ANAΛΩΣIMA Φούξια συγκίνηση

Πείτε όσες κακίες θέλετε για τη Γιουροβίζιον, ωραίες, έξυπνες, ζουμερές,
σαρκαστικές κακίες. Μας βοηθάτε όλους εμάς που δεν βλέπουμε τακτικά τηλεόραση
να θυμηθούμε την ημέρα που προβάλλεται, να μην τη χάσουμε. Γιατί ό,τι και να
λέτε, αυτή η απόλαυση δεν αλλάζεται με τίποτα. Μπορεί τα τραγούδια να μην
είναι ιδιοφυή και τα σχόλια να μην είναι βαθυστόχαστα, αλλά τι πειράζει; Όταν
περνά η ώρα και βλέπεις στο ψηφιακό σανίδι να παρελαύνουν η Βοσνία-Ερζεγοβίνη,
η Αλβανία, η Σερβία-Μαυροβούνιο, η Λιθουανία με κυπριακό τραγούδι, η FYROM
δίπλα στο Μονακό, όλες με νεαρά πλάσματα που αγκαλιάζουν τα μικρόφωνα με χάρη,
που ανεμίζουν φρουφρού κι αρώματα, που λάμπουν, που χαμογελούν, που τραγουδάνε
με όσο πάθος διαθέτουν, είναι κρίμα να μην αφεθείς στην ευφορία. Πριν από λίγα
χρόνια στις χώρες αυτές σφάζονταν μεταξύ τους, η τηλεόραση έδειχνε χωριά να
καίγονται, έδειχνε πρόσφυγες, κομάντος μασκοφόρους και βομβαρδιστικά, θυμάστε;
Αυτές οι σημαίες που κουνιούνται χαρούμενα στο φεστιβάλ ήταν τα αιματοβαμμένα
σύμβολα, που απαιτούσαν ανθρωποθυσίες. Λοιπόν, μπορεί να είναι πολύ χαζά τα
τραγουδάκια τους, αλλά προτιμώ να βλέπω ένα κορίτσι με ελεύθερα μαλλιά να μου
στέλνει ροδοπέταλα και φιλιά με φόντο τον Βόσπορο από το να ακούω
βαθυστόχαστες αναλύσεις για την τουρκική επιθετικότητα σε νυχτερινά πάνελ από
κοστουμαρισμένους παντογνώστες. Για να μην πω για τα ρεαλιστικά θεάματα απο
τις πέριξ της Ευρώπης χώρες την εποχή αυτή. Κι ας είναι πολύ φούξια και ροζ το
θέαμα και φλατ το επίπεδο σεξουαλικής προσομοίωσης και ισοπεδωμένα τα
κουνήματα. Τόσα και άλλα τόσα. Πείτε ό,τι θέλετε. Βοηθήστε να μη χάσω το
Σάββατο τη Γιουροβίζιον.