Tζον Λένον και… μαντίλα

Τα δάχτυλά της τρέχουν απαλά πάνω στα πλήκτρα του ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Το βλέμμα της είναι καρφωμένο στην οθόνη. H Οζλέμ, φορά μαύρo μπλουζάκι, ροζ
μοντέρνο γιλέκο, μακριά κομψή γκρι φούστα, διακριτικό μακιγιάζ. Και πολύχρωμη
μαντίλα.

H Οζλέμ στο γραφείο της «Γιενί Σαφάκ». Είναι υπεύθυνη για τη σελίδα τηλεόρασης και μια φορά την εβδομάδα γράφει και ένα ενυπόγραφο σχόλιο για τον κινηματογράφο

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Άρτβιν, μια μικρή πόλη στα σύνορα με τη Γεωργία
και ήρθα στην Κωνσταντινούπολη μόνη μου, όταν πέρασα τις εξετάσεις για το
Πανεπιστήμιο», λέει και με κοιτάζει με τα ζωηρά καστανά της μάτια. Πατάει το
«Enter», στέλνοντας το κείμενό της στην αρχισυνταξία. «Σπούδασα στη Σχολή
Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης», συνεχίζει. «Τα πρώτα
τρία χρόνια των σπουδών μου παρακολουθούσα κάθε μέρα τα μαθήματα, αλλά στην
αρχή του τέταρτου έτους ο φύλακας του Πανεπιστημίου δεν με άφησε να μπω στη
σχολή γιατί φορούσα μαντίλα, που μόλις είχε απαγορευτεί». (σ.σ.: αμέσως μετά
το μεταμοντέρνο πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης του Νετσμεντίν Ερμπακάν το
1997).

Ανάβει αργά ένα τσιγάρο. Δεν φορά ούτε ένα δαχτυλίδι. «Μπροστά μου πήγαινε η
φίλη μου και συγκάτοικός μου που δεν φορούσε κεφαλομάντιλο. Πέρασε χωρίς
κανένα πρόβλημα τον έλεγχο, αλλά εγώ έμεινα πίσω. Ένιωσα κάτι να σπάει μέσα
μου…», θυμάται. Ο καπνός του τσιγάρου κρύβει για μια στιγμή το πρόσωπό της.
«Συνέχισα στη Σχολή χωρίς να παρακολουθώ τα μαθήματα και για τις εξετάσεις
αναγκάστηκα να βγάλω τη μαντίλα. Χωρίς το πτυχίο θα μου ήταν πολύ δύσκολο να
βρω δουλειά. H δημοσιογραφία μού αρέσει πολύ».

H παράδοση. Ένας συνάδελφός της τη χαιρετά από μακριά. H Οζλέμ χαιρετά
χαρούμενα και χαμογελάει. Εργάζεται στη φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Γιενί
Σαφάκ», υπεύθυνη για τη σελίδα τηλεόρασης και μια φορά την εβδομάδα γράφει και
ένα ενυπόγραφο σχόλιο για τον κινηματογράφο. «Το κεφαλομάντιλο αποφάσισα να το
βάλω όταν πήγαινα ακόμα στο Λύκειο. Αποφοίτησα από ιερατικό σχολείο»,
αναφέρει. «Σίγουρα η παράδοση έπαιξε κάποιο ρόλο στην απόφασή μου, αλλά
περισσότερο ήταν η προσωπική μου αντίληψη για το πώς ήθελα να ζήσω την πίστη
μου στην καθημερινή ζωή».

H Οζλέμ μένει μόνη της στην Κωνσταντινούπολη από το 1995. Σήμερα συγκατοικεί
με δύο από τις καλύτερες φίλες της. Γελά απαλά με τις ερωτήσεις που της κάνω.
«H Χατιτζέ φοράει κεφαλομάντιλο, η Ντεριά όχι. Δεν διαλέγουμε τις φίλες μας με
βάση τη μαντίλα», λέει και μου προσφέρει τσάι. Το γραφείο της είναι γεμάτο
μεγάλες αφίσες από κινηματογραφικές ταινίες και ξένες σειρές που προβάλλονται
στην τουρκική τηλεόραση. «Το τελευταίο έργο που είδα στον κινηματογράφο ήταν η
“Τροία” με τον Μπραντ Πιτ. Πηγαίνω συχνά σινεμά. Μου αρέσει πολύ. Οι
αγαπημένοι μου ηθοποιοί είναι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και η Μέριλ Στριπ».

