Aπορίες ενός 17χρονου για τις εξετάσεις

«Να είναι άραγε μόνο δικό μου αυτό το πρόβλημα; Να συμβαίνει τάχατες μόνο σ’
εμένα;

Όσο περισσότερες πληροφορίες και ειδήσεις φτάνουν στ’ αυτιά μου από παντού,
άλλο τόσο μεγαλώνει μέσα μου η ανασφάλεια. Ενώ με τόση πληροφόρηση θα έπρεπε
να αποκτάω σιγουριά. Όμως, όχι. Όσο πιο πολύ ενημερώνομαι, όλο και μεγαλύτερο
γίνεται το μπέρδεμα, στο τέλος νιώθω να διασπώμαι, να γίνομαι χίλια κομμάτια
και να πνίγομαι.

Και τότε μπαίνει στο μυαλό μου η αμφιβολία πως ούτε το Διαδίκτυο ούτε oι ξένες
γλώσσες μου, ούτε οι πληροφορίες μου και τα μηνύματα είναι αρκετά για να με
προφυλάξουν απ’ τη σύγχυση. Μάλλον κάτι άλλο μου χρειάζεται, πιο κοντινό σε
μένα, για να καταλάβω τι μου γίνεται.

Γιατί δύσκολο δεν είναι να πατήσω το κουμπί και να συνδεθώ μ’ όλους τους
servers, να κατεβάσω τα προγράμματα, να μπω στου κόσμου τις βιβλιοθήκες. Αυτά
δεν έχουν δυσκολία. Αλλού στριμώχνομαι εγώ. Στις καθημερινές μου επιλογές,
στις πιο μικρές μου ανάγκες, σ’ αυτά ζορίζομαι.

Σίγουρα, λοιπόν, κάτι διαφορετικό μου λείπει για να μπορώ να κλείνω το κουμπί
της τηλεόρασης δίχως δεύτερη κουβέντα, να αντέχω τη σιωπή του δωματίου μου, να
μπαίνω σ’ ένα super market και ν’ αγοράζω μόνο ένα μπουκάλι γάλα κι άλλο
τίποτα. Κάτι άλλο μου χρειάζεται, για να μπορώ να στερηθώ το κινητό μου δίχως
να με πιάνει πανικός. Σ’ αυτά δυσκολεύομαι και όχι στα Windows.

Γι’ αυτό υποψιάζομαι ότι οι κερδισμένοι και οι τυχεροί δεν είναι οι χειριστές
των υπολογιστών, οι γλωσσομαθείς, οι παντογνώστες και οι πολύξεροι. Αλλά
εκείνοι που διαθέτουν μέσα τους εδραιωμένα τέσσερα πέντε βασικά κριτήρια – όχι
περισσότερα· αλλά πλατιά, πολύ πλατιά – για να ερμηνεύουνε τον κόσμο γύρω τους
και να τον κατανοούν. Να μπορούν να βγάζουν συμπεράσματα απ’ την ποιότητα του
λόγου κι όχι απ’ το μπούγιο του, ή να διακρίνουν το εξαιρετικό ανάμεσα στο
σκουπιδαριό της πληροφόρησης που μας κατακλύζει.

Τρεις τέσσερις αξίες όλες κι όλες – τον έρωτα για τη ζωή να πω; τον σεβασμό
στον άνθρωπο και στο διαφορετικό; δεν ξέρω – που σαν ένας κοινός παρονομαστής
έτσι κι αυτές θα παραμένουν σταθερό κριτήριο για έναν κόσμο γύρω μας που
συνέχεια μετακινείται και αλλάζει ιλιγγιωδώς.

Αλλά ποιο σύστημα εκπαιδευτικό μπορεί να μου τα πει αυτά; Σε ποια βιβλία
σχολικά είναι γραμμένα και ποιοι δάσκαλοι μπορούν να μου τα μάθουν; Τόσο
χαρτομάνι, σε καμιά σελίδα πουθενά δεν βρήκα πώς να μπαίνω στην ψυχή όχι των
άλλων, αυτό είναι ακατόρθωτο, αλλά τουλάχιστον να ψάχνω τη δική μου. Πώς να
ισορροπώ ανάμεσα στην ένταση και την υπερβολή. Για να βρίσκει την ασφαλιστική
δικλίδα η ορμή που αναβλύζει από μέσα μου, να μη γίνεται χίλια κομμάτια και
σκορπιέται.

Άραγε, μόνο δικό μου είναι αυτό το πρόβλημα; Να συμβαίνει τάχατες μόνον σ’
εμένα;». (Για την αντιγραφή, Κώστας Λογαράς).

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας