Κοίτα να δεις τι γίνεται στη διεθνή σόουμπιζ. Γράφεις, φερ’ ειπείν, μόνον ένα
τραγούδι «σουξεδάκι» – τύπου «Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δεν πιάνω μια σε
βρίσκω μια σε χάνω, πιο καλήηηηηηη η μοναξιά», που το ερμηνεύεις μαζί με τον
πατέρα σου (Πα-πα-Πάριος!). Το τραγουδάκι ξεχνιέται. Να όμως που κάποιος
παραγωγός σκέπτεται να χρησιμοποιήσει καμιά εικοσαριά δευτερόλεπτα από το
τραγουδάκι σου σε ταινία, τύπου «15 λεπτά», με την ελληνικής καταγωγής Μελίνα
Κανακαρίδη και τον πολύ κύριο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Και καθώς δεν τά ‘χετε
προηγουμένως βρει, δεν τά ‘χετε συμφωνήσει (με τον παραγωγό του Χόλιγουντ) για
τα δικαιώματα, του κάνεις αγωγή για το τραγουδάκι που ακούστηκε σε
μπλοκμπάστερ (τρόπος τού λέγειν, δηλαδή, μπλοκμπάστερ). Και, φυσικά, την
κερδίζεις. Και βάζεις καμιά τριανταριά εκατομμύρια στην τσέπη. E, δεν είναι κι
άσχημα. Αυτό θα πει «πιο καλή η μοναξιά». Και πιο καλή, και πιο ακριβή θα
έλεγε κανείς, για τον κύριο Χάρη Βαρθακούρη. Αρκετά πιο ακριβή…