Πρόσωπα «Έζησα μια καλή ζωή»

«Ξέρω ότι θα πεθάνω σύντομα, αλλά δεν αισθάνομαι πίκρα. Έζησα μια
πραγματικά καλή ζωή».

Νίκυ Γουέστ. Με τη Σερί Μπλαιρ, τη σύζυγο του Βρετανού πρωθυπουργού

H Νίκυ Γουέστ μιλάει δημόσια για την ασθένεια που σύντομα θα την σκοτώσει. Σε
εκδηλώσεις με στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων για την ιατρική έρευνα, ώστε τα
παιδιά που γεννιούνται με κυστική ίνωση να ζήσουν περισσότερο απ’ ό,τι εκείνη.
Ο μέσος όρος επιβίωσης των πασχόντων από τη νόσο αυτή είναι σήμερα τα 31
χρόνια. H Νίκυ είναι 29 ετών.

«Δεν με πειράζει να λέω στον κόσμο ποια ακριβώς είναι τα συμπτώματα», λέει
στην «Ντέιλυ Εξπρές». «Τα εκκριτικά όργανά μου, όπως οι πνεύμονες, το πάγκρεας
και το ήπαρ, παράγουν συνεχώς μια πηχτή βλέννα. Οι πνεύμονές μου λειτουργούν
μόλις στο 17% του φυσιολογικού, έτσι δυσκολεύομαι να ανασάνω. H βλέννα
καλύπτει και το πεπτικό σύστημα, έτσι δεν μπορώ να χωνεύω την τροφή. Τώρα
είμαι αναγκασμένη να τρέφομαι τη νύκτα με υγροποιημένη τροφή που μου
χορηγείται με σωλήνα από μια τρύπα ανοιγμένη στο στομάχι μου. Κάνω
φυσιοθεραπεία δύο φορές την ημέρα, από δυόμισι ώρες τη φορά, για να καθαρίζει
το στήθος μου από τη βλέννα. Είμαι επίσης εκτεθειμένη σε διάφορες πνευμονικές
λοιμώξεις. Παίρνω φάρμακα με ψεκαστήρα και περίπου 60 χάπια την ημέρα. Έχω μια
ήπια ηπατική νόσο, πέτρες στη χολή, μια τρύπα στην καρδιά μου, αρθρίτιδα,
πονάω στους πνεύμονες… Συχνά ξυπνώ τη νύκτα από ασφυξία. Έχω δέκα χρόνια να
κοιμηθώ ολόκληρη νύκτα».

Οι γονείς της έφεραν το γονίδιο της κυστικής ίνωσης χωρίς να το ξέρουν και
είχαν συνεπώς μία στις τέσσερις πιθανότητες να αποκτήσουν παιδί που να πάσχει
από τη νόσο (η Σαμ και ο Τζέημς, τα αδέλφια της Νίκυ, είναι υγιείς). Στα 12
της συνειδητοποίησε ότι πιθανόν να μην περάσει τα 30. Αυτό δεν την εμπόδισε να
αριστεύσει στο σχολείο, να διαπρέψει στη σχολική ομάδα του τένις και να
σπουδάσει στο πανεπιστήμιο του Μπράιτον βιο-ιατρικές επιστήμες. Έκανε
φυσικοθεραπείες, κατά καιρούς ακολουθούσε βαριά φαρμακευτική αγωγή, αλλά ζούσε
και τη ζωή της, έπινε, κάπνιζε, πήγαινε σε πάρτι, ερωτευόταν. Το 1993
νοσηλεύτηκε με σοβαρή λοίμωξη στο στήθος. Αλλά το ξεπέρασε. Και έπιασε μια
καλή δουλειά στο Σίτυ, την οποία αναγκάστηκε να αφήσει πριν από τρία χρόνια,
στα 26 της. Σύμφωνα με τους γιατρούς, αν συνέχιζε να δουλεύει, ο θάνατος θα
ήταν θέμα μηνών, όχι χρόνων.

Αλλά η Νίκυ δεν το βάζει κάτω: «Ήμουν πολύ τυχερή που έζησα όλα αυτά… Είχα
μια ζωή πληρέστερη απ’ ό,τι οι περισσότεροι υγιείς άνθρωποι. Έκανα ωραίες
διακοπές, είχα καλούς φίλους, μια θαυμάσια δουλειά, δεν λυπάμαι για τίποτε».
Επιπλέον, προσθέτει, «ξέρω πως έχω τον χρόνο να αποχαιρετήσω τους δικούς μου.
Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια»…