40 νέα μπουζούκια εν χορώ

«Οι 40 μπουζουκίστες, οι Επόμενοι, λειτουργούν πια όπως τα μέλη μιας συμφωνικής ορχήστρας», λέει ο επικεφαλής των νέων μουσικών, δάσκαλός τους, δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και συνθέτης Θανάσης Πολυκανδριώτης

«Έχουμε βάλει ήδη τα θεμέλια για το χτίσιμο μιας λαϊκής μουσικής ακαδημίας»,
λέει στα «NEA» ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, για το μουσικό σύνολο μπουζουκιών Οι
Επόμενοι, το οποίο δημιούργησε, δίδαξε και διευθύνει. «Έχουν περάσει δέκα
χρόνια από τότε που ξεκίνησαν να παίζουν μπουζούκια αυτά τα παιδιά. Τώρα έχουν
φθάσει στο επίπεδο να λειτουργούν όπως τα μέλη μιας συμφωνικής ορχήστρας. Το
λέω έχοντας πλήρη επίγνωση για το πού φθάνουν οι ικανότητες αυτών των
παιδιών».

Μετά τις δύο παραστάσεις στο «Άλεκτον» (της οδού Σφακτηρίας στο Γκάζι), όπου
Οι Επόμενοι παρουσίασαν το έργο του Μάνου Χατζιδάκι «Ο Σκληρός Απρίλης του
’45», θα συνεχίσουν με συναυλίες στην περιφέρεια, αφιερωμένες στο έργο μεγάλων
δεξιοτεχνών του μπουζουκιού και συνθετών του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού.

Ο Θανάσης Πολυκανδριώτης επιμένει να αποκαλεί τους μπουζουξήδες
«μπουζουκίστες». «Τον χαρακτηρισμό τον έδωσε ο μεγάλος Μανώλης Χιώτης και
μάλιστα από μικροφώνου. Στα τέλη του 1969 είχαμε πάει με τον πατέρα μου, στο
κέντρο “Ξημερώματα”, όπου εμφανιζόταν. Ο Χιώτης όταν μας είδε, μας χαμογέλασε,
πήγε κοντά στο μικρόφωνο και είπε: “Τώρα θα σας παίξω ένα σόλο που το αφιερώνω
στον πατέρα και τον γιο Πολυκανδριώτη, που είναι δύο θαυμάσιοι μπουζουκίστες”.

Μόλις τελείωσε και αποθεώθηκε, έκανε ένα μικρό διάλειμμα και ήρθε στο
τραπέζι μας. Τον ρωτήσαμε γιατί μας αποκάλεσε μπουζουκίστες – το ακούγαμε για
πρώτη φορά. “Αυτός είναι ο πραγματικός όρος για τους σολίστ του μπουζουκιού”,
είπε. “Οι σολίστ της κιθάρας αποκαλούνται κιθαρίστες. Του ακορντεόν
ακορντεονίστες, του φλάουτου φλαουτίστες. Γιατί λοιπόν οι δεξιοτέχνες του
μπουζουκιού να αποκαλούνται μπουζουξήδες και όχι μπουζουκίστες; Πρέπει να
καθιερωθεί αυτός ο όρος, που αναβαθμίζει τους μουσικούς που παίζουν
μπουζούκι”. Από τότε τηρώ αυτό που είπε ο Χιώτης και το περνάω στις νεώτερες
γενιές».

Υπάρχει και άλλο συναισθηματικό «δέσιμο» του Θανάση Πολυκανδριώτη με τον λαϊκό
συνθέτη. Παίζει – τα τελευταία χρόνια – και διδάσκει τους νεώτερους με το
παλιό μπουζούκι του Χιώτη. «Μετά τον θάνατό του, το 1970, το μπουζούκι έμεινε
κληρονομιά στην τελευταία του σύζυγο, Μπέμπα Κυριακίδου. Από αυτήν το απόκτησε
στην Αμερική ένας Έλληνας μουσικός. Όταν ήρθε στην Ελλάδα και έπαιζε σε κάποιο
κέντρο, αποφάσισε να το πουλήσει γιατί είχε οικονομική ανάγκη. Πήγαινε από την
Αθήνα στη Θεσσαλονίκη και του χάλασε το αυτοκίνητο και χρειάστηκε 150.000 δρχ.
γιατί ήταν μεγάλη η ζημιά. Ο Στράτος Διονυσίου μού τον έφερε στη “Φαντασία”
και το αγόρασα. Από τότε το κρατώ σαν κειμήλιο αλλά και σαν εργαλείο. Πήγα
στον κατασκευαστή του, Ζοζέφ Τερζιβανιάν, στον Πειραιά και πλήρωσα τα διπλάσια
(από την αγορά) για να το κάνω να δουλεύει».

Στόχος τα… σύνορα

Στους στόχους αυτής της δουλειάς με τους «Επόμενους» είναι το σύνολο να
τελειοποιηθεί και να περάσει τα σύνορα της χώρας μας. «Εγώ προσπαθώ να τους
περάσω μουσικά στοιχεία που μου δίδαξε πάνω στο μπουζούκι ο πατέρας μου ο
Θόδωρος, αλλά και ο Μάνος Χατζιδάκις».