NIKΟΣ MAΓΓITΣHΣ Πίστη 8.850 μέτρων!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
H περιπέτεια δεν έλειπε από την ανάβαση της ομάδας του Νίκου. Σε ύψος 5.900 |
«Το προηγούμενο βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Περπατούσα πάνω-κάτω στη σκηνή,
έβγαινα έξω και κοιτούσα προς την πλευρά όπου ήταν η κορυφή. Έλεγα από μέσα
μου ότι θα τα καταφέρω». Ο Νίκος Μαγγίτσης, ο ορειβάτης από την Αγριά
Μαγνησίας, επέστρεψε Σάββατο μεσημέρι στην Αθήνα. Αφού χόρτασε τις αγκαλιές
των δικών του ανθρώπων, στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», περιγράφει πώς
τα κατάφερε. Πώς κατέκτησε την υψηλότερη κορυφή του κόσμου.
«Είχα σύμμαχο τον καιρό. Εκμεταλλεύτηκα αυτό που εμείς οι ορειβάτες λέμε
άνοιγμα του καιρού». Όπως εξηγεί ο Νίκος, για ένα δεκαήμερο ο ίδιος και η
ομάδα του (ορειβάτες από το Βέλγιο, την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ και την Ινδία)
καιροφυλακτούσε ώστε να βρει την κατάλληλη στιγμή και να μπορέσει να
κατακτήσει το βουνό.«Είχαμε καταφέρει ύστερα από κόπο και προσπάθεια να
φθάσουμε σε σημείο του βουνού ύψους 7.950 μέτρων. Δεν ήταν εύκολο. Ήρθαμε
αντιμέτωποι με χιονοθύελλες, με τσουχτερό κρύο, με τοπία άγρια, αφιλόξενα,
δύσκολα».
Ο ίδιος περιγράφει με ενθουσιασμό. Δίπλα του κάθεται ο Βασίλης
Οικονόμου, ο φωτογράφος και φίλος του, γείτονας και σύντροφός του, χωρίς τον
οποίο, όπως λέει, δεν θα τα κατάφερνε. «Όταν ανέβαινα στην κορυφή, μόνος μαζί
με τον Ινδό οδηγό μου, η μισή μου σκέψη ήταν στο πότε θα φθάσω και ή άλλη μισή
στον Βασίλη. Είναι σημαντικό να σε περιμένει ένας δικός σου άνθρωπος στη
βάση», λέει και κλείνει την παρένθεση.
«Ο καιρός λοιπόν είχε άνοιγμα. Οι χιονοθύελλες σταμάτησαν. Με τη βοήθεια του
δορυφορικού τηλεφώνου συνδεόμασταν με το Ίντερνετ – μέσω του φορητού
υπολογιστή. Είδαμε τις προγνώσεις του καιρού και είπαμε εδώ είμαστε». Ο Νίκος
εξηγεί ότι από την πρώτη στιγμή που έφθασαν στη βάση με το μεγαλύτερο ύψος,
όλη η ομάδα ένιωθε άγχος.
«Το οξυγόνο ήταν λίγο, οι συνθήκες παράξενες. Ένιωθα όλο μου το σώμα να
πιέζεται και μια βουή ολοένα και πιο έντονη να εισχωρεί στα αυτιά μου. Δεν
μπορούσα να αναπνεύσω, ήθελα συνεχώς να κάνω εμετό, υπολειτουργούσα, κάθε βήμα
ήταν μια ολόκληρη απόφαση. Όμως έλεγα ότι τα πόδια μου – αυτά εδώ τα πόδια θα
τα καταφέρουν». Ξεκινούν με τον οδηγό και όλη η υπόλοιπη ομάδα εύχεται καλή
τύχη.