Καφέ στον Βόσπορο

Το κινητό της χτυπάει. «Μετά τη δουλειά θα πάμε με φίλους στον Βόσπορο για
καφέ. Είμαστε μεγάλη παρέα, άνδρες και γυναίκες φυσικά». Γελά ξανά,
υποψιασμένη για την επόμενη ερώτησή μου. «Παλαιότερα τα συνοικέσια ήταν ο
μόνος τρόπος για να παντρευτούν πολλές γυναίκες, αλλά σήμερα έχουμε δική μας
ανοιχτή κοινωνική και επαγγελματική ζωή. Γνωρίζουμε κόσμο. Κάνουμε παρέα.
Φυσικά και δεν θέλω να παντρευτώ κάποιον που δεν γνωρίζω. Όπως όλες οι
γυναίκες στον κόσμο, έτσι και εγώ θέλω να παντρευτώ από έρωτα».

«Ζούμε όπως στη Δύση. H μόνη διαφορά είναι ότι έχουμε επιλέξει να βάζουμε
κάποια όρια με βάση το Κοράνι. Το Κοράνι δεν λέει πουθενά να είμαστε
αποκλεισμένες από την κοινωνική και την επαγγελματική ζωή. Μπορούμε να ζούμε
σύγχρονα και να σεβόμαστε την πίστη μας ταυτόχρονα. Για παράδειγμα, η δική μας
κουλτούρα διασκέδασης είναι κάπως διαφορετική. Αποφεύγουμε να πηγαίνουμε σε
μπαρ και σε μέρη που σερβίρεται αλκοόλ. Το αλκοόλ απαγορεύεται στο Ισλάμ.
Βέβαια, δεν έχω πρόβλημα να πάω σε ένα εστιατόριο και να υπάρχουν γύρω μου
άνθρωποι που να πίνουν αλκοόλ· πάντως πάω σπάνια σε τέτοια εστιατόρια».

Συναυλίες και διακοπές στη θάλασσα

«Μου αρέσουν πολύ οι συναυλίες και τώρα που ήρθε το καλοκαίρι πηγαίνω όσο πιο
συχνά μπορώ. Ο αγαπημένος μου μουσικός είναι ο Λέοναρντ Κοέν. Μου αρέσουν
επίσης πολύ η Χάρις Αλεξίου, ο Τζον Λένον, η Σελίν Ντιόν, οι Cranberries και η
κλασική μουσική. Από τους Τούρκους μουσικούς μού αρέσει ο Ταρκάν (σ.σ.: ο πιο
δημοφιλής ποπ τραγουδιστής στην Τουρκία) αλλά και άλλοι…», παίρνει φόρα,
όμως χτυπά το εσωτερικό της τηλέφωνο. «Συγγνώμη, με ζητάει για λίγο ο
αρχισυντάκτης», δικαιολογείται. «Κλείνουμε το φύλλο νωρίτερα σήμερα». Καθώς
την περιμένω, πιάνω κουβέντα με την κοπέλα στο διπλανό γραφείο. Εκείνη δεν
φορά μαντίλα. «Στην Τουρκία σήμερα οι νέες γυναίκες που φορούν κεφαλομάντιλο
δεν κάθονται πλέον στο σπίτι», μου λέει. «Δουλεύουν, βγαίνουν, κάνουν παρέες».
Γελάει και αυτή με τη σειρά της. H Οζλέμ επανέρχεται, κρατώντας ακόμα ένα
φλιτζάνι τσάι· το αφήνει μπροστά μου. Τη ρωτάω που κάνει τα ψώνια της. «Ρούχα;
Από παντού», απαντά με φυσικότητα. «Αν δω κάτι που να μου αρέσει στο Zara, στο
Mango ή στο Network θα το πάρω. Μπορεί όμως να αγοράσω και κάτι σε ένα
παζάρι». Κοιτάζει έξω.«Τώρα περιμένω τις καλοκαιρινές διακοπές», λέει με
ανυπομονησία. «Τρελαίνομαι για τη θάλασσα και τα μπάνια». Χαμογελά και
τακτοποιεί κομψά τη μαντίλα της.