Mε τα… φτερά του Γκαγκάριν

«Είναι ιεροσυλία να με συγκρίνετε με τον Ολιζαντέμπε και τον Κωνσταντίνου. Δεν το δέχομαι. Όμως υπόσχομαι ότι φέτος θα πετύχω είκοσι γκολ!». Το είπε και το έκανε ο Παπαδόπουλος

Το κρύο ήταν αφόρητο το ’87 στην πόλη Γκαγκάριν του Καζαχστάν. Με τη Σοβιετική
Ένωση να περνάει δύσκολες ώρες και τη φτώχεια να είναι αβάσταχτη.

Δύσκολα χρόνια τότε, μα όταν είσαι νέος δεν σταματάς λεπτό να ονειρεύεσαι. Το
αίμα του Δημήτρη Παπαδόπουλου έβραζε! Ήταν μόλις έξι χρόνων όταν άρχισε να
κλωτσάει την μπάλα, τη στρογγυλή θεά που εξέπεμπε μια γοητεία ανεπανάληπτη γι’
αυτόν.

Ύστερα από έναν χρόνο, ο Δημήτρης μετακόμισε στη Μόσχα μαζί με τους μετανάστες
γονείς του. Ο ξεριζωμός σε όλο του το μεγαλείο! Τελικά, η φτωχή οικογένεια των
Παπαδόπουλων έφτασε στην πατρίδα το ’90 και βρήκε επιτέλους τη στέγη της στο
Αιγάλεω.

Όμως, ο Δημήτρης εξακολουθούσε να είναι ανήσυχος με το ποδόσφαιρο.

Έκανε διαδοχικές κοπάνες από το σχολείο, ακόμα και τον παιδικό του έρωτα
ξεχνούσε για να βρίσκεται κοντά στην μπάλα. Ο έρωτας για τη στρογγυλή θεά ήταν
σαφώς πιο δυνατός. Και ο βιοπαλαιστής πατέρας του, χλωμός εξαιτίας της
κούρασης από τις χειρονακτικές εργασίες, έδερνε τον Δημήτρη για τις
συνεχόμενες απουσίες του στο σχολείο.

Παρ’ όλα αυτά, το όνειρο του Δημήτρη έγινε πραγματικότητα όταν το 1994 άρχισε
να παίζει ποδόσφαιρο στις ακαδημίες του Ακράτητου. Δάσκαλος του 11χρονου τότε
Παπαδόπουλου, ο αείμνηστος Γιάννης Παθιακάκης. Αυστηρότατος και τελειομανής ο
Παθιακάκης, ακόμα και ξύλο έδινε στον Δημήτρη όταν δεν άκουγε τις εντολές του!
Πίστευε πολύ στις ικανότητές του και γι’ αυτό ο σπουδαίος προπονητής είχε
βάλει στοίχημα με τον εαυτό του ότι θα τον μετατρέψει σε δεινό σκόρερ. Και
σήμερα, από εκεί ψηλά όπου βρίσκεται, θα αισθάνεται σίγουρα δικαιωμένος με την
εξέλιξη του μαθητή του.

ΣΤΟΝ ΑΚΡΑΤΗΤΟ

Τα χρώματα του Ακράτητου φόρεσε μέχρι το ’98 στη B’ Εθνική, όταν έφτασε η
πρόταση από την Μπέρνλι. Ο αγγλικός σύλλογος αναμφισβήτητα αποτελούσε μια
μεγάλη ευκαιρία για τον νεαρό επιθετικό. Το ξεκίνημα καλό, αλλά η συνέχεια όχι
ανάλογη. Ο Δημήτρης δεν μπορούσε να αντέξει το γεγονός ότι οι Άγγλοι δεν του
έδιναν τις ευκαιρίες που ζητούσε. Και οι ικανότατοι κυνηγοί ταλέντων της
Ντυναμό Κιέβου, αντιλαμβανόμενοι το κελεπούρι της Μπέρνλι, ενεργοποιήθηκαν
αμέσως και προχώρησαν σε πρόταση μεταγραφής. Ωστόσο, ο Παπαδόπουλος ξίνισε:
«Πολλή φτώχεια έχει στην Ουκρανία. Δεν θα ήθελα να ξαναζήσω τόσο δύσκολα».

