Kρασιά – μαϊμούδες, τέλος

Ήδη χρησιμοποιούν ετικέτες που είναι αδύνατο να παραχαραχθούν και κωδικούς
αριθμούς για να προστατεύσουν τις κορυφαίες μάρκες τους. Τώρα οι οινοπαραγωγοί
αποκτούν ένα νέο όπλο στη μάχη κατά της απάτης: την ατομική φασματομετρία.

Επιστήμονες στην Ισπανία αποκάλυψαν μια τεχνική που θα επιτρέψει στους
μεγάλους οίκους σαμπάνιας και στα «σατό» του Μπορντό να αποφαίνονται αμέσως αν
ένα μπουκάλι που φέρει την ετικέτα τους περιέχει το προϊόν τους. H τεχνική
έγκειται στον εντοπισμό του μοναδικού «αποτυπώματος» 16 στοιχείων που υπάρχουν
σ’ ένα κρασί και προσδιορίζουν, για παράδειγμα, αν ένα λευκό αφρώδες είναι ένα
ισπανικό κάβα ή μια γαλλική σαμπάνια. «Πρόκειται για ένα ισχυρό εργαλείο
πιστοποίησης», δήλωσε η δρ Άνα Μαρία Καμεάν, που ηγήθηκε της ισπανικής έρευνας
στο Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης. «Οι δοκιμές μας ήταν όλες θετικές».

Το «αποτύπωμα»

H τεχνική, για την οποία αυτοί που την επινόησαν λένε πως έχει 100% ακρίβεια,
ανακοινώνεται ενώ οι οινοπαραγωγοί είναι αναγκασμένοι να ξοδεύουν εκατομμύρια
ευρώ σε όλο και πιο εξεζητημένες μεθόδους για να προστατεύουν τις μάρκες τους.
Τα «αντίμετρα» αυτά είναι ετικέτες με κρυφά σημάδια παρόμοια με εκείνα των
χαρτονομισμάτων, απαραβίαστες σφραγίδες, εγχαράξεις με λέιζερ και, στην
περίπτωση ενός Αυστραλού παραγωγού, δείγματα του DNA του αμπελιού ενσωματωμένα
στο μελάνι της ετικέτας ώστε να μπορεί να γίνει ιατροδικαστικός έλεγχος.
Υπολογίζεται πως κάθε χρόνο πωλούνται σε όλο τον κόσμο κάλπικα κρασιά αξίας 16
εκατομμυρίων ευρώ. Σε μία από τις μεγαλύτερες απάτες των τελευταίων ετών, ένα
εκατομμύριο μπουκάλια ψεύτικου Ριόχα με πλαστογραφημένες ετικέτες παρήχθησαν
πριν από τέσσερα χρόνια σ’ ένα εργοστάσιο εμφιάλωσης σχεδόν 500 χλμ. νότια της
περίφημης οινοπαραγωγού περιφέρειας της Ισπανίας.

Παραγωγοί και πωλητές επισημαίνουν πως, σε μια παγκόσμια βιομηχανία αξίας 480
δισεκατομμυρίων ευρώ, οι απάτες είναι απειροελάχιστες σε σχέση με την
παραγωγή. Ωστόσο είναι ένα πρόβλημα που οι οινοπαραγωγοί παραδέχονται ότι
πρέπει να αντιμετωπίσουν σοβαρά – με αποτέλεσμα να υπάρχει για το νέο τεστ μια
κερδοφόρα αγορά.

Ζήτημα προστασίας

«H προστασία της μάρκας είναι η πρώτη μας προτεραιότητα», λέει στέλεχος
κορυφαίου οίκου σαμπάνιας. «Αν υπάρχει μια αποτελεσματική μέθοδος ελέγχου μιας
ύποπτης φιάλης, είμαι σίγουρος πως θα βρει μια αγορά», προσθέτει. Σύμφωνα με
τον Άντριου Γκόρντον, διευθυντή του λονδρέζικου οίκου εμπορίας κρασιών Corney
& Barrow, «το πρόβλημα των κρασιών δεν έχει διαστάσεις επιδημίας… Αλλά
αν μπορείς να αγοράσεις μια κάσα κόκκινο μπορντό για 5.000 ευρώ και να τη
μετατρέψεις σε μια κάσα Le Pin του 1982 των 50.000 ευρώ, τότε ο πειρασμός
πάντα θα υπάρχει». Σύμφωνα εξάλλου με τον Τομ Στίβενσον, συγγραφέα της Νέας
Εγκυκλοπαίδειας του Κρασιού του οίκου Sotheby’s, «τα τρία τέταρτα των κρασιών
που πωλούνται στις ΗΠΑ ως “ιταλικά”, δεν είναι ιταλικά».

Το ισπανικό τεστ, το οποίο αποκαλύπτει το περιοδικό «Νιού Σάιεντιστ»,
χρησιμοποιεί την τεχνική της ατομικής φασματομετρίας για να μετρήσει τα
επίπεδα των μετάλλων σε κάθε κρασί και στη συνέχεια τα συγκρίνει με το γνωστό
«αποτύπωμα» κάθε κρασιού. Για παράδειγμα, η σαμπάνια περιέχει 0,6
χιλιοστόγραμμα ψευδαργύρου, δύο φορές περισσότερο απ’ όσο το ισπανικό κάβα.

Επιμέλεια: Γιώργος Αγγελόπουλος