Δρόμοι

Ο Περικλής…

…άραγε πώς θα είχε χειριστεί στην εποχή του τα προβλήματα που αντιμετωπίζει
η Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001; Ο Πίτερ Τζόουνς επιχειρεί στο
περιοδικό “Σπεκτέιτορ” μια συγκριτική μελέτη (η ιεροσυλία είναι φανερή, αλλά
αποφασίσαμε να την παρακολουθήσουμε για να δούμε πού θα καταλήξει). Ο μεγάλος
Αθηναίος πολιτικός ήλεγχε την κατάσταση τόσο αποτελεσματικά μέχρι τον θάνατό
του, που ο ιστορικός Θουκυδίδης είχε παρατηρήσει δηκτικά πως η Αθήνα στην
εποχή του ήταν δημοκρατία μόνο κατ’ όνομα. Όχι πως ο Περικλής υπερέβαινε τις
δικαιοδοσίες του. Οι Αθηναίοι αποδέχονταν τις πολιτικές του χάρη στη δύναμη
της πειθούς του. Όπως έλεγε ο Θουκυδίδης, “ήξερε τι χρειαζόταν” σε κάθε
περίσταση και μπορούσε να συγκρατεί τους Αθηναίους όταν παραγίνονταν φιλόδοξοι
ή να τους συνεγείρει όταν έπεφτε το ηθικό τους. Όμως, ποτέ δεν ξεμυαλίστηκε με
αυτά.

Το ξέσπασμα…

…του πολέμου κατά της Σπάρτης, το 431 π.X., ανέδειξε τις ικανότητές του.
Γνωρίζοντας καλά πως οι Αθηναίοι δεν μπορούσαν να νικήσουν τους Σπαρτιάτες από
ξηράς, τους έπεισε να συμφωνήσουν στη μοναδική λογική λύση: να επιτρέψουν
στους περίοικους να εγκαταλείψουν τα χωράφια τους και τα σπίτια τους και να
αναζητήσουν προστασία στην πόλη των Αθηνών. Υπήρχαν φυσικά και εκείνοι που
ήθελαν να μείνουν και να πολεμήσουν, αλλά ο Περικλής γνώριζε πως αυτό θα
ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Έτσι, οι Αθηναίοι αγρότες “απρόθυμα και θλιμμένα
ετοιμάστηκαν να αλλάξουν ριζικά τον τρόπο που ζούσαν μέχρι τότε, αφήνοντας
πίσω τους ο καθένας εκείνο που θεωρούσε δικό του τόπο”. Δεν υπήρχε άλλη λογική
λύση. Κάθε τόσο, οι Σπαρτιάτες ξεχύνονταν ελεύθερα στην αττική γη και έκαιγαν
και έκοβαν ό,τι έβρισκαν στον δρόμο τους. Όμως, επειδή ο αθηναϊκός στόλος
ήλεγχε τη θάλασσα, η πόλη είχε εξασφαλισμένες οδούς ανεφοδιασμού.

Αν ο Περικλής…

…μπορούσε να βρεθεί στη θέση του Τζορτζ Μπους την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ο
Πίτερ Τζόουνς εικάζει ότι θα είχε σκεφτεί ως εξής: “Αν η πολιτική μου είναι να
διασφαλίσω ότι η Αμερική δεν θα ξαναδεχτεί ποτέ πια παρόμοια επίθεση και αν
μια από τις κυριότερες αιτίες της επίθεσης είναι το παλαιστινιακό ζήτημα, τότε
η ορθολογική πολιτική πρέπει να είναι η λύση του. Αφού το Ισραήλ δεν μπορεί να
επιβιώσει χωρίς εμάς, το Ισραήλ είναι εκείνο που θα πρέπει να επιδιώκει τη
συνεργασία μαζί μας. Αν δεν έχουμε αυτή τη συνεργασία, τότε θα τερματιστεί η
υποστήριξή μας προς το Ισραήλ”.

Αν ο Μπους…

…είχε ακολουθήσει αυτή τη λογική και είχε πράξει ανάλογα, άραγε τι θα του
είχε κάνει η Μοσάντ; Και τι θα είχε απογίνει το Ισραήλ χωρίς καμιά βοήθεια από
την Αμερική; Όμως αυτές είναι απορίες αδιάφορες αν ο βασικός στόχος είναι η
ασφάλεια της Αμερικής.