«Είχα ένα δορυφορικό τηλέφωνο και ο Βασίλης άλλο ένα. Με αυτόν ήθελα να
επικοινωνώ και με κανέναν άλλο. Ξεκινήσαμε αργά τη νύχτα. Το σκοτάδι ήταν
πυκνό. Το απόλυτο μαύρο. Μπροστά προχωρούσε ο οδηγός και πίσω εγώ. Μου έδειχνε
τον δρόμο. Ανέβαινα συνέχεια και ανέπνεα με τη μάσκα. Μέσα στις 8 ώρες της
ανάβασης έχασα 7 κιλά. Νερό. Αν δεν προσέξεις, κινδυνεύεις πραγματικά με
αφυδάτωση. Στις 4 είχε αρχίσει ήδη να ξημερώνει. Στις 4 και μισή το φώς ήταν
πολύ. Γύρω έβλεπες μόνο το άσπρο χρώμα του χιονιού και το μπλε του ουρανού.
Στις 6.15 ακριβώς φθάσαμε ψηλά. H πρώτη κίνησα ήταν να ενημερώσω μέσω του
τηλεφώνου τους άλλους. H δεύτερη να κάτσω και να απολαύσω τη θέα».
H συζήτηση σταματάει. Το κινητό τηλέφωνο κουδουνίζει συνεχώς. Είναι φίλοι,
γνωστοί από την Αγριά. Σε όλους λέει μια καλή κουβέντα. Το ραντεβού είναι για
το ίδο βράδυ. Λίγες ώρες μόνο θα έμενε στη Ραφήνα – ούτε καν στην Αθήνα – και
από εκεί πίσω στον Βολο. «H κορυφή λοιπόν», επανέρχεται, «ήταν μαγευτική. Γύρω
έβλεπες δεκάδες κορυφές χιονισμένες και τίποτα άλλο. Νόμιζες ότι με ένα βήμα
θα τις έφθανες. Όμως η ώρα περνούσε. Έπρεπε να γυρίσουμε πίσω». Εξηγεί ότι η
επιστοφή ήταν το ίδιο δύσκολη με την αναβαση. «Όμως έπρεπε να φθάσουμε στη
βάση το συντομότερο δυνατόν. Και τα καταφέραμε σε λίγες μόνον ώρες».
Η ανάβαση του Νίκου στο Έβερεστ άρχισε στις 23 Μαρτίου. Χορηγός της
προσπάθειας του ήταν ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη. «Τότε βρεθήκαμε
στο Κατμαντού. Ο καιρός ήταν καλός, ο δρόμος βατός και χωρίς ιδιαίτερη
δυσκολία φθάσαμε στις 2 Απριλίου στην πρώτη βάση σε ύψος 5.370 μέτρων. Την
Πέμπτη 8 Απριλίου προχωρήσαμε προς τη δεύτερη κατασκήνωση σε ύψος αυτήν τη
φορά 6.400 μέτρων. Μας πήρε τέσσερις ημέρες να φθάσουμε. Στις 7 Μαΐου η ομάδα
φθάνει στα 7.300 μέτρα – στην εκεί κατασκήνωση. Έμεινε ένα βράδυ η ομάδα
προκειμένου πάλι να εγκλιματιστεί».
Ακολούθησε νέα άνοδος. «Ξεστήσαμε τον εξοπλισμό και τον κουβαλήσαμε μαζί μας.
Ανεβήκαμε στα 7.950 μέτρα. Από εκεί άρχισε την περασμένη εβδομάδα η αντίστροφη
μέτρηση για την κορυφή», λέει.
Ρεκόρ: στην κορυφή σε 8 ώρες και 10 λεπτά
 |
|
Λίγα μέτρα πριν φθάσει στην κορυφή του Έβερεστ, ο ορειβάτης Νίκος Μαγγίτσης |
Στις μέρες μας συνήθως οι ορειβάτες χρειάζονται τέσσερα 24άωρα για να πατήσουν
την κορυφήΤα ρεκόρ υπάρχουν για να καταρρίπτονται. Το 1953 ο σερ Έντμουντ
Χίλαρι και ο Τενζίνγκ Νοργκάι της φυλής των Σέρπα βρέθηκαν στην υψηλότερη
κορυφή του Έβερεστ, ύστερα από αναρρίχηση επτά εβδομάδων. Την Παρασκευή ο
Σέρπα Πέμπα Ντόρτζι έφτασε στην κορυφή σε μία νύχτα!
