ANAΛΩΣIMA Kάγκελα κουρασμένα

Στην Ευελπίδων είναι πεσμένα τα κάγκελα της προηγούμενης Δημαρχίας. Στης
Ευελπίδων τα νέα ροζ πεζοδρόμια. Ακουμπισμένα στα τείχη της Γεωγραφικής
Υπηρεσίας Στρατού. Κουρασμένα. Σκονισμένα, γερμένα, αλλά κραταιά, διότι ήταν
από καλό υλικό. Φτιαγμένα για να αντέξουν χρόνια. Χρυσοπληρωμένα. Με
μπρούντζινες λαβές σε σημεία όπου κανέSνας δεν ελάμβανε. Συνεχή και
αδιάσπαστα, να μην επιτρέπουν να περάσει κανείς παρά μόνο από τη διάβαση. (Και
στη διάβαση να είναι ο χώρος μικρός και να τον κλείνουν αυτοκίνητα).
Κουρασμένα από την προσπάθεια να ορίσουν τον χώρο. Ενέπνευσαν στυλ στα
κιγκλιδώματα μπαλκονιών. Απορρόφησαν εκατομμύρια επί σειράν ετών, επειδή
φάνταζαν και εντυπωσίαζαν και υπόσχονταν τάξη και ασφάλεια. Ο δήμος δεν
αγόραζε οικόπεδα, επειδή πλήρωνε κάγκελα. Δεν συντηρούσε παιδικές χαρές,
επειδή πλήρωνε κάγκελα. Δεν έδινε λεφτά για απαλλοτριώσεις, επειδή πλήρωνε
κάγκελα. H… καγκελική παλίρροια πλημμύρισε το Λεκανοπέδιο. Κάγκελα χωρίς
κενά ανάμεσα, να μην μπορείς να περνάς. Κάγκελα να εμπαίζουν την ίδια τους τη
χρήση. Συμβολικά της λυσσασμένης ανάγκης για όρια στην πόλη που είναι άνευ
ορίων και άνευ όρων. Επίσης της μεγαλοστομίας των κινήσεων και της υπερβολής
των συμβολισμών. Στην πόλη που διαχέει τον ένα της χώρο μέσα στον άλλο,
ελλείψει και των δύο. Υπαρξιακές κραυγές στη σιωπή μιας πόλης που δεν ξέρει
ακόμα αν υπάρχει. Μα, ναι, υπάρχω, κοιτάξτε τι μεγάλα κάγκελα. Τι αδιαπέραστα
κάγκελα. Τι χρυσοποίκιλτα κάγκελα. Μήπως η Γεωγραφική Υπηρεσία μπορεί να
βοηθήσει; Να τους βρει νέο προορισμό; Τόσο χρήμα για το τίποτα; Τόσα
μπρούντζινα στολίδια κορινθιακού ρυθμού. Δεν μας τα μοιράζουν τουλάχιστον; Ως
σουβενίρ μιας εποχής μεγάλων ελπίδων. Ένα σε κάθε δημότη, για πρες παπιε.