ΓNΩMH Ένα βήμα ακόμη

Όταν ξεκίνησε αυτή η υπέροχη ευρωπαϊκή περιπέτεια της Εθνικής, η ομάδας μας
ανέβαινε βήμα-βήμα τα σκαλοπάτια της καταξίωσης. Τώρα, απομένει ακόμη ένα
καθοριστικό βήμα για να φτάσουμε στο μπαλκόνι του θριάμβου. Οι ανάσες είναι
βαριές, ο ιδρώτας τρέχει ποτάμι, η καρδιά χτυπάει δυνατά, οι φλέβες έχουν
φουσκώσει σαν μπαλόνι. Τώρα, απέναντί μας δεν θα υπάρχει «βαριά» φανέλα,
βαρύγδουπο όνομα, άσος παγκόσμιας ακτινοβολίας. Θα υπάρχει μια ομάδα, που
είναι αήττητη, που έχει πετύχει τέσσερις νίκες σε ισάριθμους αγώνες, που
διαθέτει επίθεση σκέτη φωτιά. H Τσεχία των 11.000.000 ψυχών, η Τσεχία της
«Άνοιξης της Πράγας» και του Αλεξάντερ Ντούμτσεκ, η Τσεχία του πόνου, της
οδύνης, του έρωτα, της τέχνης, των κρυστάλλων, του ποδοσφαίρου. Σήμερα οι
Τσέχοι δεν διαθέτουν έναν Γιόζεφ Μάζοπουστ. Αλλά έχουν έναν Πάβελ Νέντβεντ,
έναν Μπάρος, έναν Κόλερ, έναν Πομπόρσκι. Αυτοί οι τέσσερις μαζί, ίσως
ξεπερνούν τον Μάζοπουστ. H Ελλάδα, από την πλευρά της, δεν έχει Μίμη Δομάζο.
Έχει Ρεχάγκελ, Δέλλα, Ζαγοράκη, Καραγκούνη, Χαριστέα. Και έχει έναν ολόκληρο
λαό από πίσω της (άλλα έντεκα εκατομμύρια ψυχές), που αυτές τις ημέρες
ανακαλύπτει τις αντοχές του, τα όριά του, την αξία του, τον ηρωισμό του, τις
δυνατότητές του. Το επόμενο βήμα θα το κάνουμε όλοι μαζί. Ομάδα, παίκτες,
προπονητής, λαός. Όπως διαμορφώθηκε η κατάσταση, δεν μας αρκεί πλέον η
συμμετοχή στους ημιτελικούς. Αποδείξαμε ότι δεν πήγαμε στην Πορτογαλία απλώς
για να συμμετάσχουμε. Ας πάρουμε λοιπόν ό,τι απέμεινε. Για να τελειώνουμε…