ANAΛΩΣIMA Οργανισμοί απειθάρχητοι

Κι όμως, την πήραμε ελαφρά την υπερθέρμανση εφέτος. Πώς ξεγελαστήκαμε έτσι;
Κάτι οι Ολυμπιακοί, κάτι οι αλλαγές στα πεζοδρόμια, το τραμ και ο προαστιακός
που θα εγκαινιαστούν οσονούπω, σαν να πιστέψαμε ότι θα μας έκανε πίστωση και
το κλίμα. Σέβεται πλέον μια αληθινά ευρωπαϊκή πόλη, μια πρωτεύουσα που πληροί
τις προδιαγραφές. Δεν θα κάνει τα σαδιστικά του παιχνίδια με τα τηγάνια και
τους φούρνους για γάστρα, θα μας το χαρίσει. Τόσο κόσμο θα δεχτούμε,
συγκινήθηκε. Μέχρι αρχές Ιουνίου αγοράζαμε μακρυμάνικα. Πόσο εύκολα ο άνθρωπος
προσαρμόζεται στη βελτίωση, πόσο ξεχνά τα περασμένα του βάσανα. Και να η
προδοσία ήρθε πάνω στο καλύτερο, πριν βγουν τα πλαστικά περιτυλίγματα από τις
ταμπελίτσες με τα ονόματα των στάσεων στο τραμ. Πριν από την επίσημη εμφάνιση
του «Φλοίσβου» και της «Εδέμ». Και πριν τοποθετηθεί πινακίδα για το πού να
στρίβεις στη νέα διαμόρφωση της ανισόπεδης διάβασης στο Δέλτα Φαλήρου, για να
μη βρίσκεσαι στον Πειραιά ενώ πηγαίνεις στη Γλυφάδα. Ούτε καν αυτό. Μέσα στην
ατμόσφαιρα του επείγοντος, μέσα στον χαμό και την ένταση, να και τα τριαντάρια
του Κελσίου να θυμίζουν αμείλικτα πόσο πολύ μπορεί να υπερθερμανθεί το
τσιμέντο, πριν ακόμα η υπερθέρμανση της Γης φέρει τις κοσμογονικές πλημμύρες.
Κάθε χρόνο η ίδια ρουτίνα, η ίδια τιμωρία της οικοδομικής ανάπτυξης, του
στυλοβάτη και ρυθμιστή του πλούτου μας, της καταξίωσής μας. Μα δεν φταίει ο
καιρός, δεν φταίνε τα υλικά, οι οργανισμοί φταίνε που δεν προσαρμόζονται. Μέσα
σε τόση λαμπρότητα, ετοιμασίες, φιλοδοξίες και αξίες, να τριγυρνάνε σαν
βρικόλακες τη νύχτα, οι απροσάρμοστοι, να ψάχνουν τι; Το ταπεινό, ξεπερασμένο
αγαθό, λίγη δροσούλα.