Aσφυξία στα επαγγέλματα αιχμής

Για κάθε γιατρό που παίρνει πτυχίο από ελληνικό Πανεπιστήμιο
αντιστοιχεί… άλλος ένας που επιστρέφει στην Ελλάδα έπειτα από σπουδές στο
εξωτερικό! Το ίδιο, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, αποκαλύπτεται από
αδημοσίευτα στοιχεία του ΔΙΚΑΤΣΑ, που δημοσιεύουν σήμερα «TA NEA» ό,τι
συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις ειδικότητες αιχμής.

Γιατροί, οδοντίατροι, δικηγόροι, αρχιτέκτονες, πολιτικοί μηχανικοί,
φαρμακοποιοί, ψυχολόγοι, απόφοιτοι Οικονομικών Σχολών και Σχολών Διοίκησης
Επιχειρήσεων και γενικά όσες ειδικότητες εγγυώνται πιο άμεση επαγγελματική
αποκατάσταση πάσχουν από υπερπληθωρισμό. Αιτία ότι ενώ η χώρα μας υπολογίζει
το πόσους επιστήμονες από κάθε τομέα χρειάζεται κάθε χρόνο και με βάση αυτόν
τον υπολογισμό καθορίζει τους αριθμούς εισακτέων στις Σχολές αιχμής, ποτέ της
δεν υπολόγισε ότι πλάι σε αυτούς τους αριθμούς θα έπρεπε να προστεθούν και οι
σχεδόν ανάλογοι αριθμοί των νέων, οι οποίοι επειδή δεν μπόρεσαν να μπουν στις
Σχολές αιχμής, πηγαίνουν για σπουδές στο εξωτερικό. Αποτέλεσμα; Ενώ θεωρητικά
οι Σχολές αιχμής εγγυώνται επαγγελματική αποκατάσταση, στην πράξη γιατροί,
δικηγόροι, μηχανικοί κ.λπ. μαστίζονται και αυτοί από ανεργία και
ετεροαπασχόληση…

35.000 πτυχιούχοι εξωτερικού

Όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία του ΔΙΚΑΤΣΑ, οι αναγνωρίσεις πτυχίων εξωτερικού
σχεδόν διπλασιάστηκαν την τελευταία 6ετία. Από τις 3.997 αναγνωρίσεις του 1998
φτάσαμε στις 7.404 πέρυσι και συνολικά σε αυτή την 6ετία επέστρεψαν στην
Ελλάδα και αναγνώρισαν τα πτυχία τους σχεδόν… 35.000 πτυχιούχοι εξωτερικού,
που μαζί με σχεδόν ισάριθμους μεταπτυχιακούς δίνουν το απίστευτο νούμερο των
70.300 πτυχιούχων εξωτερικού! Όπως προκύπτει από τη σύγκριση του αριθμού
αποφοίτων ελληνικών Σχολών με τις αντίστοιχες εξωτερικού, σε όλες τις ιατρικές
ειδικότητες, τις περισσότερες πολυτεχνικές, τη νομική, τις οικονομικές –
διοίκησης επιχειρήσεων και την ψυχολογία, η σχέση πτυχιούχων
εξωτερικού/εσωτερικού ξεκινά από δύο προς ένα και ξεπερνά τον έναν προς έναν.

Ενώ οι 20 ειδικότητες με την υψηλότερη ζήτηση καταδεικνύουν ότι στο εξωτερικό
στρέφονται κατά κύριο λόγο εκείνοι που δεν κατορθώνουν να μπουν στις Σχολές
πρώτης επιλογής τους. Στην περίπτωση των ιατρικών ειδικοτήτων οι σπουδές
γίνονται κυρίως σε πρώην ανατολικά κράτη, ενώ στις πολυτεχνικές ειδικότητες,
στα βρετανικά πρώην Πολυτέκνικς, που αναβαθμίστηκαν σε Πανεπιστήμια πριν από
λίγα χρόνια.

Και μάλιστα, πίσω από κάθε αναγνώριση του ΔΙΚΑΤΣΑ κρύβονται πολλές
περισσότερες απορρίψεις, ειδικά στις ιατρικές ειδικότητες όπου γίνονται
αυστηρότατες εξετάσεις. Έτσι, οι οικογένειες των νέων αυτών πληρώνουν πολλά
εκατομμύρια για να αποκτήσουν τα παιδιά τους ένα πτυχίο που θεωρητικά οδηγεί
γρήγορα στην αγορά, στην πράξη όμως αποδεικνύεται κορεσμένο.

Οι αρχιτέκτονες και τα λιοντάρια

Ποια μεγαλύτερη απόδειξη της στρέβλωσης του συστήματος εισαγωγής στα
AEI να βρει κανείς;

Στρέβλωσης τέτοιας που στις ημέρες μας τείνει να μην είναι πια ανέκδοτο εκείνο
όπου κάποιος αρχιτέκτονας με σπουδές στην Ιταλία, ο οποίος επέστρεψε στην
Ελλάδα και δεν έβρισκε δουλειά, αναγκάστηκε να εργαστεί ζογκλέρ σε τσίρκο και
ακροβατούσε πάνω από τον λάκκο των λεόντων, όταν σκόνταψε και έπεσε.

– Θεέ μου, είμαι αρχιτέκτονας από την Ιταλία και κατέληξα να με φάνε τα
λιοντάρια, μονολόγησε.

– Πάψε μωρέ και εμείς αρχιτέκτονες από την Ιταλία είμαστε, απάντησαν αυτά!

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΤΣΑ

Χρειάζεται αλλαγή ο τρόπος εισαγωγής σε AEI-TEI

Ο καθηγητής και πρόεδρος του ΔΙΚΑΤΣΑ κ. Γ. Λεοντάρης (φωτογραφία αριστερά)
γνωρίζει από πρώτο χέρι όλη αυτή τη συρροή πτυχιούχων εξωτερικού που αυξάνεται
τα τελευταία χρόνια και τις συνακόλουθες συνέπειες. «Είναι γεγονός ότι
ορισμένες Σχολές παραμένουν εξαιρετικά δημοφιλείς, γιατί θεωρείται ότι
προσφέρουν καλύτερη προοπτική στην αγορά εργασίας. Φαίνεται όμως ότι μεγάλος
αριθμός υποψηφίων που αποτυγχάνουν να εισέλθουν σε αυτές στρέφονται στις
αντίστοιχες της αλλοδαπής. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αναζητούν
πραγματικά ποιοτικές σπουδές, όμως οι αυξανόμενοι ρυθμοί με τους οποίους
σπουδάζουν αυτές τις ειδικότητες στο εξωτερικό, δείχνουν ότι σύντομα η
προοπτική επαγγελματικής αποκατάστασης θα μειωθεί δραστικά και σε αυτές.
Συνεπώς το τοπίο καταδεικνύει πλέον καθαρά την αναγκαιότητα αλλαγής του τρόπου
εισαγωγής των νέων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, αλλά και ριζικές αλλαγές ώστε
να υπάρξει αντιστοιχία ζήτησης και προσφοράς εργασίας.