ΠOPTOΓAΛIΣTOPIEΣ

Το όνομα Γκόμες (με το τελικό ς παχύ σαν το μουστάκι του Αρτούρ Ζορζ) είναι
κάτι σαν το πορτογαλικό «Παπαδόπουλος». Εκφράζει τον μέσο άνθρωπο, τον ήρεμο,
λιγομίλητο, θλιμμένο και περήφανο Πορτογάλο, που περιμένει διαρκώς να του
πέσει ο ουρανός – ή, περίπου το ίδιο κάνει, οι Ισπανοί – στο κεφάλι και που,
γι’ αυτό τον λόγο, παρ’ όλη την πατριωτική έξαρση, τους πηχυαίους τίτλους και
τα διαρκή ξόρκια, έμοιαζε έτοιμος ν’ αποδεχτεί έναν αποκλεισμό – συμφορά την
Κυριακή το βράδυ. Στο πορτογαλικό ποδόσφαιρο το όνομα Γκόμες συνδεόταν,
τουλάχιστον μέχρι προχτές, κυρίως με τον ομώνυμο Φερνάντο, τον μεγάλο γκολτζή
της Σπόρτινγκ Λισαβώνας στη δεκαετία του ’80. Ο Φερνάντο Γκόμες ήταν
χαρακτηριστικό παράδειγμα παίκτη που σκίζει με την ομάδα του (αρκετές φορές
πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη) αλλά δυσκολεύεται να παίξει τον ίδιο καταλυτικό
ρόλο στην Εθνική. Κάτι σαν υπερβολικό βάρος μαζευόταν στις πλάτες του κάθε
φορά που φορούσε την κοκκινοπράσινη φανέλα, κατ’ εικόνα και ομοίωση της πίεσης
που μετέφερε ένας ολόκληρος λαός στις πλάτες των παικτών του Σκολάρι στο
καθοριστικό ματς με τους άσπονδους φίλους και γείτονές τους. Όλα αυτά,
πιθανότατα μαζί με την ανάμνηση του Φερνάντο, σβήστηκαν την Κυριακή 20 Ιουνίου
από έναν συνονόματό του, που έστειλε την αυτοπεποίθηση της διοργανώτριας χώρας
σε πρωτόγνωρα ύψη κι έκανε τους Πορτογάλους να ονειρεύονται ότι μπορεί, για
μια φορά, η μοίρα να τους χαμογελάσει.

Ο Νούνο Γκόμες, σέντερ φορ κι αυτός, είναι το σχεδόν ακριβές αντίθετο του
Φερνάντο. Μπενφίκα αντί για Σπόρτινγκ, ομορφάντρας αντί για θωρηκτό, παίκτης
εκλέπτυνσης και τεχνικής μέσα κι έξω από την περιοχή αντί για θανάσιμος
κατασκηνωτής γύρω από το πέναλτι. Κυρίως όμως παίκτης της Εθνικής, για την
οποία έχει κάνει, ξανά και ξανά, την υπέρβαση. Πρώτος σκόρερ ήδη της
(αγωνιστικά μάλλον δυνατότερης) Πορτογαλίας στο προηγούμενο (και φυσικά άτυχο)
ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, ο Νούνο Μιγκέλ Ριμπέιρο Γκόμες, όπως είναι το πλήρες
όνομά του, δεν έπιασε στη Φιορεντίνα, ενώ ερχόταν και από μια μάλλον μέτρια
χρονιά με τους αετούς της Λισαβώνας. Την κατάλληλη όμως στιγμή, δηλαδή στο
Ευρω-2004, βρήκε τον εαυτό του και, ερχόμενος από τον πάγκο, τα δίχτυα στο πιο
καθοριστικό παιχνίδι. Το υπέροχο γκολ του στον Κασίγιας έφερε στη θέση τους α)
τις πορτογαλικές σημαίες, που δεν ήξεραν αν θα συνεχίσουν να κυματίζουν σε όλη
τη χώρα έπειτα από έναν ενδεχόμενο αποκλεισμό των διοργανωτών, β) τις καρδιές
των Ελλήνων, που πρέπει να ήταν ο μόνος λαός της υφηλίου (οι Ρώσοι
εγκατέλειψαν την Εθνική τους μετά τα δύο πρώτα παιχνίδια) που δεν είδε αυτό το
γκολ σε απευθείας μετάδοση, γ) τους υπερόπτες Ισπανούς, που δήλωναν στα
διαλείμματα της κριτικής προς τον προπονητή τους «δεν υπάρχει περίπτωση να μην
προκριθούμε». Είχαν υπολογίσει χωρίς το Νούνο. Αυτός όμως ήξερε πολύ καλά ότι
έπαιζε για τα εκατομμύρια των αγνώστων του κυρίων Γκόμες.