Πρόσωπα Ο «νεκρόσοφος» του Περ Λασαίζ

«Τη ζωή πρέπει να τη ζεις κοιτάζοντας προς τα εμπρός, αλλά μπορείς να την
καταλάβεις μόνο κοιτάζοντας προς τα πίσω».

Μπερτράν Μπεγέρν. Οργανώνει συναρπαστικές ξεναγήσεις στο φημισμένο κοιμητήριο

Αν πιστέψει κανείς τη ρήση του Κίρκεγκωρ, το κοιμητήριο Περ Λασαίζ του
Παρισιού είναι ιδανικός τόπος για να καταλάβεις τη ζωή. Είναι η πιο ωραία από
τις παρισινές νεκροπόλεις, 440 στρέμματα φυτεμένα με 5.000 δένδρα. Οι αλέες
και τα μονοπάτια του έχουν συνολικό μήκος 15 χιλιόμετρα. Αναπαύονται σ’ αυτό ο
Μπαλζάκ, ο Σοπέν, η Ελοΐζα και ο Αβελάρδος, ο Απολλιναίρ, η Πιάφ, ο Όσκαρ
Ουάιλντ, ο Μολιέρος, ο Λα Φονταίν, η Σάρα Μπερνάρ, ο Υβ Μοντάν, η Σιμόν
Σινιορέ, ο Ζιλμπέρ Μπεκώ, ο Τζιμ Μόρρισον. Ο Μαρσέλ Προυστ γειτονεύει εδώ μ’
έναν Δομινικανό δικτάτορα, έναν Ιρανό ποιητή κι έναν ηγέτη της ΟΑΠ που
δολοφονήθηκε πριν από τριάντα χρόνια. Κάθε χρόνο γίνονται εδώ 1.000 ταφές (τα
2 τ.μ. κοστίζουν περίπου 7.500 ευρώ). «Το να είσαι θαμμένος στο Περ Λασαίζ,
είναι σαν να έχεις έπιπλα από μαόνι. H κομψότητα αναγνωρίζεται», έγραφε στους
«Αθλίους» ο Βίκτωρ Ουγκώ. Πήρε το όνομά του από τον εξομολογητή του Λουδοβίκου
ΙΔ’ και στις 21 Μαΐου συμπλήρωσε 200 χρόνια… ζωής.

Ο Μπερτράν Μπεγέρν, 37 ετών, έχει πάθος με το Περ Λασαίζ. Αυτοχαρακτηρίζεται
«νεκρόσοφος» και κάθε Σαββατοκύριακο οργανώνει τεκμηριωμένες και συναρπαστικές
ξεναγήσεις στο κοιμητήριο, αφιερωμένες πότε στους διασημότερους τάφους, πότε
στις ωραιότερες ιστορίες αγάπης, πότε στα στυγερότερα εγκλήματα, πότε στο
μαύρο χιούμορ των επιτύμβιων. «Να με περιμένεις καιρό» έγραψε ένας χήρος στον
τάφο της συζύγου του, διόλου συντετριμμένος προφανώς από την απώλεια. Στον
τάφο του Λουί-Ντεζιρέ Βερόν, ενός γιατρού αμφιβόλου ηθικής, υπάρχει το
δηλητηριώδες απόφθεγμα του Σαιντ-Μπεβ: «Έπιανε περισσότερο χώρο απ’ όσο κενό
θ’ αφήσει…». Στον τάφο του συγγραφέα Αλφρέντ ντε Μυσσέ, ένας μαθητής άφησε
ένα σύντομο σημείωμα που βρήκε αργότερα και κράτησε ο Μπεγέρν: «Αλφρέντ, πάντα
θα σ’ ευγνωμονώ για το 14 μου στο διαγώνισμα των Γαλλικών. Ευχαριστώ, είσαι
πραγματικός φίλος».

Φύλακας των ιστοριών του Περ Λασαίζ, ο Μπεγέρν λέει πως βρίσκει στο κοιμητήριο
«τη βραδύτητα, τη γαλήνη και τη σιωπή, την καλλιέργεια της μακράς μνήμης και
της συγκέντρωσης στην εποχή του θριάμβου του ζάπινγκ». «Μέσα σ’ έναν κόσμο που
ξεχειλίζει από κυνισμό, εκεί μπορεί κανείς να αφεθεί στην τρυφερότητα» εξηγεί.
«Ο θάνατος είναι ένα από τα τελευταία ταμπού, ίσως το μόνο που δεν έχει ακόμα
πέσει. H λέξη και μόνο μας συνθλίβει. Δεν τη βάζουν καν στην πρώτη σελίδα: οι
μελέτες έχουν αποδείξει πως ρίχνει τις πωλήσεις».