Πρόσωπα Ένας «Kινέζος» για την Mπολόνια

Έπειτα από μια τετραετή παρένθεση, η Μπολόνια επέστρεψε στην Αριστερά
εκλέγοντας πανηγυρικά από τον πρώτο γύρο δήμαρχο τον Σέρτζιο Κοφφεράτι.

Σέρτζιο Κοφφεράτι. Κέρδισε την Κυριακή τις δημοτικές εκλογές στην «Κόκκινη Μπολόνια»

Ο πρώην γενικός γραμματέας της προσκείμενης στην Αριστερά ιταλικής
συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας CGIL κέρδισε την Κυριακή τις δημοτικές εκλογές
στην «Κόκκινη Μπολόνια» με 55,9% έναντι 40,7% του απερχόμενου δημάρχου
Τζόρτζιο Γκουατσαλόκα, που υποστηρίχθηκε από τη Δεξιά.

Τα πάντα προοιωνίζονταν τη νίκη του και ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται την
Κυριακή από νωρίς στην Πιάτσα Ματζόρε – η πλατεία είχε γεμίσει όπως τον καιρό
του Μπερλίνγκουερ, γράφει η «Λα Στάμπα». Έφταναν με τα παιδιά τους και τα
παιδικά καροτσάκια, οι γιαγιάδες και οι παππούδες ακολουθούσαν, δεν έλειπε
κανένας. Αλλά ο «Κινέζος», όπως αποκαλούν τον Κοφφεράτι για τα σχιστά του
μάτια, πάντα μετριοπαθής, περίμενε τα επίσημα αποτελέσματα για να εμφανιστεί.
Στο μεταξύ παρακολούθησε το ματς Ιταλία – Δανία (0-0) και μίλησε στο τηλέφωνο,
μεταξύ άλλων, με τον κινηματογραφιστή Ρομπέρτο Μπενίνι και τον Ρομάνο Πρόντι,
πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και εγγεγραμμένο στους εκλογικούς καταλόγους
της Μπολόνια. Και μόνον όταν η νίκη του είχε επισημοποιηθεί, εμφανίσθηκε στην
κατάμεστη πια πλατεία όπου το πλήθος τον υποδέχθηκε με επευφημίες υπό τους
ήχους του τραγουδιού των παρτιζάνων «Μπέλα Τσάο».

Ενισχυμένος από το ιστορικό βάρος της Αριστεράς, που κυριάρχησε μεταπολεμικά
επί 54 χρόνια σ’ αυτή τη βιομηχανική και φοιτητική πόλη, ο Κοφφεράτι θεμελίωσε
τη νίκη του ανοίγοντας το ψηφοδέλτιό του στο σύνολο της αντιπολίτευσης.
Συνάσπισε την Ελιά του Πρόντι, τις δυνάμεις των Δημοκρατών της Αριστεράς, των
οποίων είναι μέλος, και τη Μαργαρίτα του Φραντσέσκο Ρουτέλι. Συμμάχησε επίσης
με την Κομμουνιστική Επανίδρυση του Φάουστο Μπερτινόττι, τους οπαδούς του
πρώην δικαστή Αντόνιο Ντι Πιέτρο και τους Πράσινους.

Ο Κοφφεράτι εγκατέλειψε τη συνδικαλιστική σταδιοδρομία του όταν η δημοτικότητά
του ήταν στα ύψη, τον Σεπτέμβριο του 2002, αφού είχε ηγηθεί της CGIL επί οκτώ
χρόνια. Έχει γεννηθεί στην Κρεμόνα, λατρεύει τη μουσική, έχει σπουδάσει
μηχανικός και το 1969 είχε δουλέψει στην Pirelli πριν αφοσιωθεί στον
συνδικαλισμό. Έχει πολεμήσει τον Μπερλουσκόνι σε όλα τα μέτωπα, οργανώνοντας
διαδηλώσεις εκατομμυρίων Ιταλών για την υπεράσπιση των συντάξεων και των
εργατικών κεκτημένων. Συνδέθηκε επίσης με τις «συγκεντρώσεις πολιτών» του
κινηματογραφιστή Νάννι Μορέττι εναντίον των επιθέσεων του πρωθυπουργού κατά
της Δικαιοσύνης και των δικαστών. Πεποίθησή του είναι πως η μεταρρυθμιστική
Αριστερά πρέπει να βρει θέματα σύγκλισης με τη σκληροπυρηνική Κομμουνιστική
Επανίδρυση, επειδή εκτιμά πως η νίκη του Μπερλουσκόνι στις εκλογές του 2001
ήταν συνέπεια της απουσίας μιας τέτοιας συμμαχίας.

Σε δημοτικό επίπεδο, η στρατηγική του «Κινέζου» έφερε αποτέλεσμα. Και η εκλογή
του θα τον διευκολύνει να συνεχίσει τη μάχη κατά του Μπερλουσκόνι, την «άνευ
προηγουμένου αλαζονεία» του οποίου δεν παύει να καταγγέλλει.