ANAΛΩΣIMA Kαθώς η Aθήνα σκάβεται

Ίσως η Βουκουρεστίου δεν τη χρειαζόταν την καινούργια πλακόστρωση. Ας
ελπίσουμε ότι δεν είναι προσπάθεια να σβηστούν τα ίχνη του Μάνου που είχε
βάλει μάρμαρα πριν από είκοσι τόσα χρόνια, αλλά η ανάγκη για ανακαίνιση που
μας σείει απ’ άκρου εις άκρον. Τα πάντα επιχρίονται και βάφονται και
φωτίζονται και αναδεικνύονται και τα βήματά μας σκοντά-φτουν στις ειδικές
λωρίδες των πεζο-δρομίων που κάποια στιγμή θα εξυπη-ρετήσουν τα άτομα με
ειδικές ανάγκες. Μέσα στη σκόνη μεμψιμοιρούν οι φιλόσοφοι και οι
οικονομολόγοι, όλο αυτό είναι τόσο επιφανειακό, λένε. Τι θα κάνουμε όταν
τελειώσουν οι Ολυμπιακοί, υπάρχει κρίση, θα ξεφουσκώσει ο ενθουσιασμός, θα
βρεθούμε με καινούργιους σοβάδες χωρίς περιεχόμενο. Και σαν τη σκόνη υψώνεται
κι η αγωνία, θα μπουν σε κατάσταση παρακμής τα λιθόστρωτα πριν καλά καλά τα
χαρούμε; Θα προλάβουμε τουλάχιστον να συντονιστούμε κάπως με τις απαιτήσεις
τους πριν κατρακυλήσουμε στην απογοήτευση ή θα τα τσαλαπατάμε για πάντα
περιφρονώντας τη φιλοδοξία τους, τον ρόλο που, υποτίθεται, καλούνται να
παίξουν; Διότι μας υπόσχονται πολιτισμένη καθημερινότητα, μας φωνάζουν να
συμβάλουμε σε σεβασμό της συνύπαρξης με τους καταπιεσμένους συνανθρώπους μας,
μας θεωρούν γενικώς καλύτερους από ό,τι είμαστε, μας ανεβάζουν απότομα τρία
τέσσερα σκαλοπάτια ψηλότερα. Θα ανταποκριθούμε, θα τα ανεβούμε τα σκαλοπάτια ή
θα τα προσπεράσουμε καγχάζοντας; Δεν είναι θέμα Ολυμπιακών Αγώνων αυτό, ούτε
οικονομικής άνθησης, δεν εξαρτάται από τους υπουργούς, ούτε από κόμματα και
νόμους. Σε αντίθεση με τους σοβάδες και τα βαψίματα, είναι κάτι εξαιρετικά
βαθύ. Στηρίζεται σε προσωπικές αποφάσεις που τις παίρνεις ελεύθερα και δεν
απειλούνται ούτε από οικονομικές κρίσεις ούτε από τίποτα. Αν τις καθιερώσεις,
βέβαια και τις υπερασπίζεσαι αναλόγως.