Στον «πύργο ελέγχου» της Παιανίας, ο Σπύρος Λιβαθηνός, ακούγοντας τις
εξελίξεις και τη δυσφορία του νεαρού στράικερ, κινητοποιήθηκε αμέσως και
έτρεξε να προλάβει.

Κατάφερε να… απαγάγει τον παίκτη μέσα από τα χέρια της Ντυναμό και να τον
φέρει μέσα σε μια μέρα στην Αθήνα!

Την ίδια ώρα που ο Σωκράτης Κόκκαλης έδινε εντολή στους ανθρώπους του να
αποσπάσουν την υπογραφή του Παπαδόπουλου, εκείνος χαμογελούσε για το νέο
συμβόλαιο που είχε υπογράψει με τον «αιώνιο» αντίπαλο.

Ντροπαλός, αλλά και όταν χρειάζεται θρασύς, ο Δημήτρης είχε πει χαρακτηριστικά
όταν πέρασε για πρώτη φορά το κατώφλι της Παιανίας: «Είναι ιεροσυλία να με
συγκρίνετε με τον Ολιζαντέμπε και τον Κωνσταντίνου. Δεν το δέχομαι. Όμως
υπόσχομαι ότι φέτος θα πετύχω είκοσι γκολ!». Το είπε και το έκανε λοιπόν ο
μικρός, έχοντας σημειώσει 17 γκολ στο πρωτάθλημα και άλλα τρία στο Κύπελλο.
Και δεν αποκλείεται στις υπόλοιπες δύο αγωνιστικές να… αθετήσει την υπόσχεσή
του και να σκοράρει παραπάνω!

ΤΑΠΕΙΝΟΣ, ΟΠΩΣ ΠΑΛΙΑ

Όχι, ο Παπαδόπουλος δεν έχει αλλάξει τρόπο ζωής από τότε που ντύθηκε στα
πράσινα και έχει μετατραπεί σε ήρωα του Παναθηναϊκού. Αγαπάει και βοηθάει την
οικογένειά του (ο πατέρας του είναι οδηγός λεωφορείου στον Ασπρόπυργο) και
παραμένει ντροπαλός. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο συμπαίκτης του Άγγελος
Μπασινάς τον… σταύρωσε για να δεχθεί να πάει να πιει ένα ποτό στην Πέγκυ
Ζήνα για τα επινίκια του Κυπέλλου. H αλήθεια είναι ότι προτιμά να ξεκουράζεται
και να περνά ώρες χαλάρωσης στην καφετέρια που διατηρεί στα Άνω Λιόσια ο πρώην
συμπαίκτης του στον Ακράτητο και νυν στη Χαλκηδόνα Μάρκος Δήμος.

Ώρες ξεκούρασης περνά και μπροστά στην τηλεόραση, παίζοντας ασταμάτητα
Playstation και θαυμάζοντας τον αγαπημένο του ηθοποιό Αλ Πατσίνο να
πρωταγωνιστεί στον «Νονό». Ομάδα που υποστηρίζει είναι η Λίβερπουλ, ενώ όνειρό
του είναι να πετύχει γκολ εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης στο θρυλικό Σαντιάγκο
Μπερναμπέου. Γείτονές του στην κατοικία του στα Μελίσσια είναι ο Λουτσιάν
Σανμαρτεάν και ο Εμάνουελ Ολιζαντέμπε, ενώ συγκάτοικός του όταν η ομάδα
αναπαύεται παραμονές αγώνων είναι ο… πνευματικός του πατέρας Αντώνης
Νικοπολίδης, ο οποίος δεν σταματά να τον συμβουλεύει. Το γκολ που του αφιέρωσε
και ο ασπασμός την ώρα του ματς στο παιχνίδι τού «Ελ Πάσο» εναντίον της
Καλλιθέας μόνο τυχαία δεν ήταν. Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος ζει αναμφισβήτητα το
δικό του αμερικανικό όνειρο…