ΓNΩMH Περιμένοντας τον Aίσωπο…

Έρχεται το καλοκαιράκι και οι απανταχού ποδοσφαιρόφιλοι, που το έχουν
συνδυάσει με τις μεταγραφές ρωτάνε όπου βρεθούν και όπου σταθούν: «Θα πάρουμε
κάποιον παίκτη;». Οι εφημερίδες αραδιάζουν ονόματα, ξεκινώντας από τα «πρώτα»
και με το που αρχίζουν τα μπάνια του λαού περνάνε στα δεύτερα. Ο Αλμέιδα,
π.χ., γίνεται Γκίκας και ο Ντάβιντσον (όχι η διάσημη μοτοσυκλέτα) μετατρέπεται
σε άσο ολκής. Από όλη αυτήν την ιστορία ωφελημένοι είναι οι μάνατζερ, οι
μεσάζοντες και χαμένοι οι φίλαθλοι και οι ομάδες. Στην Ελλάδα τις μεταγραφές
κάνουν οι πρόεδροι και όχι οι προπονητές. Αν δεν το γνωρίζετε, οι μισοί
προπονητές ομάδων A’ Εθνικής δεν πληρώνονται! Είτε δουλεύουν για το «ονόρε»
είτε παίρνουν ελάχιστα χρήματα. Στην Ελλάδα, οι περισσότεροι προπονητές δεν
επιμορφώνονται. Και οι πρόεδροι το εκμεταλλεύονται αυτό, αγοράζοντας κάθε
καρυδιάς-καρύδι για το θεαθήναι. Το βασίλειο των μάνατζερ, των αεριτζήδων, που
εκμεταλλεύονται τα νιάτα, τους παίκτες, οι οποίοι αποδεικνύονται άβουλα όντα
με μηδαμινή έως ελάχιστη μόρφωση και ανασφάλεια, βρίσκεται στο απόγειό του,
διότι κανένας δεν τόλμησε να ερευνήσει, να ρωτήσει, με ποια προσόντα κάνουν
αυτήν τη δουλειά. Έχετε αναλογιστεί πόσα δισεκατομμύρια έχουν φύγει από τη
χώρα ή έχουν καταλήξει σε φαρδιές τσέπες από το αλισβερίσι των μεταγραφών;
Πόσα δισεκατομμύρια έχει χάσει η Εφορία, η οποία στη συνέχεια τα απαιτεί από
τον απλό λαό; Περιμένοντας τον Αίσωπο, λοιπόν, ζούμε με τις ουτοπίες μας.