ΣE ΠPΩTO ENIKO Aς τα σπρώξουμε να «παίξουν μπάλα»!

Τα παιδιά που δεν τα πάνε καλά στα ομαδικά παιχνίδια έχουν περισσότερες
πιθανότητες να μην τα πάνε καλά στις εξετάσεις, αλλά και γενικότερα στη ζωή,
μου έλεγε προ ημερών η έμπειρη καθηγήτρια της Παιδιατρικής. Τώρα που τα
σχολειά τελειώνουν και τα παιδιά μας ετοιμάζονται να στρογγυλοκαθήσουν στον
καναπέ για να παρακολουθήσουν το ποδοσφαιρικό EURO, ας μην τα αφήσουμε να
είναι μόνο θεατές στο παιχνίδι – και αργότερα στη ζωή. Ας τα ενθαρρύνουμε να
διαλέξουν το ομαδικό παιχνίδι που τους έλκει, να «νταλαβερισθούν» με άλλα
παιδιά, να «τριφτούν» στις κοινωνικές σχέσεις και στη συνεργασία, να μετρήσουν
τις ικανότητές τους. Ας τα σπρώξουμε να «παίξουν μπάλα»!

Ξέρω… Λείπει η αλάνα, τα ήσυχα δρομάκια, η γειτονιά μιας άλλης εποχής.
Πρέπει να ψάξουμε να βρούμε τον αθλητικό όμιλο, την κατάλληλη παρέα ή το
γήπεδο, να συνεννοηθούμε με άλλους γονείς, ίσως και να πιεσθούμε χρονικά για
να μεταφέρουμε το παιδί με το αυτοκίνητο (γεγονός ουδόλως ευκαταφρόνητο μέσα
στη σημερινή κυκλοφορική παράνοια). Δεν αξίζει, όμως; Μπορούμε να αναζητήσουμε
τη βολική πιλοτή μιας πολυκατοικίας, την αυλή του παραπέρα Γυμνασίου, την πιο
κοντινή παραλία, μια κατασκήνωση της εμπιστοσύνης μας, μια οργανωμένη
ποδηλατική συντροφιά.

«Τα ομαδικά παιχνίδια», γράφει ο Καζαντζάκης στο ταξιδιωτικό του βιβλίο
«Αγγλία», «υπηρετούν μεγάλο ηθικό σκοπό…, σε συνηθίζουν να υποτάξεις την
ατομικότητά σου σε μια γενική ενέργεια… Έτσι, από σκαλοπάτι σε σκαλοπάτι, το
παιχνίδι μπορεί να σε ανεβάσει στις πιο αψηλές και αφιλόκερδες κορυφές της
ενέργειας… Στα σπορ δε γυμνάζεις το σώμα σου μονάχα, γυμνάζεις, πάνω απ’όλα,
την ψυχή σου. Με τη μέθοδο αυτή μονάχα μπορείς να ασκηθείς για το μεγάλο
παιχνίδι, αργότερα, της δημόσιας ζωής… H ζωή είναι παιχνίδι σαν το τένις,
σαν το γκολφ… Το fair-play (σημ.: το σωστό παιχνίδι), να το ανώτατο χρέος».

Όπως σωστά είπε ο στρατηγός Ουέλινγκτον, στα γήπεδα του Κολεγίου του Ίτον
κερδήθηκε η μάχη του Βατερλώ!