κι είναι καλός ο κόσμος, φτάνει να νικάμε πού και πού. Πόσο απλά
και όμορφα γίνεται αντιληπτή αυτή η αλήθεια, όταν καλωσορίζεις ένα κύπελλο
νίκης! Αν και τόσο βαρύ από μηνύματα και νοήματα, κατάφεραν και το σήκωσαν
ψηλά, το Κύπελλο, οπότε, θα μου πείτε ίσως, έκαστος ας πιει ό,τι μήνυμα
προτιμά, ας το ρουφήξει ως τον πάτο. Άλλος για αλλαγές που χρειάζεται το
ποδόσφαιρο, άλλος για τους Αγώνες, άλλος για τις ικανότητες της φυλής (τι
έννοια κι αυτή, η «φυλή»…, σαν να δεχόμαστε ότι είμαστε «φυλετιστές»,
ρατσιστές δηλαδή, «φυλή» σημαίνει «ράτσα»), αλλά χωρίς την έννοια της
συνύπαρξης των χωρών σε κάποιο πλαίσιο, έστω κανόνων ποδοσφαιρικών, δεν θα
υπήρχε ούτε χαρά ούτε νίκη. Ως ευρωπαϊστές θριαμβεύσαμε, πατριώτες!