ANAΛΩΣIMA Φάσμα στερήσεων

Στην αρχή με πιάνει ανασφάλεια. Νιώθω το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια
μου. Δηλαδή δεν θα χρειαστεί να μελετήσω για τρίτη φορά την ύλη των μαθημάτων
Γυμνασίου και Λυκείου; Τώρα που τα έχω μάθει σχεδόν νερό θα μου τα στερήσουν;
Διότι ενδέχεται να ανοίξουν παραρτήματα βρετανικών Πανεπιστημίων στην Αθήνα,
ίσως και γαλλικών και γερμανικών, οπότε; Οπότε δεν θα αποστηθίζουν Εκθέσεις τα
παιδιά και την Ιστορία τους νεράκι, να περνάνε στις Πανελλήνιες. Τι να κάνεις
τις Πανελλήνιες όταν θα μπορείς με ενάμισι εκατομμύριο τον χρόνο να σπουδάζεις
στο London School of Economics; Προφανώς θα περιπέσουν σε αχρηστία, μαζί με τα
συμπαρομαρτούντα φροντιστήρια, βοηθήματα και άλλες κλασικές μεθόδους. Πώς θα
ζήσω τότε εγώ χωρίς ανταλλαγές πληροφοριών για το ποιος δάσκαλος κάνει καλά
ιδιαίτερα, τι βαθμό πήρε το παιδί μου στο τεστ και τα τοιαύτα; Με τι θα
γεμίζουν τα απογεύματά μου στο σπίτι και στα σπίτια που κάνω επίσκεψη σε άλλες
μαμάδες; Τι θα έχουμε να κουβεντιάζουμε; Θα βρεθούμε με μια μαύρη τρύπα στην
ύπαρξή μας. Και πώς θα πλουτίζω τις γνώσεις μου όταν δεν θα έχω να κρατάω το
βιβλίο των παιδιών, να ακούω την αποστήθισή τους; Μέρες πνευματικής στέρησης
ξανοίγονται μπροστά μου. Θα με στείλουν στην τηλεόραση, εμένα που
ξημεροβραδιάζομαι με τα βιβλία του ΟΕΔΒ, που κάνω λίφτινγκ και ξανανιώνω με
ασκήσεις μνήμης σε κεφάλαια Φυσικής, Θρησκευτικών και Βιολογίας. Μήπως
πλησιάζει όμως η στιγμή να ξαναγίνω φοιτήτρια, να αφήσω την έμμεση διαρκή
εκπαίδευση και να ξαναπιάσω την άμεση; Στα ελληνικά Πανεπιστήμια, όπου θα
περισσεύουν πλέον θέσεις, μήπως πάω να ξαναγραφτώ στη Σχολή της αληθινής μου
κλίσης.