Πρόσωπα Ο Γολιάθ κατήγορος του Δαβίδ

«Πρέπει πάντα να θυμίζουμε στην κυβέρνηση πως ο λαός υπάρχει»

Σχεδόν τριάντα χρόνια αφού πάντρεψε την ποίηση των μπήτνικ με το γκάρατζ ροκ,
οι προτεραιότητες της Πάττι Σμιθ άλλαξαν, το ίδιο και οι ήρωές της. Στα
κείμενά της δεν επικαλείται πια τον Ρεμπώ και τον Κηθ Ρίτσαρντς. Το καινούργιο
της CD, το «Trampin’», περιλαμβάνει τραγούδια-φόρο τιμής σε νέα πρότυπα, τον
Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον Γκάντι, τον φιλόσοφο-ποιητή Ουίλιαμ Μπλέηκ, καθώς και
τραγούδια-κατηγορώ εναντίον του «καθεστώτος» του Μπους. Μιλάει για την
κουρελιασμένη ηθική συνείδηση μιας Αμερικής διχασμένης από τον πόλεμο σε μια
κρίσιμη εκλογική χρονιά. H απέχθειά της για τον Μπους και την πολεμοχαρή
συμμορία του κορυφώνεται στο Radio Bagdad, ένα κομμάτι 12 λεπτών για τις
αμερικανικές δυνάμεις που «κλέβουν το λίκνο του πολιτισμού».

H Πάττι Σμιθ γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1946 στο Σικάγο και σήμερα ζει στη
Νέα Υόρκη, στο SoHo, είκοσι λεπτά περπάτημα από το σημείο όπου υψώνονταν οι
Δίδυμοι Πύργοι. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, «μόλις πέρασε η πρώτη φρίκη, κάθησα
να σκεφτώ», λέει στον «Νουβέλ Ομπζερβατέρ». «Είπα στον εαυτό μου, σε μερικές
χώρες ο κόσμος ζει κάθε μέρα αυτή τη φρίκη, την πείνα, τον πόλεμο, την
τρομοκρατία… H Αμερική διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής, ωστόσο μας σοκάρει
το γεγονός ότι κάποιοι χρησιμοποιούν αυτοσχέδιες βόμβες. Είμαστε ο Γολιάθ που
γίνεται κατήγορος του Δαβίδ. Βεβαίως και η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια τραγωδία,
αλλά λυπάμαι που δεν αρπάξαμε την ευκαιρία ούτε βρήκαμε τον χρόνο να
συνασπίσουμε τη διεθνή κοινότητα για να σκεφτούμε μαζί τα προβλήματα αυτά και
να αναρωτηθούμε γιατί ορισμένοι αισθάνονται στερημένοι, σε σημείο να
καταφεύγουν σε τέτοιες πράξεις… Θα μπορούσε να εγκαινιαστεί μια εποχή
διαλόγου. Αντί γι’ αυτό, η κατάσταση είναι χειρότερη παρά ποτέ… Πρέπει όμως
πάντα να θυμίζουμε στην κυβέρνηση πως ο λαός υπάρχει».

Σχεδόν εξηντάρα πια, η Πάττι Σμιθ ακούγεται ταυτόχρονα κουρασμένη και
εμπνευσμένη στο άλμπουμ αυτό, για το οποίο ο Νικ Κεντ γράφει στη «Λιμπερασιόν»
πως είναι αναμφίβολα το καλύτερό της από τα τέλη τής δεκαετίας του 1970. «Δεν
πρόδωσα πολύ τα όνειρά μου», λέει η ίδια. «Σίγουρα έκανα πολλά λάθη, συχνά από
εγωκεντρισμό. Αλλά αρνήθηκα κάθε καλλιτεχνικό συμβιβασμό, δεν πρέπει να
ντρέπομαι για τη δουλειά μου. Κι ύστερα, είμαι ακόμη ζωντανή και μου μένει
χρόνος να κάνω πράγματα. Το παιδικό μου όνειρο είναι να γράψω ένα μεγάλο
βιβλίο, σαν τον “Πινόκιο”, ένα βιβλίο μαγικό που θα αρέσει σε όλους και θα
θέλουν να το διαβάσουν και να το ξαναδιαβάσουν. Πάντα λάτρευα τα βιβλία… Θα
ήθελα λοιπόν να γράψω ένα βιβλίο που αλλάζει τη ζωή αυτών που το διαβάζουν,
όπως μερικά βιβλία άλλαξαν τη δική μου ζωή».