ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Σπάνια είδη στη Mεσόγειο

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Λεων. Παμαμερκουρίου, Αθήνα (τηλ.
210-7520.856) γράφει:

«Το κράτος μας, παρά τις κατά καιρούς διακηρύξεις, δεν έχει ακόμη δημιουργήσει
ένα μουσείο Φυσικής Ιστορίας και κυρίως ένα ωκεανογραφικό μουσείο στο μεγάλο
μας νησί, που είναι ουσιαστικά η Ελλάδα.

Ο Κουστό ήταν διευθυντής στο Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο και Μουσείο του Μονακό,
όταν έκανε τις έρευνες του βυθού με το βαθυσκάφος του. Έγινε διάσημος γι’ αυτά
που έβρισκε στον βυθό, το μουσείο του όμως δεν είχε κάποια κελύφη θαλάσσιων
οργανισμών που ζουν στη Μεσόγειο από εκατομμύρια χρόνια μέχρι σήμερα και
ανήκουν στα εχινόδερμα, από τα οποία μερικά είδη είναι γεμάτες οι ελληνικές
θάλασσες (αχινοί, αστερίες κ.λπ.).

Ο Brissus Unicolor (Βρύσσος ο μονόχρους) είναι το ένα είδος και το
Echinocardium Cordatun (Εχινοκάρδιο) το άλλο. Και τα δύο είναι σπάνια, αλλά
υπάρχουν και ζουν ακόμη στις θάλασσές μας και σε όλη τη Μεσόγειο.

Ένας Έλληνας αυτοδύτης βουτούσε επί χρόνια σε όλες τις ελληνικές θάλασσες και
μάζευε τα δυσεύρετα κελύφη, χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς ήταν. Όταν
επισκέφθηκε το Μουσείο του Κουστό στο Μονακό, έμαθε τις ονομασίες τους
βλέποντας δύο κελύφη σαν τα δικά του σπασμένα και κολλημένα, όχι όμως από τη
Μεσόγειο αλλά από την Ταϊτή! Τα όστρακα αυτά είναι πολύ εύθραυστα.

Σε επόμενη επίσκεψή του μετέφερε σε ένα ξύλινο κουτί και δώρισε στο Μουσείο
μερικά όστρακα, για τα οποία το Ινστιτούτο του Μονακό τού έστειλε ευχαριστήριο
έγγραφο.

“TA NEA” με τίτλο “Ο εραστής του βυθού” αφιέρωσαν ένα ημισέλιδο με το σχετικό
ρεπορτάζ και φωτογραφία του αυτοδύτη με τα όστρακα (8.8.1997). Κάποια κανάλια
εντυπωσιάστηκαν και αμέσως έτρεξαν και βρήκαν τον “Κουστό” με τα όστρακά του.
Βιντεοσκόπησαν τον αυτοδύτη με τα ευρήματά του και μετέδωσαν στους τηλεθεατές
τις εξηγήσεις του για την παράλειψη του αληθινού Κουστό να βρει τέτοια όστρακα
στη Μεσόγειο.

Θα καταλάβουν, επιτέλους, κάποιοι στη ναυτική μας χώρα ότι δεν πρέπει να
καθυστερήσει άλλο η ίδρυση ωκεανογραφικού ινστιτούτου και μουσείου; ΄Όλα τα
σπάνια ευρήματα από τις θάλασσές μας, συνήθως καταστρέφονται και χάνονται.

Θα ήταν ένας ακόμη πόλος έλξης των τουριστών, εάν γνώριζαν ότι θα δουν στα
μουσεία μας αυτά που δεν υπάρχουν σε ξένα μουσεία.

Ένα ακόμη είδος, ασυνήθιστο, είναι ο Σύγγναθος, το αρσενικό του οποίου επωάζει
τα αυγά του θηλυκού. Ο Ιππόκαμπος ανήκει στους Συγγναθίδες. Αλλά γι’ αυτό σε
άλλη επιστολή».

Αλληλογραφία: N. Θεοδωρίδη, Π. Ψυχικό: Αν δημοσιεύσω την επιστολή σας,
θα βρούμε κι οι δυο τον μπελά μας. Οπότε…