Πού υπάρχει βλάβη;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά
Την περασμένη τη Δευτέρα ξύπνησα χωρίς τηλέφωνο κι επειδή είμαι άνθρωπος των
ψευδαισθήσεων (εδώ και καιρό πιστεύω πως είμαστε ένα κράτος ευρωπαϊκό) πήρα
τον ΟΤΕ. Τις βλάβες. Το 121.
– Καλημέ…
– Εκατόν είκοσι ένα, θέσις τριάντα τάδε. Βρε καλώστονα, λέγετε…
– Καλημέρα σας κύριε…
– Καλημέρα σας.
– Κύριε Βρεκαλώστονα…
– Αριθμό.
– Τι αριθμό;
– Τηλεφώνου δεν έχετε;
– Αριθμό έχω, τηλέφωνο δεν έχω.
– Λέγετε αριθμό.
– Συγγνώμη… λέω αριθμό…
– Θα το κοιτάξουμε εμείς από ‘δώ και αν δεν είναι δική μας η βλάβη θα
στείλουμε κάποιον από ‘κεί.
– Πότε;
– Θα σας πάρουμε τηλέφωνο…
– Αφού δεν έχουμε τηλέφωνο…
– Κινητό δεν έχετε; Δεν μπορεί θα ‘χετε…
– Βρε καλώστονα, τον κύριο Καλώστονα! Του το λέω… κλείνω. Σηκώνομαι Τρίτη,
σηκώνω και το τηλέφωνο… άκρα του τάφου σιωπή… Παίρνω τις βλάβες, το 121,
βγαίνει μια δεσποινίς αυτή τη φορά…
– Καλημ….
– Εκατόν είκοσι ένα, θέσις σαράντα τάδε. Τρεισλαλούν, λέγετε…
– Κοιτάξτε, κυρία Τρεισλαλούν, το τηλέφωνό μου έχ…
– Αριθμό.
– Το λέω…
– Ένα λεπτούλι να κοιτάξω την καρτούλα στον υπολογιστούλη… Περιμένετε.
– Περιμένω, κυρία Τρεισλαλούν μου…
– Ααααα εδώ βλέπω με τα ματάκια μου… ήρθανε και δεν σας βρήκανε… Δεν
ήσασταν σπιτούλι;
– Πότε ήρθανε;
– Σήμερα στις 11 και τέταρτο.
– Μα δεν με ειδοποιήσανε.
– Πώς να σας ειδοποιήσουνε, αφού δεν έχετε τηλεφωνάκι.
– Έχω κινητό.
– Ναι, αλλά τους το δώσατε;
– Τους το ‘δωσα.
– Πάντως δεν ήσαστε σπιτάκι σας…
– Και τώρα.
– Θα πρέπει να περάσουν αύριο απ’ το σπιτάκι σας…
– A, ωραία.
– Ένα λεπτούλι να σας συνδέσω…
– Μα…
Με συνδέει κανονικά…
– Εκατόν είκοσι ένα, θέσις πενήντα τάδε, Δυοχορεύουν, λέγετε…
– Παίρνω για μια…
– Αριθμό.
– Τον λέω.
– A, εδώ βλέπω.
– Μια στιγμή, δεσποινίς Δυοχωρεύουν μου…
– Περιμένετε γιατί εδώ βλέπω δεν ήσαστε σπίτι και ήρθανε το συνεργείο μας…
– Ναι, αυτό θέλω να σας πω.
– Και να μη μου το πείτε το βλέπω στο κομπιούτερ.
– Για άλλο παίρνω… να κλείσω ραντεβού.
– Αύριο θα ξαναπεράσουν.
– Τι ώρα;
– Οκτώ με δύο και μισή.
– Όχι πως θέλω να το περηφανευτώ, αλλά έχω κι άλλη δουλειά από το να περιμένω
το συνεργείο σας.
– Οκτώ με δύο και μισή, και το κλείνει.
Ξημέρωσε ο Θεός την Τετάρτη, ξυπνάω αχάραγα μη χτυπήσει το κουδούνι και δεν τα
ακούσω και περιμένω, πάει 8, πάει 9, πάει 10, έντεκα, δώδεκα, πάει MIA!!! Με
ζώσανε τα φίδια. Πέφτω στην ανάγκη πάλι του 121.
– Εκατόν είκοσι ένα, θέσις πενήντα τάδε, Αλοκαρομεπατάτας, λέγετε…
– Παίρν…
– Αριθμό.
– Όχι δεν είναι…
– Πέστε μου αριθμό.
– Τον λέω.
– Ένα λεπτό…
– Δεν είναι για το…
– Ένα λεπτό, κύριε, μη μιλάτε, να δω, για να σας εξυπηρετήσω.
– Μα, κύριε Αλοκαρομεπατάτα μου…
– A, εδώ βλέπω ήρθανε. Ήρθανε και δεν σας βρήκανε.
– Πότε, σήμερα;
– Όχι την Τρίτη.
– Την Τρίτη το ξέρω, για σήμερα λέω που τους ξαναπερίμενα δεν ήρθανε…
– Ένα λεπτό να σας συνδέσω με το τμήμα των συνεργείων…
Και με συνδέει κυριολεκτικά. Κι αρχίζω την ιστορία από την αρχή. Την είπα
ίσαμε σαράντα φορές την Τετάρτη, σαράντα πέντε την Πέμπτη και γύρω στις είκοσι
την Παρασκευή, γιατί την Παρασκευή κατά τις έντεκα… είχα στείλει τη Ρούλα
έξω στον δρόμο για παγανιά, μήπως περάσει το συνεργείο απ’ έξω να το σβερκώσει
και να το φέρει μέσα κι εγώ είχα κλειστεί στο σπίτι καραούλι να μην μπορεί να
μας ξεφύγει από πουθενά. Είχα κοτσάρει κι ένα αυτοκόλλητο στο κουδούνι: ΓΙΑ
ΤΟΝ ΟΤΕ ΕΔΩ κι ένα τοξάκι δίπλα. Όχι είχα κάνει πολύ καλή δουλειά, δεν το
συζητάω. Πρώτη τον είδε η Ρούλα, ήτανε ένας άντρας γύρω στα σαράντα, μια χαρά,
δεν του το ‘χες δηλαδή.
– Εδώ, του λέει, εδώ για τη βλάβη κύριε… στον δεύτερο.
– Ένα λεπτό να δω στο κουτί απ’ έξω και μετά…
Κοιτάει στο κουτί…
– Ααα, λέει, εδώ είναι η βλάβη. Δική μας. Δηλαδή όχι βλάβη, αλλάζουμε τα
κουτιά και το δικό σας δεν το αλλάξαμε ακόμα… και…
– Και τι να κάνω τώρα… Ακούω μια φωνή σε τόνο τρελού κι αλλοπαρμένου να
ουρλιάζει. Ήταν η φωνή μου. Ναι, ήταν η ίδια μου η φωνή.
– Τι να σας πω. Πάρτε το 121.
Google news
