ANAΛΩΣIMA Οι τελευταίες ημέρες της γραβάτας

Οι γραβάτες είναι το τελευταίο λουλουδάτο πράγμα που μπορούν να φορούν οι
άνδρες. Το τελευταίο απομεινάρι από τις μάχες που έδωσαν αιώνια σύμβολα
ομορφιάς και εξουσίας. Διότι κάποτε οι κύριοι αυτοί ζούσαν με πολύ περισσότερα
ενδυματολογικά άγχη από όσα μπορούμε να φανταστούμε. Έπρεπε να έχουν
καλοσιδερωμένα πουκάμισα με δαντέλες, χτυπητά σατέν σακάκια, κορδέλες στα
μανίκια, αλυσίδες στις τσέπες, γιλέκα κεντημένα, παπούτσια με φιόγκους, καπέλα
με φτερά. Τα δε καπέλα με φτερά πάνε πίσω σε μια εποχή όπου φορούσαν και
χρωματιστά κολλητά παντελόνια, και φουσκωτά μανίκια με πιέτες, βελούδινα
πανωφόρια, ό,τι βάζει ο νους του ανθρώπου. Την εποχή που ο Νεύτων διατύπωνε
τους νόμους της Φυσικής φορούσε, όπως όλοι, μια τεράστια σγουρή περούκα που
του έφθανε έως τους ώμους και την οποία θα ονειρευόταν ακόμη και η Ντάριλ Χάνα
για τον ρόλο της γοργόνας. Τέλος πάντων, η ανθρώπινη καθημερινότητα έχει
γνωρίσει και αρσενικά πιο στολισμένα και φανταχτερά από τα σημερινά. Άραγε
ποια στιγμή ήταν που τα ανάγκασε να εγκαταλείψουν την προσπάθεια εντυπωσιακής
διακόσμησης της ενδυμασίας τους και να καμουφλαριστούν όλα, σχεδόν παγκοσμίως,
με τη φρικτή, σκούρα, πουριτανική, αυστηρή, αντισεξουαλική, ισοπεδωτική στολή
του αξιοπρεπούς υπαλλήλου; Δύσκολο να εντοπιστεί. Ακαταμάχητη πάντως, η τάση
κυριάρχησε, τα αρσενικά τα κακόμοιρα «ξεπουπουλιάστηκαν» από κάθε στολίδι,
κάθε ποικιλία, χρώμα, φαντασία. Υποχρεώθηκαν να ντύνονται σαν κατάδικοι, με
την ομοιόμορφη αποπνικτική γραμμή του κοστουμιού που δεν επιτρέπει
παρεκκλίσεις, επί ποινή αμφισβήτησης του ανδρισμού. Και οι γραβάτες, το μόνο
κομμάτι υφάσματος που διασώθηκε από την επέλαση αυτή, καταφύγιο των αναμνήσεων
προαιώνιας φιλαρέσκειας, θεωρούνται τώρα φορέας μικροβίων και βακτηρίων.
Φυσικά, τι άλλο;