ANAΛΩΣIMA Ένα πουκάμισο αδειανό

Βρήκα στη λαϊκή αγορά του Λαυρίου ινδικά πουκάμισα σαν εκείνα που φορούσαν οι
τουρίστες τη δεκαετία του ’70. Από ύφασμα λεπτό σαν γάζα, με μακριά μανίκια,
χωρίς κουμπιά, θα έπιαναν ελάχιστο χώρο στις βαλίτσες. Τότε βέβαια δεν είχαν
βαλίτσες οι τουρίστες εκείνοι, είχαν σακίδια και το κάθε τι έπρεπε να είναι
ελαφρύ. Ανάλαφροι σαν πουλιά ήταν και οι ίδιοι. Τους πρώτους τέτοιου είδους
τουρίστες πολλοί τους έλεγαν αλητοτουρίστες, δεν τους συμπαθούσαν καθόλου κι
άλλοι ζήλευαν την ελευθερία τους. Όταν είχαμε ακόμα δικτατορία αυτοί οι νεαροί
ήταν οι πρεσβευτές ενός κόσμου όπου υπήρχαν κινήματα νεολαίας αδιανόητα για
μας, τόλμη ασυγκράτητη και γοητεία ακαταμάχητη. Έπρεπε να τους μιλήσουμε και
δεν χάναμε ευκαιρία, στις διακοπές, να ενημερωθούμε από πρώτο χέρι για
φοιτητικές απόψεις όχι περί πτυχίων αλλά περί ζωής, η οποία επρόκειτο εκείνο
τον καιρό, ήμασταν σίγουροι γι’ αυτό, ν’ αλλάξει ριζικά και επαναστατικά σε
όλον τον κόσμο. Βέβαια στην Ελλάδα υπήρχε ένα μικρό κώλυμα, η δικτατορία, και
μας έπιανε τρόμος ότι θα μέναμε πίσω στις μεγάλες αλλαγές, θα άλλαζε ο κόσμος
χωρίς εμάς. Τον βλέπαμε ήδη αγνώριστο μέσα στην ανεμελιά αυτών των παιδιών.
Κοιμόντουσαν στις αμμουδιές, ρουφούσαν ήλιο όλη την ημέρα και το βράδυ
περνούσαν τα λεπτά εκείνα ινδικά πουκάμισα πάνω από δέρματα όλο και πιο
ηλιοκαμένα. Τότε δεν έβρισκες εδώ τέτοια πουκάμισα, ήταν κι αυτά απαγορευμένος
καρπός, μαζί με ένα σωρό άλλα πράγματα. Αργότερα τα ξεχάσαμε και να που το
ξαναβρήκα τώρα, ένα πουκάμισο σαν αυτά που δεν πρόλαβα ποτέ να φορέσω. Το
αγόρασα για λόγους νοσταλγίας, αλλά ξέρω ότι δεν φοριέται πια.