ANAΛΩΣIMA Mετέωρη πλατεία

Το Φεστιβάλ Βιβλίου μάζεψε τους πάγκους του από την Πλατεία Πρωτομαγιάς και
σίγουρα δεν θα θέλει να ξαναγυρίσει. Τόση μιζέρια κι ερημιά δεν είχε ξαναδεί.
Ο περισσότερος κόσμος δεν ήξερε πού είναι αυτή η πλατεία. Έφταναν στο Πεδίον
του Άρεως κι ύστερα την έψαχναν ρωτώντας. Ρωτώντας πας στην Πόλη και σίγουρα
αυτές τις ημέρες πιο εύκολα θα έφτανες στην Πόλη παρά σ’ αυτή την πλατεία. Κι
όμως, αν το δείτε αντικειμενικά, είναι ένας σπάνιος ανοιχτός και υπερυψωμένος
χώρος της Αθήνας που αξίζει καλύτερη μοίρα. Είναι ανάμεσα σε δάση και πάρκα,
σε μια ωραιότατη αρχιτεκτονική πρόσοψη. Έχει ένα θαυμάσιο καφενείο, με δροσιά
και θέα και κόσμο όλο το καλοκαίρι. Γιατί λοιπόν την περιφρονούν τόσο πολύ οι
άνθρωποι που θα της έδιναν λόγο και θέση στο στερέωμα; Σαν να μην μπορεί να
βρει το νόημα της ύπαρξής της τόσα χρόνια. Οι εκδότες την καθάρισαν προχείρως,
έβαψαν κάτι τσιμεντένια θέατρα όπου κανείς δεν παίζει ποτέ τίποτε, κι έμειναν
με την απορία γιατί δεν γέμισαν με κόσμο τα ψευδολιθόστρωτά της. Κάποτε εκεί
υπήρχε ένας προσφυγικός συνοικισμός με χειροποίητα μικρά σπιτάκια που σε μια
νύχτα ξεπατώθηκε, σβήστηκε αποφασιστικά, για να ξεχαστεί η φτώχεια και η ήττα.
Για χρόνια έμεινε μια ελεύθερη αλάνα, ώσπου φτιάχτηκε το τούνελ της Μουστοξύδη
και σχηματίστηκε από πάνω η πλατεία. Μια ανοιχτή δυνατότητα που
ανασχηματίζεται κάθε μέρα από τις παρέες που μαζεύονται να παίξουν μπάλα ή να
κουβεντιάσουν στις γλώσσες τους, γιατί την προτιμούν οι μετανάστες. Πώς να
σταθούν βιβλία σε κάτι τόσο ρευστό; Κι όμως, ό,τι κινείται έχει ελπίδες να
φτάσει κάποτε μακριά. Έστω κι αν πρόκειται για πλατεία.