ANAΛΩΣIMA Οι κανόνες

Το κόκκινο ανθρωπάκι είχε ανάψει στη διάβαση, αλλά αυτοκίνητο δεν ερχόταν κι
ετοιμαζόμασταν όλοι οι πεζοί να περάσουμε απέναντι. Τη στιγμή που κατεβάζαμε
τα πόδια κάτω, προχώρησε ένας αστυνομικός ανάμεσα, άπλωσε τα χέρια και μας
συγκράτησε. «Είναι κόκκινο», είπε γαλλιστί, διότι βρισκόμασταν στις Βρυξέλλες
και όλοι ακινητοποιήθηκαν στη θέση τους. Εκτός από μένα που κατέβασα το πόδι
στην άσφαλτο και αντιμί-λησα. «Μα βλέπετε ότι δεν έρχεται αυτοκί-νητο. Γιατί
να περι-μένουμε;». Με είχε κοιτάξει αυστηρά. Το είχα θεωρήσει βλακώδες.
Ετοιμαζόμουν να αδιαφορήσω και να συνεχίσω, όταν με συγκράτησε η φίλη μου που
είχε περισσότερη πείρα. «Εδώ σέβονται τους κανόνες», είπε σχεδόν απολογούμενη,
κι εγώ κάγχασα ειρωνικά για την τυπολατρία των κουτόφραγκων. Έπρεπε να
περάσουν χρόνια για να καταλάβω την αξία της στάσης αυτής. Έπρεπε να φθάσουμε
εδώ που έχουμε φθάσει, να μην τολμάς να περάσεις διάβαση αν δεν ζητήσεις άδεια
από τα μηχανάκια, όταν με απόλυτη φυσικότητα παραβιάζουν το κόκκινο, για να
παραδέχομαι καθημερινώς πλέον ότι ο βλάκας της υπόθεσης εκείνη τη μακρινή
ημέρα στις Βρυξέλλες ήμουν εγώ και όχι οι άλλοι. Δεν μας μαθαίνουν στην Ελλάδα
να σεβόμαστε τους κανόνες. Ούτε καν την ανάγκη να υπάρχουν. Ή να εκτιμούμε το
γεγονός ότι έχουν φθάσει να υπάρχουν ύστερα από αιώνες αυθαιρεσίας και άναρχων
αναμετρήσεων. Εμείς μαθαίνουμε να ζούμε σαν να είμαστε μόνοι επί της γης, με
βασική αρχή την ατομική μας επιβίωση και ικανοποίηση. Ό,τι μας εμποδίζει
περιφρονείται αναφανδόν, η αξία του φθείρεται και χάνεται μέσα στις αδηφάγες
προσωπικές επιδιώξεις. Ένας μοτοσυκλετιστής στους τέσσερις περνά με κόκκινο;
Οι άλλοι τρεις ίσως αισθάνονται δειλά κορόιδα.