ΓNΩMH Mαραμένες τουλίπες

H απορία υπάρχει πάντα και αιωρείται: Τελικά, ο προπονητής ή οι παίκτες κάνουν
τη μεγάλη ομάδα. Αν κρίνουμε από την – θλιβερή – παρουσία της πανίσχυρης (από
άποψη αστέρων) Ολλανδίας στο Euro 2004, μάλλον ισχύει το πρώτο. «Τσούκου
τσούκου μπολ» σε όλο του το μεγαλείο, «καμινάδες» που χωρούν όλους τους…
Αϊ-Βασίληδες του κόσμου, γενικώς, ανορθόδοξος τρόπος παιχνιδιού και θέαμα
απαράδεκτο. Τουλάχιστον, ανάξιο του μεγέθους της ποδοσφαιρικής σχολής των
«Οράνιε», οι οποίοι ήταν φιναλίστ σε δύο Μουντιάλ (’74 και ’78), ενώ έχουν
κατακτήσει ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (’88).

Βέβαια, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η μοίρα έπαιξε άσχημο παιχνίδι
στην Ολλανδία, που κλήθηκε να αντιμετωπίσει τους διοργανωτές στα κρισιμότερα
παιχνίδια των συγκεκριμένων τουρνουά (Γερμανία και Αργεντινή σε Παγκόσμιο
Κύπελλο και προχθές την Πορτογαλία). Ωστόσο, αυτοί δεν μπορούν να πείσουν
κανέναν!

H αποκαρδιωτική εμφάνιση στα τέσσερα από τα πέντε ματς που έδωσαν φέτος οι
Ολλανδοί, κάτι δείχνει. Είτε πως χρειάζονται επειγόντως έναν προπονητή που θα
έχει γνώση των δυνατοτήτων των ποδοσφαιριστών του και δεν θα παίζει φοβισμένα
με έναν επιθετικό, αφήνοντας στον πάγκο αστέρια όπως ο Μακάι, ο Φαν Χόιντονκ
και ο Κλάιφερτ. Είτε πως διαθέτουν τη «στάμπα» των… losers! Επειδή όμως δεν
είναι δυνατό να πιστέψουμε ότι ποδοσφαιριστές της αξίας του Φαν Νιστελρόι και
του Ντάβιντς έχουν την παραπάνω νοοτροπία, μάλλον ο κύριος Αντβοκάατ θα πρέπει
μαζέψει τις βαλίτσες του…