ANAΛΩΣIMA Xαμένα όνειρα

Τον χειμώνα ήταν, πότε ήταν; Σαν να πέρασαν χρόνια από τότε. Με κόπο και
προσπάθεια είχαμε ριχτεί στην εκστρατεία απόκτησης εισιτηρίων για τους
Ολυμπιακούς Αγώνες. Υπήρχε μάλιστα ο χαρακτήρας του επείγοντος, που λένε.
Έπρεπε μέσα σε λίγες ημέρες, καθορισμένες αυστηρά ημερομηνίες, να διαλέξουμε
και να πληρώσουμε τα εισιτήρια, μετά έκλεινε το γκισέ. Και για λίγο ζήσαμε το
όνειρο της μεγάλης ζήτησης, όπου συνωθούνται οι λαοί στις θέσεις των σταδίων.
Αν και αγοραφοβική, πείστηκα να εξασφαλίσω θέσεις στα παιδιά μου. Καλά, εγώ
δεν αντέχω τα στάδια και ο αθλητισμός μάλλον με καταθλίβει, αλλά τα παιδιά
μετέχουν στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο της ευεξίας, που ανταμείβεται με
προβολή, της παγκόσμιας γιορτής και τα λοιπά. Και μόνο για μία φορά στη ζωή
μας έτυχε να έρχονται οι Ολυμπιακοί στον τόπο μας. Οπότε, σεμνά και ταπεινά
(ήδη από τότε), είχαμε κάνει αίτηση κι είχαμε περιμένει με αγωνία την
απάντηση. Και όταν μας δέχθηκαν πια στους προνομιούχους θεατές των Αγώνων,
νομίζαμε ότι κατακτήσαμε κάτι σπάνιο κι ακριβό. Πανάκριβο μάλιστα, αλλά,
είπαμε, μια φορά τυχαίνει. Εν συνεχεία άρχισε το άγχος με την «ασφάλεια». Όταν
είδα τις εκδοχές της επέμβασης ελικοπτέρων και παρέμβασης στρατευμάτων του
ΝΑΤΟ, άρχισα να σκέπτομαι μήπως πρέπει να πείσω τα παιδιά μου να τους
παρακολουθήσουν τελικά από την τηλεόραση. Χώρια τα ρεπορτάζ για τους
πατρικίους και πληβείους των συγκοινωνιών και των νοσοκομείων, όπου όλη η
αυταπάτη μας ως πολίτες δημοκρατίας διελύθη βιαίως. Στην τρίτη υποκατηγορία
ανήκουμε με τα πανάκριβα εισιτήριά μας. Πιαστήκαμε κορόιδα ή ζήσαμε για λίγο
το όνειρο ότι ζούμε σε άλλη χώρα και σε άλλη εποχή, πληρώνοντας κάτι παραπάνω;