ANAΛΩΣIMA Πρώιμο τέλος σχολικού έτους

Μπαίνουν στο σπίτι πετώντας στον αέρα σάκες, παπούτσια, στιλό. Το σχολείο
τελείωσε ήδη, από τα μέσα Μαΐου έχει, ούτως ή άλλως, ξεχαρβαλωθεί. Επί έναν
μήνα έγραφαν εξετάσεις, Πρώτη Γυμνασίου, λες και περνάνε πτυχιακές στο
Πανεπιστήμιο. Κοψοχρονιά η ύλη, βιαζόμαστε για εκλογές, Ολυμπιακούς και
τέτοια. Καλατραβιόμαστε εν γένει. Και είναι μούσκεμα από το παραδοσιακό
μπουγέλο, ας μην είχε ήλιο η ημέρα. Αρχαία, παιδική συνήθεια που τους φέρνει
στα ίσα τους μόλις παραδώσουν την τελευταία κόλλα. Μπήκαμε σε νέο κόσμο, αλλά
είμαστε ακόμα οι παλιοί. Είμαστε παιδιά, δεν σοβαρευόμαστε και δεν
κρυολογούμε. Προνόμια κατοχυρωμένα με τη Συνθήκη της Γενεύης. Και ο χρόνος
φαίνεται τώρα άπειρος μπροστά τους, η ελευθερία απόλυτη. Πιάνουν τα κόμικς, τα
παρατάνε νευρικά, ίσως μεγάλωσαν παραπάνω από όσο χρειαζόταν για να μην τα
βαρεθούν. Πιάνουν τα πατίνια και δεν τους έρχονται στα πόδια. Καλύτερα. Πού θα
έκαναν πατίνι στους σκαμμένους δρόμους; Πιάνουν το τηλέφωνο, αλλά το νούμερο
το επιθυμητό είναι αδύνατον να το πάρουν. Υπάρχει κιόλας ένα νούμερο
απαγορευμένο; Γυρίζουν γύρω του με πειράγματα, αστεία, κοκκινίσματα, μικρές
παρεξηγήσεις. Οι παιδικές φωνές είναι κιόλας αγνώριστες από τη βραχνάδα της
εφηβείας. Πιάνουν το τηλεκοντρόλ και η πλήξη των καναλιών τα χτυπάει
καταπρόσωπο. Φοράνε τα περσινά πουκάμισα και δεν τους κάνουν πια και τόσο. Πώς
τραβάνε έτσι στους ώμους, πώς σφίγγουν στον λαιμό. Μα τι συμβαίνει στα παιδιά
με την απόλυτη ελευθερία; Κάνουν κατοχή στους καναπέδες και τα πόδια τους
μακραίνουν με μία μόνο κίνηση. Είναι που τέλειωσε νωρίς η σχολική χρονιά και
δεν προλάβανε να καταλάβουν ότι ο χρόνος δεν είναι άπειρος, άρχισε κιόλας να μαζεύει.