ΣTEΦANΟΣ KΟPKΟΛHΣ «Aν δεν περάσεις από τα δύσκολα…»

Ο Στέφανος Κορκολής γράφει μουσική και η αφρόκρεμα των Ελλήνων τραγουδιστών συνδράμει με τη φωνή της. Εδώ με τη Δήμητρα Γαλάνη, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και τον Γιώργο Νταλάρα. Από το ενσταντανέ λείπουν η Dulce Pontes και η νεαρή Ανδριάνα Μπάμπαλη

«Όταν φθάνεις στον πάτο και σε πατάνε κι οι άλλοι από πάνω, θέλει μεγάλο
τσαμπουκά για να ξανασηκωθείς», λέει ο Στέφανος Κορκολής. Δεν το λέει με ύφος
μεγαλομάρτυρα. Ούτε φαίνεται να τον πονούν οι λέξεις. Το αντίθετο. Σε όλη τη
διάρκεια της κουβέντας μας (που έγινε με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου
του CD «Ανεμόπτερο»), δίνει την εικόνα του ανθρώπου που βρίσκεται ήδη στον
επόμενο… τόνο, γι’ αυτό και κάθε αναφορά μου στις δύσκολες στιγμές της
πρόσφατης (σχετικά) περιπέτειάς του αντιμετωπίζονται με εξαιρετική ψυχραιμία
και με ένα χαμόγελο που συνδυάζει ταπεινοφροσύνη και μεγαλοθυμία. Έχει μια
βάση αυτή η «απαλλαγμένη από μίση και πάθη» στάση του. H καριέρα του στο
εξωτερικό ουδέποτε επηρεάστηκε από τα δικά μας πρωτοσέλιδα, καριέρα που
εξακολουθεί να του δίνει και σήμερα τον «αέρα» του ανθρώπου ο οποίος μπορεί
και στηρίζεται στο ταλέντο του.

«Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής μου», λέει, «έχουν περάσει μέσα σε
αεροπλάνα». Τι κάνει ακριβώς στο εξωτερικό; «Εκτός από τη σολιστική μου
καριέρα ως πιανίστας που είχε ξεκινήσει από το 1998 είναι και η συνεργασία μου
με την Dulce Pontes, που είναι και το σημαντικότερο κομμάτι της δραστηριότητάς
μου τον τελευταίο καιρό». Γνωρίστηκαν σε μια τηλεοπτική εκπομπή στην
Πορτογαλία – «ήμουν εκεί το 2000 γιατί έκανα το promotion του ορχηστρικού μου
δίσκου» – και από τότε άρχισε μια μεγάλη φιλία που δεν άργησε να εξελιχθεί σε
μόνιμη επαγγελματική σχέση. «Κάνουμε ρεσιτάλ για πιάνο, φωνή, αλλά και ως
ενορχηστρωτής της έχω φτιάξει ένα κουιντέτο με το οποίο παρουσιάζουμε κυρίως
τον τελευταίο της δίσκο, σε μουσική Μορικόνε. Πάντα βέβαια με την καθοδήγηση
του Μορικόνε».

Φαντάζομαι ότι όλη αυτή η έντονη δραστηριότητα στο εξωτερικό ήταν κι ένας
καλός τρόπος να ξεφύγεις και από την εδώ ιστορία…

«Καμία σχέση. Είχε ήδη δρομολογηθεί από πριν. Εξάλλου το μεγάλο σοκ ήδη το
είχα περάσει, όταν σε ένα ατύχημα μου κόπηκε το ένα δάκτυλο. Ευτυχώς όμως η
επιστήμη έβαλε το χεράκι της και έσωσε το δικό μου. Όλα πήγαν καλά και το
δάκτυλό μου λειτουργεί κανονικά. Εκείνη την περίοδο ήταν που αποφάσισα ότι
κόβω το ποπ. Είχα μπουχτίσει. Μετά έκανα τον πρώτο ορχηστρικό δίσκο “First
Touch” με συμφωνική ορχήστρα, μετά έναν δεύτερο με τη Συμφωνική της Πράγας κι
έτσι το πράγμα είχε ξεφύγει ήδη προς μία άλλη κατεύθυνση. Ανήκα πλέον στην BMG
Γερμανίας. Ως συνθέτης ορχηστρικής μουσικής, όχι ως τραγουδιστής. Το 2000,
όταν ξέσπασε το σκάνδαλο, έκανα δεκάδες κοντσέρτα στο εξωτερικό».

Με τι σκεπτικό ξεκίνησε ο νέος δίσκος;

«Μoυ άρεσαν πολύ οι στίχοι της Ρεβέκκας Ρούσση. Καταπληκτικό παιδί.
Ταλαντούχο. Σεμνό. Όταν άρχισα να γράφω, αισθανόμουν ότι διάβαζα παρτιτούρα.
Έγραφα, έγραφα, έγραφα, ούτε που ήξερα αν θα βρω στη συνέχεια εταιρεία για να
βγάλω τον δίσκο».

Οι στίχοι μοιάζουν να μιλούν για τη δική σου περιπέτεια…

«Όχι, δεν έχει γράψει για μένα. Καμία σχέση. Για τον εαυτό της μιλάει το
κορίτσι, για τα βιώματά της…».

Οι ζωές των ανθρώπων που έχουν πονέσει έχουν κοινά σημεία…

«Αν δεν περάσεις από τα δύσκολα δεν μπορείς να αρχίσεις να δημιουργείς, να
σοβαρεύεις… Οτιδήποτε σε δυσκολεύει είναι για καλό τελικά. Αρκεί να έχεις τα
κότσια να σηκωθείς».

Όταν κοιτάζει κανείς τις συμμετοχές στο «Ανεμόπτερο», σκέφτεται ότι ο χώρος
σου θέλει να σε στηρίξει…

«Έτσι φαίνεται. Δεν ξέρω όμως αν είναι ακριβώς έτσι, γιατί εντάξει στο
δικαστήριο σε στηρίζουν οι φίλοι σου, οι συνάδελφοί σου, όμως η δουλειά είναι
δουλειά. Αν δεν σου αρέσει κάτι δεν το στηρίζεις – και καλά κάνεις δηλαδή. Σε
αυτόν τον δίσκο όμως γίναμε μια μεγάλη παρέα. Το κλίμα που δημιουργήθηκε
ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Και γενικά αυτός ο δίσκος έγινε με μεγάλη όρεξη
να πειραματιστώ, να ξεφύγω από τις ευκολίες μου, να ανοίξω τις μουσικές
μου…».

«Δεν κοιτάζω πίσω»

Δημιουργικά, βρίσκεσαι σε καλή φάση. Σε βλέπω να πηγαίνεις στον
Τριανταφυλλόπουλο και να του σφίγγεις το χέρι…

«Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα έμπαινα ποτέ στον ρόλο του τιμωρού. Δόξα
τω Θεώ, έχω μια πολύ καλή οικογενειακή κατάσταση, η δουλειά μου πάει καλά, όλα
έχουν μπει σε μια σειρά. Τίποτα άλλο δεν ζητάω. Την ηρεμία μου θέλω, τη
γυναίκα μου, τη δουλειά μου… Κάποια στιγμή, όταν θα ηρεμήσω λίγο και δεν θα
γυρνάω τόσο πολύ, θα κάνουμε κι ένα παιδί. Δεν κοιτάζω πια πίσω».

INFO

«Ανεμόπτερο» (Minos), τιμή: 19,50 ευρώ.