Σκαλί, καλέ, σκαλί, σκαλί θα κατεβώ…

Οι υπεύθυνοι της Ενοποίησης των Αρχαιολογικών Χώρων και της πεζοδρόμησης της
Διονυσίου Αρεοπαγίτου δεν έχουν ακόμα πάρει πρέφα ότι η βάση της σκάλας που
ανεβαίνει προς το Ηρώδειο είναι αφώτιστη; Ή, έστω, «ατμοσφαιρικά» φωτισμένη;
Και πως όταν λήγουν οι εκδηλώσεις, οι θεατές που φεύγουν κατεβαίνοντας τη
σκάλα με τα όχι ισοϋψή σκαλιά – και στην πλειονότητά τους δεν είναι και στον
ανθό της νιότης τους, άρα και η όρασή τους δεν είναι ό,τι καλύτερο… – μπορεί
να κουτρουβαλιαστούν, να μετρήσουν τα σκαλιά και να σπάσουν κανένα χέρι,
κανένα πόδι, κανένα κεφάλι; Και ότι πρέπει να κατεβαίνουν σκαλί σκαλί με
μεγάλη προσοχή, για να μην «προσγειωθούν» ανωμάλως;

…στην Ενοποίηση να πατήσω

Κι αν έχεις δει κάτι καλό κι είσαι στο κέφι, πάει κι έρχεται. Αν έχεις δει
καμιά τρεισημισάωρη πατάτα με θεόχοντρους πρωταγωνιστές και αποχωρείς
θολωμένος και με τη μέση κομμάτια και την πλάτη «κατσαρή» από τις κλωτσιές και
της γονατιές της πισινής κυρίας – «αχ, με συγχωρείτε» και ξανά μανά τα ίδια…
– που και ειδικό «καρεκλάκι» έχει για να κάθεται και το ένα πόδι πάνω στο άλλο
θέλει να βάζει; Κι αν δεν το πήρε είδηση κανείς της Ενοποίησης, διότι,
πιθανότατα κάθονται και θαυμάζουν την Ομόνοια που «μετέπλασαν», το Ελληνικό
Φεστιβάλ, το οποίο, κυρίως, αφορά το θέμα, τι πράττει; Κανείς δεν το πρόσεξε;
Άντε, κι έφτασαν, παιδιά, οι Ολυμπιακοί Αγώνες και θα μας πιάσουν στον ύπνο…
Άντε, ξυπνήστε!