ΓNΩMH Kαταρρέει στα δύσκολα

Στην αρχή της σεζόν, ο Παναγιώτης Γιαννάκης, όπως πάντα στην καριέρα του (ως
παίκτης και κυρίως ως προπονητής), κράτησε χαμηλούς τόνους για την ομάδα του.

Όσοι τον γνωρίζουν καλά ήταν σίγουροι πως θα κάνει την υπέρβαση με το Μαρούσι,
όπως και έγινε από την πλευρά του.

Το θέμα είναι ότι οι παίκτες του δεν άντεξαν το βάρος για να κάνουν αυτό το
κάτι παραπάνω και δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που έφταναν στην πηγή όχι
μόνο δεν μπορούσαν να πιουν νερό αλλά έφευγαν και πιο διψασμένοι.

H πρώτη πρόκληση της χρονιάς, σε ένα πρωτάθλημα όπου ήταν φανερό ότι οι
παραδοσιακές δυνάμεις δεν αποτελούσαν φόβητρο, ήταν η κατάληψη της πρώτης
θέσης στην κανονική περίοδο μετά το ξέφρενο σερί στις πρώτες αγωνιστικές.

Κρίθηκε ουσιαστικά στα δύο εκτός έδρας ντέρμπι με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό
όπου το Μαρούσι γνώρισε τη συντριβή. H επόμενη πρόκληση ήταν η διάκριση στον
τελικό του Κυπέλλου Ευρώπης στο Καζάν κόντρα στη γηπεδούχο και φαβορί Ούνιξ,
αλλά ακολούθησε μία ακόμα συντριβή.

Ο χθεσινός πρώτος τελικός με τον Παναθηναϊκό ήταν ένα ακόμη χαρακτηριστικό
παράδειγμα, αφού μόλις οι Μαρουσιώτες πέρασαν μπροστά κατέρρευσαν λες και δεν
άντεξαν καν στη σκέψη ότι μπορούσαν να κάνουν την υπέρβαση και η διαφορά πήγε
στους +30.

Ο τραυματισμός του Χάτσον προς το τέλος της περιόδου έπαιξε καθοριστικό ρόλο,
αλλά είναι σίγουρο ότι και οι υπόλοιποι παίκτες θα μάθουν πολλά από αυτή τη
χρονιά (αν και τυπικά δεν έχει τελειώσει) και θα εμφανιστούν πιο δυνατοί του
χρόνου, όπως ακριβώς ήταν φέτος ο προπονητής τους.