ANAΛΩΣIMA Tέρατα στον ελαιώνα

Με την Αττική Οδό σηκωθήκαμε λίγο ψηλότερα, όπως με όλους τους
αυτοκινητοδρόμους. Κάπως το καταφέρνουν οι μηχανικοί και τους κάνουν σαν
τροχιές αεροπλάνων, να κινούνται τα αυτοκίνητα όχι πια ανάμεσα στα δέντρα και
στους λόφους και στις πόλεις, αλλά από πάνω τους. Πηγαίνοντας στο αεροδρόμιο
μπορείς να δεις αφ’ υψηλού τα αμπέλια και τους ελαιώνες που ήταν κάποτε σήμα
κατατεθέν της περιοχής. Μάλλον να τα ανακαλύψεις πάλι, γιατί επί χρόνια ήταν
κρυμμένα πίσω από το σκηνικό των μαγαζιών που περιζώνουν σφιχτά τους
παλιότερους δρόμους. Μεγάλη παρηγοριά να υπάρχουν ακόμα ελαιώνες, έστω κι αν
οφείλουν να σκύβουν μπροστά στους γίγαντες που εγκαταστάθηκαν ανάμεσά τους.
Τεράστιες κατασκευές, για να στηρίζουν διαφημιστικές αφίσες, με πόδια χοντρά
σαν φάρους και ψηλά πέντε φορές όσο τα δέντρα, με σειρά προβολείς μπρος και
πίσω, μπαλκονάκια γύρω γύρω που θα τα ζήλευε κάθε κάτοικος δυαριού σε αθηναϊκή
πολυκατοικία. Και όλα αυτά, γιατί; Για τις ίδιες διαφημίσεις που μπαίνουν και
στις στάσεις, στις εφημερίδες και στα περιοδικά, να μη σταματά πουθενά η
εμπέδωσή τους. Τόσος λόγος γίνεται να φύγουν οι ταμπέλες από τα κτίρια της
πόλης, οι ελαιώνες όμως δεν θεωρούνται ακόμα αισθητική αξία που προστατεύεται.
Ο επισκέπτης μάλιστα της πόλης μας καλό είναι να παίρνει αμέσως μια γεύση από
το στυλ της, στο οποίο δεν υπάρχουν όρια, όπως λέει και μια από τις
γιγαντοδιαφημίσεις. Μόνο που όταν οι τερατώδεις επιφάνειες είναι άδειες -κι
αυτό τι τερατώδης σύλληψη, τόσος όγκος μόνο για μια επιφάνεια -μπορεί να βάζει
τουλάχιστον η Νομαρχία (τής έχω αδυναμία της Νομαρχίας) μια διευκρίνιση: «Αυτό
εδώ κάτω είναι ελαιώνας».