ANAΛΩΣIMA Tο παγκάκι

Είναι ένα παγκάκι στο πάρκο που έχει μαγικές ιδιότητες. Το έχω ματιάσει
από χρόνια και δεν μπορώ να βρω λογική εξήγηση. Βρίσκεται ανάμεσα σε δεκάδες
άλλα παγκάκια που στέκονται στη σειρά στο πάρκο και ευτυχώς, αν και παλιώνουν,
δεν σκέφθηκε κανείς να τα μαζέψει, να τα πετάξει για να κάνει ανάπλαση.
Ξέρετε, οι αναπλάσεις δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα να κάθεσαι στα πάρκα.
Πρέπει να είσαι όρθιος και να τρέχεις, σε εγρήγορση μονίμως και αν καθήσεις να
πληρώσεις. Ενώ εκεί είναι τζάμπα. Και περνάνε τα χρόνια και στέκονται αμήχανα
τα παγκάκια και βάζουν τα δυνατά τους να κρατηθούν στο ύψος τους. Κι εκείνο το
μαγικό, μπαίνοντας από τον δρόμο και νιώθοντας λίγο τη δροσιά των δένδρων,
φιλοξενεί πάντα ζευγάρια. Και τα εμπνέει. Όσα κάθονται σε αυτό πάντα
χαμογελούν κι αγκαλιάζονται και σε λίγο φιλιούνται κι είναι τρισευτυχισμένα.
Αλλού μπορεί να τσακώνονται, να χωρίσουν, να απομακρύνονται, να μουτρώνουν,
εκεί πάντα όλα πάνε καλά. Κάθονται ζευγάρια νέα και λιγότερο νέα, ωραία και
λιγότερο ωραία, έως και άσχημα. Όλες οι ηλικίες και όλες οι κοινωνικές τάξεις
έχουν δικαίωμα στην ευλογία του παγκακιού, που δεν κουράζεται επί δεκαετίες να
κρατά ψηλά τη σημαία της δημοκρατίας στον έρωτα. Και πες τα δέντρα βοηθάνε,
πες η αίσθηση ότι σε λίγα μέτρα τελειώνει η ανακωχή του πάρκου και μπαίνεις
στην εμπόλεμη ζώνη της λεωφόρου, καταφέρνουν όλοι και ομορφαίνουν όταν
κάθονται εκεί πέρα. Περνάς κι απορείς, πώς γίνεται κι άνθρωποι που θα
φαίνονταν άσχημοι αντικειμενικά φαίνονται ξαφνικά τόσο ωραίοι. Περισσότερο δεν
το περιγράφω. Μπορεί να το ανακαλύψει κανένας αρμόδιος και να βάλει τέλη
χρησιμοποίησής του.