Ο Σέρπα κατέρριψε το ρεκόρ που κατείχε μέχρι πρόσφατα ο συμπατριώτης του Λάκπα
Γκέλου, 36 ετών, ο οποίος είχε σκαρφαλώσει στην ψηλότερη κορυφή του κόσμου σε
δέκα ώρες και 46 λεπτά. Ο Ντόρτζι άφησε τη βάση εκκίνησης στις 18.00 τοπική
ώρα και πάτησε στα 8.850 μέτρα στις 02.10 τη νύχτα (τοπική ώρα), σύμφωνα με
επίσημα στοιχεία από το υπουργείο Τουρισμού του Νεπάλ. Να σημειωθεί πως ο
Ντόρτζι είχε ξανακάνει αυτήν τη διαδρομή, ως οδηγός ενός Ελβετού ορειβάτη, την
προηγούμενη εβδομάδα.
«Είναι ένα εντυπωσιακό αθλητικό επίτευγμα», δήλωσε ο σερ Έντμουντ Χίλαρι, όταν
πληροφορήθηκε το ρεκόρ του Νεπαλέζου Ντόρτζι. «Δεν είμαι όμως σίγουρος αν
είναι αμιγώς ορειβατικό, αλλά σίγουρα το βουνό αξίζει καλύτερης αντιμετώπισης.
Σχεδόν όλοι οι δρόμοι για την κορυφή έχουν διανυθεί πολλές φορές, τώρα
ελάχιστες προκλήσεις απέμειναν για ν’ ανεβεί κανείς στο Έβερεστ».
<Το 1999 η ελληνική σημαία ανέμισε για πρώτη
φορά στην κορυφή του Έβερεστ! Ο Κωνσταντίνος Νιάρχος, γόνος της γνωστής
οικογένειας εφοπλιστών, συμμετείχε εκείνη την άνοιξη σε εμπορική αποστολή στη
νοτιοδυτική κόψη, από όπου τελικά κατάφερε να σταθεί στο υψηλότερο σημείο.
Μόνιμος κάτοικος του εξωτερικού, στην αποστολή συμμετείχε με την ελβετική του υπηκοότητα.
Συνωστισμός Ελλήνων στο Έβερεστ!
Μέσα σε τρεις ημέρες εννέα Έλληνες ορειβάτες, μέλη τριών διαφορετικών
αποστολών, πάτησαν στην κορυφή του Έβερεστ! Η αρχή έγινε την περασμένη Κυριακή
με την αποστολή «Hellas Everest 2004» και συγκεκριμένα με τη βόρεια ομάδα που
επιχειρούσε ανάβαση από τη βόρεια πλευρά του βουνού.
Ο ορειβάτης Γιώργος Βουτυρόπουλος έγινε ο πρώτος από την αποστολή, αλλά και ο
πρώτος Έλληνας που έφθασε στη «στέγη του κόσμου» και κάρφωσε στην κορυφή την
ελληνική σημαία και τη σημαία των Ολυμπιακών Αγώνων. Τον ακολούθησαν λίγες
ώρες μετά τα υπόλοιπα μέλη της ορειβατικής αποστολής, ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος,
ο Αντώνης Αντωνόπουλος, ο Παύλος Τσιαντός και ο Μιχάλης Στύλλας.
Η δεύτερη ελληνική κατάκτηση του Έβερεστ έγινε πραγματικότητα τα ξημερώματα
της Δευτέρας, όταν έφθανε στα 8.850 μ. ο ορειβάτης Νίκος Μαγγίτσης, πρώτος από
μία αποστολή ξένων ορειβατών. Περίπου 24 ώρες μετά, άλλος ένας Έλληνας πατούσε
στην κορυφή: ο 28χρονος ορειβάτης Γιώργος Τσιάνος, μέλος της νότιας ομάδας της
αποστολής «Hellas Everest 2004».
LINK
Google news
