ΓNΩMH Mπροστά στον καθρέπτη…

«H εκδίκηση του ποδοσφαίρου» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του βιβλίου που
θα γράψουν οι ιστορικοί του μέλλοντος για την πορεία της εθνικής μας ομάδας
στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πορτογαλίας.

Αυτή η ομάδα μάς ανάγκασε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη του εαυτού μας και
να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Όλοι; Όχι βέβαια. Οι ετερόφωτοι έσπευσαν να
πάρουν λίγη από τη λάμψη της, να διατηρήσουν την ψεύτικη εικόνα τους κάνοντας
αναλύσεις για το άθλημα στο οποίο βγάζουν τα απωθημένα τους με την πρώτη
ευκαιρία.

Αυτοί που όσο εύκολα απέδωσαν τον χαρακτηρισμό «επίσημη αγαπημένη» στην
Εθνική του μπάσκετ το ίδιο εύκολα σπεύδουν να γίνουν νονοί και της Εθνικής του
ποδοσφαίρου. Κάθε ομάδα, κύριοι, που φέρει το εθνόσημο και για χάρη της
ακούγεται ο εθνικός ύμνος είναι επίσημη αγαπημένη, ανεξάρτητα από τις
επιτυχίες της.

Στις χαρές όλοι έχουν μερίδιο. Και πιο πολύ οι ετερόφωτοι των στρογγυλών
τραπεζιών, που δεν ξέρουν τι χρώμα έχει η μπάλα του ποδοσφαίρου, αλλά παρ’ όλ’
αυτά δεν διστάζουν να προβαίνουν σε βαθυστόχαστες αναλύσεις.

Είναι οι ίδιοι που θα πετάξουν πρώτοι την πέτρα στους ποδοσφαιριστές και
στον Ότο Ρεχάγκελ μόλις καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός και έρθουν και πάλι οι
δύσκολες ημέρες.

Γιατί το ποδόσφαιρο είναι σαν τη ζωή. Πόσοι όμως το αντιλαμβάνονται; Λίγοι.
Πολύ λίγοι. Και είναι αυτοί που βρίσκονται κοντά στην ομάδα με κρύο, με
βροχές, με ζέστη. Στις νίκες και στις ήττες.

Τολμώ να κάνω μία πρόβλεψη: η «επόμενη ημέρα» για το ελληνικό ποδόσφαιρο θα
είναι πιο σκληρή αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως οι επιτυχίες της εθνικής ομάδας
δεν αντανακλούν και στην ποιότητα του πρωταθλήματός μας. Στην ίδια θέση μ’
εμάς βρέθηκαν στο παρελθόν η Βουλγαρία (τέταρτη στο Μουντιάλ ’94), η Κροατία
(τρίτη στο Μουντιάλ ’98) και η Τουρκία (τρίτη στο Μουντιάλ 2002), αλλά πέταξαν
την ευκαιρία γιατί κι εκεί υπήρχαν οι ετερόφωτοι στοχαστές.