MATIEΣ Στον τελικό

Τελικά, αυτή η Εθνική ομάδα όντως θα μας τρελάνει! Τι λέω; Μας τρέλανε ήδη!
Έριξε στο καναβάτσο Πορτογαλία, Γαλλία, Τσεχία και αύριο παίζει στη Λισαβώνα,
στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος! Κόντρα, πάλι, στην Πορτογαλία, που
κι αυτή, μετά το αρχικό σοκ, εξαιτίας της ήττας της από την Ελλάδα, ξαναβρήκε
τον βηματισμό της και παραμέρισε όλα τα εμπόδια που συνάντησε στον δρόμο της.

«Ωραίοι και μάγκες» έγραφε η φανέλα – μπλε, φυσικά – του νεαρού Καρπετόπουλου,
που μαζί με τον Πανούτσο περνούσαν από κόσκινο, προχθές τη νύχτα, όλες τις
φάσεις του μεγάλου ημιτελικού, σε εθνικό δίκτυο. Και, πράγματι, οι παίκτες μας
είναι και ωραίοι και μάγκες. Ωραίοι από τη φύση τους και μάγκες από τη φλογερή
ψυχή τους. Που με ρεαλισμό, όπως θα ‘λεγε και ο Τσε, διεκδίκησαν το αδύνατο.
Και νίκησαν!

Τι έχει αυτή η ομάδα που δεν το είχε καμιά άλλη στο παρελθόν; Το είπε σωστά ο
Στράτος Αποστολάκης, στην τηλεόραση, μετά τον θρίαμβο: «Είναι ομάδα. Και έχει
παίκτες της ίδιας αξίας, πάνω-κάτω. Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους.
Και αγωνίζονται με πειθαρχία, που τους δίδαξε ο Ρεχάγκελ». Θα συμφωνήσω. Και
θα προσθέσω και κάτι που είπε ο Γιαννακόπουλος: «Είμαστε μια παρέα. Είμαστε
φίλοι μεταξύ μας».

Το ποδόσφαιρο δεν είναι μεταφυσική. Είναι, πρωτίστως, οργάνωση και
μεθοδικότητα, την ώρα της δουλειάς, μέσα στον αγώνα. Και απαιτεί γερά νεύρα,
εξυπνάδα και αυτοσυγκέντρωση. Όλα αυτά και πολλά άλλα τα έχει η Εθνική. Που,
σημειωτέον, τρεις βασικοί παίκτες της, ο Ζαγοράκης, ο Κατσουράνης και ο
Τσιάρτας, πήραν, πριν από δύο ημέρες, το θλιβερό μαντάτο ότι χάνουν τα λεφτά
τους, η AEK μάλλον υποβιβάζεται και οι ίδιοι μένουν ξεκρέμαστοι! Κι όμως, αυτά
τα παιδιά κατάφεραν να ξεχάσουν την πληγή τους. Και να τα δώσουν όλα!

Φυσικά, αυτή η ομάδα, που ξετρέλανε ακόμα και την… Μπενάκη και πάνε στη
Λισαβώνα για να την ενισχύσουν ηθικά και ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου, δεν
έχει καμιά σχέση με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το ελληνικό ποδόσφαιρο βρωμάει.
Από σάπιους «παράγοντες», σάπιους διαιτητές, σάπιους φιλάθλους, που έχουν
διώξει τον κόσμο από τα γήπεδα. Απατεώνες, που με χίλιους τρόπους κατάκλεψαν
τις ομάδες τους, κυκλοφορούν ελεύθεροι, με ένα σωρό τραμπούκους, για
προστασία, ολόγυρά τους. Με όλη αυτή την αθλιότητα, τι θα γίνει; Δεν θα πρέπει
οι «κύριοι» αυτοί να φύγουν οριστικά από τη μέση; Θα πρέπει. Αμέσως. Το
χρωστάει η Ελλάδα στους έξοχους παίκτες της Εθνικής. Και στους νέους, που τη
νύχτα της Πέμπτης ξαναβγήκαν στους δρόμους, κατά δεκάδες χιλιάδες, για να
πανηγυρίσουν το 1-0 επί των Τσέχων.

Αύριο, ο τελικός. H κορυφαία στιγμή της διοργάνωσης. «Ψηλά τις σημαίες και
ψηλά τις καρδιές», έγραφε, κάποτε, ο Μυριβήλης. Ναι, ψηλά τις σημαίες και ψηλά
τις καρδιές. Γιατί ο Δέλλας, ο Νικοπολίδης, ο Γιούρκας και τ’ άλλα παιδιά
ξέρουν ότι οι μανάδες τους τούς βύζαξαν φωτιά, γι’ αυτό και η ψυχή τους είναι
από ατσάλι. Κάπως έτσι το ‘λεγε ο Σικελιανός.