ANAΛΩΣIMA Σινεμά με τις θάλασσες

Μικρές πράσινες θάλασσες δεκατριών χρόνων με συνοδεύουν στο σινεμά να δούμε το
έργο που θίγει τη μονάχη έγνοια, τη γλώσσα μου, στις αμμουδιές του Ομήρου.
Τρόι. Διότι κάτι μας τρώει, κι ενώ θα έπρεπε να απέχουμε, αφού η ταινία
αλλοιώνει την «Ιλιάδα», εμείς εκεί. Με διπλή δόση ποπ κορν, καθ’ ότι τρίωρο το
Τρόι. Μήπως δηλαδή και τριπλή δόση. Βουτάμε στη μικρή λευκή θάλασσα των
τηγανιτών καλαμποκιών, που μπορεί να είναι και μεταλλαγμένα, τα χέρια μας
αρπάζουν αχόρταγα, σαν να ανασύρουμε λάφυρα από την άλωση της Τροίας. Γιατί
μας αρέσει τόσο το έργο που βάζει τη Βρισηίδα να σκοτώνει τον Αγαμέμνονα; (Και
καλά του κάνει, εδώ που τα λέμε. Όχι επειδή ήταν Αχαιός να οφείλουμε να τον
σεβόμαστε ύστερα από σαράντα αιώνες). Και που συμπτύσσει τον Τρωικό πόλεμο σε
δεκαπέντε μέρες; Και που δείχνει το άγαλμα του Απόλλωνα τεράστιο; Μα πώς τις
καταπίνουμε τόσες ανακρίβειες; Θύματα της διαφήμισης είμαστε μάλλον και της
βουλιμίας. Σαν καλαμπόκι με όνομα αμερικάνικο, με γονίδια αμερικάνικα, με
πρωτοβουλία αμερικάνικη, καταναλώνουμε τη συγκίνηση. Ισοπεδωμένοι οι καημένοι.
Μα δεν ξέρουμε ότι ο Αχιλλέας σκοτώθηκε πριν πέσει η πόλη; Ότι δεν ερωτεύτηκε
τη Βρισηίδα, ότι ο Πάτροκλος δεν ήταν ξάδερφός του; Πώς μπορεί ένα καλός
μαθητής να φχαριστηθεί τέτοιο έργο; Παθαίνει σοκ, σαν να του επιβάλλουν ξανά
να ξεχάσει τις περισπωμένες. Κι όμως, οι μικρές πράσινες θάλασσες των
δεκατριών χρόνων δίπλα μου είναι καλές μαθήτριες και το απολαμβάνουν και
χαίρονται τον Πάρι και τον Έκτορα, θαυμάζουν τον Αχιλλέα, για να μη μεγαλώσουν
αθώες και βρεθούν ανύποπτες ενώπιον ερωτικών στίχων στις Πανελλήνιες.